Pieterpad, een feestje te voet, deel 2.

Door Ditistom gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mijn belevenissen tijdens het wandelen van het pieterpad gaan verder in deel 2.

Groningen tot Gasteren.

 

Het tweede deel van mijn verslag over het Pieterpad.
De dagetappe Groningen-Gasteren is een 30-32 kilometer.
Omdat ik het zonder al te zware bepakking liep (bed&breakfast in plaats van kamperen) kon ik de etappes wat langer maken.
Dat is ook het voordeel van het Pieterpad, niets moet, niets staat vast, je bent zelf degene die bepaalt hoe lang je wandelt.
Of je daarbij de gesuggereerde etappes en afstanden totaal negeert is je eigen zaak.
Het leuke ervan is dat je buiten de standaard begin- en eindpunten terecht komt bij slaapgelegenheden die niet zo vaak worden bezocht en het nog steeds bijzonder vinden een Pieterpad loper te ontvangen.

Die grote stad.

Maar ik was mijn vorige etappe geëindigd in hartje Groningen.
Na een overvloedig en goed verzorgd ontbijt was het weer op stap, dwars door deze grote stad.
Nu ben ik geen stadsmens, integendeel, ik heb een hekel aan grote steden, maar Groningen is een leuke stad.
De route voert langs grachten met de prachtige grachtenpanden en boten, langs het schitterende station en een klein stukje langs een drukke weg is wel te overleven.


Voor ik het weet loop ik via een park een kronkelweggetje op langs de Hoornse Plas en het Paterswoldse meer.

Rust vlak bij de drukte.

Zo’n schitterend rustgevend stukje natuur, zo vlak onder Groningen en op enkele tientallen meters van de A28 vandaan, slechts gescheiden door een stukje groen, had ik echt niet verwacht.
De zeilbootjes op het water, de akkertjes, de molentjes, het water vol kikkers, libellen en waterlelies langs de kronkelende weg, het is allemaal even mooi.


 

 

 

 

Ik heb bijna spijt dat ik een drie kilometer verder richting Haren moet oversteken, maar daar word ik door velden en langs plassen ook weer een leuke kant op gestuurd en het afwisselende van de route is de helft van de leut.

Door veld en heide.

Haren achter mij latend voeren verschillende landweggetjes me verder richting Zuidlaren.
Grappig dat landelijk gebied nooit verveelt.
Of je nu via een karrenspoor of een schelpenpad tussen twee muren Maïs door loopt of over golvend koren heen kijkt, het blijft boeiend.
Het boekje geeft veel extra informatie over het landschap waar je doorheen loopt en wijst op bijzondere gebouwtjes, boerderijen of landschappunten.
Bovendien houdt het Pieterpad niet zo van asfalt en zo vaak het maar kan wijkt het af om dwars door bosjes of heidevelden te gaan.


Houten bruggetjes en vlonders zorgen er voor dat je geen natte voeten krijgt, maar niets helpt tegen de dauw of regen dat op hoog gras zit.
Als je door hoog gras moet lopen, soms langs een akker of sloot met geen enkele uitwijk mogelijkheid, krijg je gegarandeerd natte voeten, maar dat kan me niet echt veel schelen.
Wel is het op dit soort momenten belangrijk dat je goede schoenen draagt.
Een prettig zittende schoen is natuurlijk belangrijk, maar als de schoen ook een beetje ademt en waterafstotend is, of in elk geval snel droogt, zullen blaren voorkomen worden, of tenminste een beetje.

Berend Botje en de psychiatrische kliniek.

Een licht glooiend landschap brengt me Zuidlaren binnen.
Op het moment dat ik er loop word het koren net gemaaid, stoffig dus, maar het ruikt wel lekker.


Zuidlaren zelf is een gezellige plaats met een overvloed aan terrasjes en cafés en als je geluk hebt een grote markt.
Uiteraard vind je hier ook een standbeeld van de beroemde Berend Botje.
De officiële etappe eindigt hier, maar ik heb er nog zin in en ga nog even door.
Zuidlaren ligt achter me voor ik het weet, maar niet voor ik het terrein van een psychiatrische kliniek op gestuurd wordt.
Het boekje bevestigt dat dit toch echt de bedoeling is, en het blijkt een prachtig terrein te zijn met stijlvolle oude gebouwen en een hertenkamp.
Daarna voert het pad me over fietspaden naar de Drentsche Aa.

De Drentsche Aa.

De Drentsche Aa is een rivier die nergens hetzelfde heet.
Volgens het boekje neemt het steeds de naam aan van de plaats waar het doorheen stroomt, alleen in Groningen heet het de Drentsche Aa.
In Drenthe dus blijkbaar niet meer.
Verwarrend.
Maar het natuurgebied Drentsche Aa is mooi genoeg om apart een bezoek aan te brengen.


Water, bruggetjes, smalle paadjes door de natuur, bankjes met bomen erdoorheen, het heeft alles om in elk geval mijn hart te stelen.
Ik ben niet iemand om lang op een plekje te gaan zitten tijdens een wandeltocht, ik houd meer van doorlopen en zien wat er achter de horizon voor moois ligt, maar hier heb ik me toch even gedwongen te blijven zitten en te genieten van de stilte.

 

Duinen en Schotse Hooglanders.

Als ik uiteindelijk dan toch verder loop kom ik uit op de Gasterse Duinen, een schitterend heidegebied.

 

Borden waarschuwen de wandelaar voor loslopend vee, waar ik in eerste instantie niets van merk, tot ik het heideveld weer uit wil lopen.
Een groep lichtbruine Schotse Hooglanders sjokt traag over het pad.
 

Ze kijken niet op naar de zoveelste wandelaar dus durf ik wel verder te lopen.
Het bordje waarschuwde om ze niet te dicht te naderen of te proberen ze aan te raken maar dat is ten overvloede.
De enorme hoorns op de kop van zo´n beest zegt genoeg.
Nu ben ik niet bang voor die dieren, ze zijn over het algemeen goedmoedig en tamelijk tam, maar het blijven dieren en dus onvoorspelbaar.
Bovendien weet je nooit of ze kalveren hebben en dan zijn ze waarschijnlijk iets feller.
Eenmaal over het wildrooster heen loop ik Gasteren binnen, mijn eindpunt voor vandaag.
Hier wacht mij een gezellige bovenkamer en een lange warme douche.

De volgende keer meer in deel 3

(alle foto's gemaakt door schrijver van dit artikel)


 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk , het pieterpad te voet,
Ik schreef eerder over het pieperpad ( fietstocht )
toen dachten veel mensen dat het een typefout was.

duim voor je leuke artikel en foto's
Dit plekje is zo ontzettend mooi, goed van je, om er toch even van te genieten en er even bij bent gaan zitten. Dit zijn zo van die plekjes, waar je even heerlijk kunt genieten van stilte...duim natuurlijk!