Graag Deel Ik Iets, Uit Het Diepst Van Mijn Hart.

Door Prinsanna gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een boek schrijven om van iets negatiefs uiteindelijk iets positiefs te maken.

 

 

 Het was in de periode dat ik net terug was uit Ethiopië en behoorlijk ziek was door de daar opgelopen Bilharzia infectie. 

Eerst wist men niet wat ik had, in het ziekenhuis werd uiteindelijk de

infectie ontdekt en mede daardoor meer, bijvoorbeeld, dat ik helaas geen kinderen meer kon krijgen.
Dat kwam weliswaar niet door de infectie , maar door eerdere gebeurtenissen in mijn leven, het was een klap.
Ik kon dat niet alleen verwerken, dus kreeg even psychologische hulp!
Ik vertelde over mijn leven aan mijn psychologe.
“Schrijf alles op Anna!” zei ze. “Schrijf over je leven.”
Omdat ik toch niet kon werken, begon ik te schrijven, nam de eerste bladzijden mee naar mijn psychologe en zij vond dat ik door moest gaan en er een boek van maken. “Ik wil het hebben als het af is,” zei ze, “want het kan ook andere mensen helpen ,door jouw positieve houding in het leven.”
Aangemoedigd door deze vrouw en uiteraard mijn hyves vrienden bleef ik schrijven. Toen ik ongeveer op de helft van mijn verhaal was kreeg ik een enorme dip, heb een hele avond zitten huilen.
Ik schreef mijn leven op, maar waarom? Voor wie voor wat?
Wat had het eigenlijk voor nut ? Na uren gehuild te hebben, zag ik haar ineens voor me: Allemnesh , het kleine meisje , dat me overal volgde toen ik in Ethiopië was.
Ze woonde samen met haar broer , een arme schoenpoetser en haar
oma in een hutje! Voor haar geen school en education!
Klein lief meisje!Ze was iedere dag blij als ik kwam, ze mocht in mijn tas kijken
of ze iets leuks vond, zo kwam ik zonder make-up en oorbellen terug uit Ethiopië!
Dit kind vertelde me over de school in Addis Abeba,
waar ze zo graag naar toe zou willen gaan.
Ik wilde die school wel eens zien en ben er samen met
Alain een keer gaan kijken.
Toen we het centrum van Addis Abeba met de mooie huizen en prachtig geasfalteerde wegen verlieten,
kwamen we op de secundaire wegen, vol kiezels, keien en uitsteeksels,
de mooie huizen waren hier ook niet meer, overal lag papier en afval op straat,
de mensen woonden in lemen hutjes die dicht op elkaar stonden.
De hutjes zaten aan elkaar met palen, golfplaten en doornstruiken.
Je kon zo bij de mensen naar binnen kijken en het rook er niet al te fris.
Ik herinner mij dat ik een blinde vrouw zag liggen met open wonden aan haar been, er zat een klein kindje van een jaar of vier naast haar. Om haar heen wemelde het van de vliegen.
Zo kwamen we uiteindelijk bij de school van de Lazaristen.
Een pater verwelkomde ons, hij werkte hier al vele jaren, vol trots liet
hij ons de school zien.
De school leek van bouw op onze scholen, alleen het interieur was zeer pover.
De kinderen keken ons aan alsof wij zeer hoog bezoek waren.
Ze lachten veel.
De pater vertelde, dat de klassen in de school doorliepen tot 10 B.
Dat betekent dat de kinderen zo tot hun zestiende jaar hier konden studeren.
Het geld voor de studie wordt mogelijk gemaakt door giften, voornamelijk uit Nederland en België. Na het bezoek aan de school, nodigde de pater ons uit nog even mee te gaan. Hij moest eerst nog even een matras ophalen, Alain hielp hem.
Onderweg gingen we een hutje binnen en de matras werd gebracht
bij een heel zieke vrouw die al weken op een stuk karton lag.”
Dat doen we dus ook met de giften”, zei de pater. “
Het mooie is dat we iedereen helpen, we kijken er niet naar of iemand gelovig is of niet, moslim of katholiek. Een mens in nood verdient hulp, zo is het.
Hij vertelde ook over een meiske dat niet meer naar school kon
omdat ze tbc had. Dankzij het geld had ze nu 70 injecties gehad en was nu opgeknapt.
Hij vertelde ook over een jongetje , met een enorm gezwel boven zijn oog !
Het zag er niet uit.
Gelukkig konden ze hem laten opereren, en hij ziet er nu weer goed uit, helaas bleek ook dat hij verkeerd besneden was , zodat zijn urine ergens
anders uit kwam. Gelukkig is ook dat gerepareerd.
Na zo gepraat te hebben namen we afscheid van de pater en gingen naar huis .
Het was al donker en erg koud.
De temperatuur van overdag, zo'n 26 graden was rap afgedaald naar 6.
Op straat lagen kinderen te slapen.
Mijn hart brak en ik dacht aan mijn hyvesvriend Luuk.
Hij had me van tevoren gewaarschuwd.
“Als je naar Ethiopië gaat Anna, kom je niet meer terug als dezelfde Anna. “ Hij kon het weten, want hij was er zelf ook geweest.
Natuurlijk hadden Alain en ik er voor gezorgd dat kleine Alemnesh
inmiddels ook de school van de Lazaristen bezoekt.

