Moskouse ontmoetingen: Jegor

Door Hanstao gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een pijnscheutje in de rug en Jegor staat me weer voor de geest. En het is maar liefst twintig jaar geleden dat we kennismaakten. Om precies te zijn in een ziekenhuis in Moskou.

Aaaahhh!!! Ooohhhh!!!! Aaauwwww!!!! De pijn bliksemt door het lijf. Elke beweging wordt genadeloos afgestraft met een nieuwe flits. Ellende. En in Moskou dubbele ellende. De Russische gezondheidszorg is berucht. Medicijnentekort, on-hygiânische toestanden, slechte verzorging.
Het alternatief voor buitenlandse pijnlijders is het American Medical Center. Daar wacht, weet ik uit ervaring, zo'n Golden American Boy met een tandpasta-glimlach. 'Hi, don't worry, just call me Bill'. Die loopt meteen in de honderden dollars en dan is er alleen nog maar gepraat, niet behandeld.
De gulden middenweg is de de Euro Medical Club, een door een Griekse zakenman/arts opgezette organisatie. De EMC adverteert met een heuse Mercedes-ambulance, de beste Russische artsen en contracten met de beste Russische ziekenhuizen.
Zo leer ik, en als u door blijft lezen ook u, Jegor kennen. De snelle EMC- ambulance brengt me naar de 'Vierde Presidentiële Kliniek, Ziekenhuis van de ministerraad van de Russische Republiek'. Tot vorig jaar was dit betonnen bastion in een groot bos in het noordoosten van Moskou nog een hersteloord voor zieke maar hoge apparatsjiki. Maar die tijd behoort tot het verleden.

LUX

Sinds de ziekenhuizen zelfstandiger mogen opereren, hebben artsen maatschappen opgericht die contracten sluiten met fabrieken en organisaties als de EMC. Zo rolt er buiten de staatssubsidies om ook geld binnen. De diagnose is met behulp van westerse rîntgenapparatuur snel gesteld: radikulitis, oftewel ischias.
We nemen u op, u moet rusten, maar u krijgt een kamer Lux, zegt de arts. Lux is drie bij twee meter, kale witte muren, een bed, een badkamer, een televisie en uitzicht over de boomtoppen op grauwe rook uitspugende schoorstenen van een fabriekscomplex.
Terwijl interniste Ina in m'n rug grijpt, arriveren er werklieden in blauwe overall. Ze halen de tv weg. Deze doet het niet, zegt Ina onverstoord en legt uit wat me te wachten staat: iedere morgen massage, gymnastiek en elektro-therapie. Ze zegt niets over het eten. Zo arriveert het eerste ontbijt: gehaktballen in vette jus met aardappelpuree. En een bord cement: melk met havervlokken.
Gelijktijdig arriveert zwartharige Ira met een indrukwekkende injectiespuit. Ik werp tegen dat dit echt niet nodig is. Wegwerpnaald, fluistert ze, terwijl ze me begint te strelen en diep, diep over me heen buigt, terwijl de naald in het bilvlees verdwijnt. En weg is ze. Een paar minuten later komt Vladimir binnen. Massage, roept hij opgewekt. Op de buik graag. Vladimir heeft hele harde handen. Kort na deze marteling arriveert Anna, een struise blondine. 'Tijd voor uw gymnastiek', zegt ze. Op de rug, armen strekken, benen iets optillen, spreiden, hup, twee, drie vier.

GEHAKTBAL

Na Anna blijft het lang rustig. Tot de lunch, die ook uit gehaktballen bestaat, nu met rijst. Plus thee. Daarna stilte tot zeven uur. Dan komt het diner. Opnieuw gehaktballen, nu met een soort macaroni. Dit rooster wordt vier dagen aangehouden. Dan heb ik er genoeg van. Ik zeg tegen de arts dat ik geen pijn meer heb en naar huis wil. ,,Heel slecht, u moet nog veel meer rusten. Je kunt wel zien dat u buitenlander bent. Russische mannen houden dit langer vol'', zegt ze.
Ik vertrek niettemin, met veel goede adviezen.
En Jegor? Jegor is een kakkerlak, die ik op het toilet leer kennen. Als ik beweeg, beweegt hij, dus waarschijnlijk lijdt ook Jegor aan radikulitis. Bij ons afscheid vertel ik hoofdzuster Ljoeba zo discreet mogelijk over Jegor, die een hele grote familie blijkt te hebben. Ze begint hard te lachen: ,,Kakkerlakken, bedoelt u. Daar hebben we in Rusland geen tekort aan''.

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Was het maar waar. Die ene 'a' maakt een wereld van verschil!
Mooi verhaal Hans. Ridiculitis?
Haha die Jegor, tja kakkerlakken zijn geen eenlingen.
dikke duim erbij voor je artikel van je fan !