Een muts, pet of een hoed alles is goed

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Best bijzonder om een muts te zijn want ik draag meestal een pet. Ik kan niet zonder klep want als de zon schijnt ben ik snel het haasje...

Kwaad word ik niet zo snel,

maar ik kan me wel eens vergalopperen

 

Best bijzonder om een pettepietamientjes muts te zijn met meestal die pet. Doorgaans ben ik wel te vree, goed gemutst en ik heb laatst  zelfs een domme rode zonnemuts met witte stippen gekocht. Daarnaast ben ik zelf in meerdere opzichten toch ook wel een mutsig type, al zou men dat niet meteen denken. Krachtig, eigenzinnig, maar dat wil ik niet altijd inzetten om mijn zin door te drijven. Zo onaardig, weet u wel? We kunnen immers als verstandige mensen overleggen?

 

We hadden al een week in het Youth Hostel gebivakkeerd 

Het stond in een soort achterbuurt en ik kookte daar meestal tussen de lawaaierige jongens en meiden. Gezellig vond ik dat terwijl Popke zich terug trok op de kamer met een boek. Dat het niet zo schoon was allemaal vond ik geen echt probleem. Vancouver heeft een grote Chinese wijk en daar streken we ook wel eens neer voor Pekingeend of Bamisoep. Dan waren we weer even terug in China... 

Voordat we besloten een auto te huren maakten we goede afspraken. Over de route, hoe lang we achter elkaar zouden rijden en op welk moment we naar een slaapplaats zouden zoeken, welke soort overnachting (motel of via het VVV ergens privé) en hoeveel geld dat mocht gaan kosten. We deden daarom ieder evenveel in de 'huishoudpot'. “Maar jij rijdt,” besloot Popke pertinent. In de auto mocht ik roken, vervolgde ze geheel uit zichzelf, als ik het raam maar open zette. Geen enkel probleem want ik rij nou eenmaal graag en ik verheugde me op de tocht naar Banff door de Rockies. Onderweg kon ik mijn hart ophalen aan al die prachtige vrachtwagens met ladingen afgezaagde bomen. Meesterwerken van kleur met veel chrome, toeters en bellen. Krachtpatsers waar je u tegen zegt die wel eens heerlijk hard konden toeteren.

Pop nam genoeglijk naast me plaats en knikte toen ik zei dat het best eng was, zo’n grote middenklasser zonder versnellingen (men verhuurt in Canada alleen automaten aan toeristen)

Voor vertrek had ik de plattegrond van Vancouver in me opgenomen waardoor we zonder kleerscheuren de grote stad, met de hangende trein en de diverse bruggen achter ons lieten. Al snel genoot ik van het uitzicht en de goede weg, waar je niet harder mag dan 70 mile. Popke zat ook te genieten zag ik. Ze bleek al na een halve dag beslist niet de bijrijdster zoals ik van EmjE gewend was, waarmee ik herhaaldelijk per auto door Polen en Tsjechië was getrokken. 

Pop en ik hadden hiervoor ook al veel samen gereisd, geheel verzorgd naar Peking waar we in een luxe hotel met marmeren badkamer sliepen. Op de bonnefooi waren we door Turkije getrokken, avontuurlijk met openbaar vervoer. Dit was overduidelijk weer heel andere koek. Zij kwam niet op het lumineuze idee om mee te denken. Kaart lezen deed ze ook niet en onderweg moest ik om alles vragen. Een snoepje, de boterham, zullen we onderhand wat gebruiken? Pop, wil je daar even een foto van maken?  Etc.

De tweede dag trok ze zonder veel ophef de toestemming over het roken in. “Mijn kleren gaan ervan stinken.” Ik had me gisteren notabene keurig ingehouden met mijn verslaving en weinig zin in ruzie, al vond ik het niet zo eerlijk, maar ala... Ik ben van nature redelijk inschikkelijk en in hun huis rookte ik ook altijd buiten. Wel zette ik nu regelmatig de auto aan de kant om een sigaretje buiten op te steken. Na twee dagen reizen- de auto reed als een zonnetje- kon ik niet anders dan constateren dat haar instelling me danig begon te vervelen. De korte bevelen, onverschillige houding, de stilte in de auto, gelardeerd door regelmatig zuchten, begon me op te breken. Dit had ik na al die jaren vriendschap helemaal niet verwacht. 

 

Zij vond mij die derde dag wel een beetje gek… leek het 

Hij reed al twintig minuten achter ons, een pimpelpaarse vrachtknots met gigantisch imponerende neus en ineens gaf hij met zijn clignateur aan de volgende parkeergelegenheid te zullen benutten. Ik zette daarom halverwege de ochtend de auto ook pardoes op die plek om er een foto van te kunnen maken.  “Wat vind je dáár nou aan! Onbeschaafde kerels en moet je nou echt altijd zo’n ding op?” vinnigde ze pinnig terwijl ze wees naar mijn eveneens paarse hoofddeksel.

