Ik ga op bedevaart en ik neem mee...

Door Joachimderouck gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Dit is een artikel geschreven door mijn vriendin over de andere liefde in haar leven. Geniet van de tekst.

Herinneringen aan Lourdes

Iedereen kent de plastieken Mariabeeldjes, gevuld met wijwater, die op de kasten van onze grootouders waken.

Of de spitse basiliek die het heiligdom Lourdes siert.

Allemaal kennen we de kettingen van ziekenwagens die tot bij de grot worden geleid, hopend op een miraculeuze genezing.

Maar kennen we ook het verhaal van een schaars aantal jonge mensen die ieder jaar weer naar het zuidelijkste puntje van Frankrijk reizen om even op adem te komen. Die zich ontdoen van de religieuze betekenis en een paar dagen genieten van deze prachtige en serene omgeving.

Ik was amper twee jaar oud toen ik voor de eerste keer op bedevaart vertrok. Een echte familie-uitstap met de ouders en de grootouders. De eerste beelden die me meen te herinneren zullen waarschijnlijk van een latere periode dateren, maar ik zie nog altijd de hoteleigenares naar haar man gillen dat “la petite Belge” gearriveerd was en dat de kamer met uitzicht op de lichtgevende ster in gereedheid moet gebracht worden. Vervolgens werd ik op een barkruk gezet en slurpte een 0.33cl cola flesje leeg.

Nu ben ik 28 jaar en ik keer nog elk jaar terug.

Ik tel elke kilometer van de 1.184 km op de GPS af en zo’n 20 km voor aankomst moet mijn partner het stuur overnemen zodat ik alles kan opnemen. Tussenstops in het prachtige Carcassonne of het al even mysterieuze Rennes-le-Château kunnen niet baten. Ik zal pas rust hebben als ik Lourdes binnenrijd.

De geur van de Gave rivier, de gezellige bedrijvigheid, de talrijke winkeltjes. Dit is waar ik thuis kom. Ik ken elke straat en elk gebouw. Als ik mijn ogen nu dichtdoe, zie ik mezelf door de straten lopen.

Het liefst zit ik op een warme zomeravond aan de grot. Deze is dan subtiel verlicht, je hoort het water stromen en ziet de talrijke kaarsen branden. In de verte hoor je de kaarsjesprocessie die op gang komt.
Het hele jaar door bengelt er een kruisje aan mijn hals, elk jaar schuur ik het langs de wanden van de grot. Eenzame tranen vallen dan naar beneden, een stil verdriet om wat ik tijdens het jaar niet kan uitspreken.

Ik moet ook absoluut een ijsje eten bij het café langs de Gave. Al 26 jaar lang zie ik dezelfde obers de bestelling komen opnemen. Samen zijn we wat ouder geworden .

Uren kan ik in de winkeltjes doorbrengen. Sinds een jaar of twee hebben ze een assortiment mini-kerststalletjes welke ik gretig verzamel. Elk jaar tik ik wel een uniek souvenir op de kop.

Vlak voor de ingang van het domein heb je een kraampje met verse snijbloemen. Bedoeling is dat je een boeketje offert aan het Mariabeeld voor de basiliek.
Vervolgens kan je gebruik maken van één van de vele waterkraantjes. Je drinkt ervan, je wast je gezicht en je neemt een beetje mee naar huis.
Daarnaast ligt de grot waar het allemaal om draait en daarnaast heb je rijen kraampjes waar je een kaarsje kan branden. Kijk je naar boven zie je het begin van de onheilspellende ‘kruisweg’. Het is klimmen maar je hebt een prachtig uitzicht eens je boven bent.

Het is wel jammer dat Lourdes niet meer zo toegankelijk is. Zo is de toegang tot de grot vaak afgesloten omdat ze de groepen, die op georganiseerde bedevaart komen, voorrang geven. Je mag niets meer neerleggen aan de grot. Je mag er ook niet even blijven staan of er komt een man je vriendelijk verzoeken door te wandelen. Even buiten het heiligdom zijn er grote, moderne gebouwen opgetrokken om seminaries, lezingen, …, plaats te laten vinden.
Wil je een kaars kopen, dan staat er nu “aanbevolen bijdrage” bij i.p.v. de kostprijs.
Het staat allemaal in schril contrast met de eenvoud van weleer.

Niettemin is Lourdes nog altijd een plaats van bezinning, een plaats waar je welkom bent. Het maakt niet uit hoe je eruit ziet, hoeveel geld je hebt, wat je achtergrond is. Elke bezoeker heeft zo zijn eigen redenen maar uiteindelijk komen we allemaal om een soort van rust te vinden.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi artikel. Jammer dat de commercie ook hier zijn intocht heeft gedaan. Maar goed, het ware geloof zit van binnen en niet hoeveel geld je neerlegt voor bv een kaarsje. Duim!
Tja, pure commerce, lourdes tegenwoordig......mooi artikel....Duim!
Wij reden ooit Lourdes is maar waren zo onthutst door de comerciele aanblik van de lichtgevende kruisen en mariabeelden dat we verdere bezoeken niet gedaan hebben, misschien ten onrechte
Nooit wat gehad met bedevaart, maar zoals jij het beschrijft voel ik dat het heel veel voor je kan betekenen!
Goed geschreven
joachim, ik was ook eens in Lourdes, een 15-tal jaren geleden. Ik herinner mij dat ik erg onder de indruk was van het sterke geloof van zovelen daar!
Het is inderdaad jammer dat alles zo commercieel geworden is, maar ik denk dat zoiets in elk bedevaartsoord is!
Duim voor je artikel en fan was ik al
Dit doet me denken aan het verhaal dat er handel gedreven werd in de kerk in jeruzalem.
En dat Jezus die toen schoon veegde.
Pork kent het verhaal ook en geeft een DUIM.
FAN waren we al.

Nog een goed 2012 gewenst van.

DRIMPELS.