Mijn ogen waren nog steeds rood van het huilen, maar door mijn gedachten aan Ethiopië was alles anders geworden.
Het was net alsof die kleine Alemnesh voor me stond ,
haar armpjes om me heen sloeg, zoals ze in Ethiopië zo vaak had
gedaan en zei:” Stil maar Anna, niet meer huilen, ik weet waarom jij je boek moet schrijven.
Weet je waarom Anna? Kijk jullie hebben mij geholpen,
ik kan nu studeren en straks iets betekenen voor mijn land.
Maar er zijn nog zoveel kindjes die hulp nodig hebben.... zoveel Anna. “ Toen glimlachte ze naar mij en ik wist het.
Ik zou het boek met mijn levensverhaal af schrijven. Ik zou het uitgeven en een deel van de opbrengst naar de Missie Lazaristen sturen.
Met Gods genade heb ik een uitgever gevonden die zelf ook een duit in het zakje gaat doen bij elk verkocht boek, voor het goede doel.Dat wil zeggen; hij schenkt een euro per verkocht boek, en ik alle winst! Heb besloten dat ik er zelf niet aan wil verdienen! Alles gaat dus zonder enig winstbejag naar mijn krottenkinderen. Je wilt niet weten wat ze daar in Ethiopie allemaal mee kunnen doen!

Misschien , heel misschien, kunnen er nu nog meer kindjes naar school gaan.
Misschien, heel misschien kunnen er dan nog meer zieke kinderen naar de dokter of het ziekenhuis.
Misschien , heel misschien, zullen er minder kindjes 's nachts op de koude straat slapen.
Iets waar ik uit eigen ervaring alles van weet en geloof me het is vreselijk om op straat te slapen.
Misschien , heel misschien , sterven er dan minder kinderen
moederziel alleen op straat.

Met mijn boek, wil ik deze kindjes helpen, om te laten zien, dat je van het meest negatieve het meest positieve kunt maken. Op de grootste puinhopen bloeien soms de mooiste rozen. Daarom heb ik mijn boek de titel gegeven.
                                                                “FROM ANNA WITH LOVE”.
In overleg met mijn oom Alex en zaakwaarnemer heb ik besloten het boek in eigen beheer te houden zodat de winst voor de krottenkinderen groter zal zijn.


 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een prachtig initiatief, en mooi geschreven!
Katholieke...ben stil..bedankt..love u for this! kissss
Anna, jouw ogen waren rood van het huilen, maar jouw artikelen- ook over zoiets als Ethiopië, ontroeren mij ook tot tranen, ik laat ze de vrije loop. Ik bid voor de school van de Lazeristen.
Geweldig initiatief. Duim
Thanks, Theun, Rob en Rose, heel fijne avnd! xx!
Ik hoop van harte dat je boek een succes word.
Mooi geschreven.
Duim.