Hoort u dan wat ik hoor?

Met halfbakken of hele hints heb ik een haat/liefde verhouding.
Door mijn scheiding bleek dat ik vanwege mijn goedgelovigheden makkelijk te bedotten ben  (toch wel een aantal jaar achter elkaar, zo bleek destijds). Daarna verzette ik de bakens rigoureus. Invullingen, voor een ander denken of vergoelijkende verklaringen zoeken voor diens opvallende gedrag heb ik afgezworen. De illusie iemands lelijke trekjes te kunnen voorspellen ging gelijk met manlief overboord, zogezegd. Na al dat oefenen in duidelijkheid vragen wil ik een hint dan ook niet meer honoreren en doe net of ik ze niet begrijp. Bedoelde Popke dat ze zich voor me schaamde? Dat ze niet naast mijn pet wilde lopen? Dat ging mijn pet te boven en ik liet haar vraag wegebben terwijl ik de vrachtwagen fotografeerde… Soms speel ik 'Dora-de-Verschrikkelijke'  zonder dat de ander daar erg in heeft. Volgens mij doe ik daar niemand kwaad mee. Zij begrijpen immers niet dat hun ogen wel verraden wat de mond niet zegt.

“Zoals ik je al vaker vertelde, Pop, draag ik die kleppen tegen de zon en omdat ik het leuk vind. Ik ben het zonnetje in huis, maar de echte zon maakt van mijn neus nou eenmaal een geblaarde aardbei,”vertelde ik (helaas voor de derde keer in de veertien jaar dat we elkaar kenden)

“En weet je wat er ook zo mooi is aan het dragen van de pet?” vroeg ik stoïcijns vriendelijk. De verbazing die zich meester maakte van haar lichaamstaal was eerst komisch. Het ontlokte mij een glimlach waarna ze me bozig beduusd aanstaarde. Ik stootte haar lichtjes aan en bracht mijn hoofd samenzwerend naar het hare alsof ik een geheimpje ging verklappen.

“Ik heb er zoveel in alle kleuren opdat ze bij mijn kleding passen en ik kan dan óók nog eens mijn petje voor jou afnemen.” Toen ik dat daadwerkelijk deed en tevens een buiging voor haar maakte, trok ze een meewarig hoofd alsof ze die waardering niet verdiende. Zelf vond ik het wel aardig weergeven hoe dienstbaar ik me maakte want het leek wel of Hare Majesteit mij had ingehuurd als haar privé chauffeur. We doen dit, we stoppen nu, we rijden tot aan zus en we eten dat daar. Ik maak het graag anderen naar de zin, maar dan ook nog gezeik krijgen over mijn petten is mij iets te veel onbaatzuchtigheid. 

“En...  ik neem mijn petje ook wel eens af voor mezelf,” vervolgde ik gierend omdat ik op die derde dag dat binnenpretje naar buiten bracht. Die avond lag ik in het bad van het aftanse motel te janken omdat ik dit onaangename gevoel toch aan moest durven kaarten. Ik besloot morgen eerst netjes te verifiëren of ze zelf in de gaten had hoe ze ons beiden regeerde. 

 

De volgende morgen bij het ontbijt aan de buitentafel:


“Popke, ik wil iets met je bespreken.” Ze keek verbaasd op en stak een bagel in haar mond.
“Ik denk dat je het niet zo bedoeld hebt, dat jij dacht met mij te overleggen?” Ze kauwde door.
“Heb je in de gaten dat jij orders geeft als jij kortweg zegt dat we nu dit gaan doen en dan dat?” Ze gaf geen antwoord, maalde eenvoudig door met haar kaken. Hoorde ze me wel?

“Ik krijg het gevoel dat je mij hebt ingehuurd om jouw chauffeur te spelen.”
Ze vroeg niets, keek me aan alsof ik niet tot tien kon tellen en zweeg wazig terwijl ik aan de hand van een paar voorbeelden uit de doeken deed waar dat gevoel bij mij vandaan kwam. Ze stond op, ruimde de tafel af en bleef vriendelijk terwijl we de koffers in de achterbak legden. Ik nam aan dat ze hierover na moest denken en er later op terug zou komen.

 

Opgelucht reed ik weer de snelweg op om tot mijn verwondering te constateren dat ze deed alsof mijn klacht nimmer was uitgesproken. Nog steeds kwam ze niet op het idee me een pepermuntje aan te bieden en zuchtend bleef ze in de auto hangen als ik een parkeerhaven opzocht om een pafke te doen.

Halverwege Canada verreed ik me 

We crosten al meer dan een uur in de bergen over een onverharde weg. In de middle of nowhere. Nog steeds kwam de kaart niet op schoot zodat ik tekens stoppen moest om te zien waar we zouden kunnen zijn en ik merkte ook niet dat ze buiten naar aanwijzingen zocht via wegwijzers of iets dergelijks. Plotsklaps stonden we voor een onoverzichtelijke bocht waarachter de waarschijnlijk steile afdaling niet te zien was. Angst greep me naar de strot. Hoe moet afdalen met een automaat? Ik vertelde dat ik niet verder durfde voordat ik wist hoe de weg daarachter eruit zag. Ze bekeek me spottend en ik wachtte, maar ze dacht er niet aan om van de stoel af te komen. “Stel ik schiet straks van de weg? Ik weet niet hoe deze auto reageert in deze omstandigheden.” zei ik nadrukkelijk terwijl de zweetparels op mijn voorhoofd stonden. Ze stapte niet uit om de weg te inspecteren en toen ik zei dat we misschien wel met zijn tweetjes konden verongelukken, lachte ze me eenvoudig uit. Mocht ik niet bang zijn? Ik kon haar wel slaan… Het stond ook niet in het instructieboekje dat ik er op nasloeg, hoe je in een automaat 15% afdaalt op een kiezel- en zandweg.  Al die tijd zat de koningin te wachten tot ik verder durfde.

Uiteindelijk ging ik op onderzoek met een peuk in de aanslag en zuchtte buiten diep… Nu bleek ze toch een kant te tonen die ik niet erg waarderen kon en er nogmaals over praten leek me weinig zoden aan de dijk te zullen zetten. Wie zich zo gemakzuchtig opstelt kan kennelijk niet meevoelen...

 

We kwamen heelhuids beneden

Na de eerste tien meters bleek de wagen in de één zelf voldoende af te remmen als ik geen gas gaf. Later die dag huurden we een huisje voor twee nachten aan een schattig meertje. Daarna parkeerde ik de auto zonder enig overleg voor de supermarkt om eten in te slaan en zette baldadig een fikse fles rode wijn tussen het gehakt, de tomaten, paprika en uien. Ik had razende honger en raad eens wat? U weet het vast al…
Zij bepaalde welke slaapkamer ze nam en bleef minstens een uur bezig met ik weet niet wat, achter de gesloten deur. Ik was al aan het tweede glas wijn toe voordat ik besloot dan toch maar te gaan koken. Uiteindelijk kwam ze (zou ze de pannen hebben horen rinkelen?) de keuken binnen met een verbaasd Monatoetje.

“Gossie, ben je vast met koken begonnen? Oh lekker zeg, ik neem ook een wijntje.”
Ze plofte op de veranda in mijn stoel en zei dank je wel omdat ik haar de hete spaghetti overhandigde. Die avond heb ik zeer a-sociaal het grootste deel van de wijn soldaat gemaakt, weinig gezegd, wel veel gedacht. Ik weigerde dezelfde klacht nogmaals aan te kaarten want ik praat niet graag tegen dovemans oren en flink aangeschoten tuimelde ik in bed zonder lang te liggen malen... Wie niet kan meedenken wil verwend worden zonder tegenprestatie? Dat Popke, ze was vijf jaar ouder dan ik, ooit zichzelf of het gedrag kritisch zou bekijken was van de één op de andere fles wijn een rare verwachting mijnerzijds geworden. 

 

 

Gelukkig heb ik tijdens de reis wel veel gezien 

Van het landschap genoten en prachtige foto’s gemaakt, (niet de plaatjes in dit artikel)

Bij thuiskomst heb ik enkel tegen EmjE gezegd dat ik nooit meer chauffeur speel

voor ingebeelde prinsessen op vakantie-erwten.

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik draag altijd eeen hoed nou ja soms doe ik hem wel eensaf. Duim Taco
Mmmmmm Wel te vree, chapeau! ik bewonder uw doorzettingsvermogen en vooral geduld..
Ik zou haar ongeveer bij het plaatje van beren uit de auto gezet hebben...
Wat een schitterende natuur, overigens. Is ongetwijfeld de goede afleiding geweest.
Boeiend reisverhaal. Doet de mens naar een verre reis verlangen. Duim en fan. Kai.
Mooie reisreportage Duim taco
Respect hoor... Ze had een draai om d'r oren kunnen krijgen :(.
Ik had Popke met auto en al zelf de afdaling laten doen ;-) Wat een verhaal zeg. Vreselijk zo'n reisgenote. Wel erg leuk om te lezen en ik zag het helemaal voor me.
Pff, net wat Ingrid zegt, daar zul je op vakantie achter komen! Jammer van de vakantie dan, zoiets. Gelukkig dat je wel veel gezien hebt.
En met een automaat naar beneden... dat klinkt eng. Een goede vriend van mij reed pas voor het eerst in een automaat en hij was het dorp al uit voordat hij het gaspedaal indrukte zei hij.. ;)