Reis mee door het feodale Japan; het ware verhaal achter de Weeping Monk.

Door Stormgeboren gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Bijna iedereen kent dit beeldje. Het is een houten bol waarin de figuur in verborgen zit. Een voorovergebogen kale monnik met gekruiste benen, zijn hoofd in pure wanhoop verborgen in zijn handen om zijn verdriet te verbergen. Wanneer je het originele beeldje goed bekijkt zie je veel meer dan het oog op het eerste gezicht prijsgeeft. Zijn rug, ellebogen, billen en benen vormen samen een dodenmasker. Zijn bovenarmen embryo's, die staan voor wedergeboorte. Het beeldje vindt men vaak bij de ingang van een woning of tempel, het geluk brengt wanneer men bij binnenkomst het met mededogen aanraakt...

The Weeping Monk

Kyoto, 20 oktober 1600 (Keizerlijke hoofdstad in de Momoyama periode (1573-1615)). Saikio wijk.

 

Kolonel Kazuo Kenshin kwam uit het badhuis na een intensieve trainingssessie met zijn leerlingen. Hij was niet alleen de rechterhand van Iyasu Togugawa, de machtigste krijgsheer van Japan, maar ook de beste zwaardvechter uit zijn leger. Zijn handelsmerk was dat hij niet alleen met een volledig zwarte wapenuitrusting vocht maar ook altijd een roetzwartmasker droeg. Zijn zwaard was gemaakt door Sato Kamori, één van de twee grootmeester zwaardsmeden uit het land. De ander, Senji Sakamoto, maakte zwaarden van dezelfde kwaliteit maar door een test van de klingen had Kazuo voor Sato's zwaard gekozen.
   Zij hadden de klingen van beiden smeden in het water gestoken en de bladeren die op hen afdreven waren door Senji's kling finaal door midden gesneden, terwijl de bladeren die Sato's kling raakten er keurig omheen dreven. Het hoeft dus niet vermeld te worden dat Kazuo diep in zijn hart een vredelievend man was.


   Heel anders was zijn zoon Nukishimi, medeleraar van de Zwaardkunstschool van de Kolonel. Zijn moeder was gestorven in het kraambed en zijn schone jongensgezicht was als twee druppels water het hare. Elke keer wanneer de Kolonel zijn zoon aankeek bloedde de wonde van het verlies in zijn hart meer en meer
Nukishimi had juist het zwaard van Senji gekozen en daarmee waren de eerste irritaties tussen vader en zoon een feit. En zij liepen hoger en hoger op.
Hij was het niet eens met de manier hoe de Kolonel de school runde.Hij vond dat zijn vader de leerlingen veel harder moest aanpakken.
Nukishimi trok zelfs de politieke campagne van zijn vader in twijfel, en vond het streven naar één Japan van de Togugawaclan maar niets en dat was iets ongehoord tussen Samurai waar eer, trouw en toewijding (Giri) een code was op straffe des doods.
   Het land was op het ogenblik in twee kampen gesplitst die beiden streden voor het Shogunaat. Aan de ene kant de Togugawa's aan de andere kant de Toyotomi's .
Het stond op het punt om te escaleren en grote legermachten waren al samengetrokken bij de vlakte van Sekigahara.
   Die dag kwam er speciale gezant van de Daimio zelf waarin medegedeeld werd dat de Kolonel en zijn zoon zich de volgende dag moesten melden bij de legertop.
Wederom volgde een hooglopende ruzie tussen vader en zoon die nu echt volledig uit de hand liep.
   De volgende ochtend stond een diepbedroefde vader tevergeefs te wachten op zijn zoon. Hij vond slechts een onbeslapen slaaprol, de wapenuitrusting en paard van zijn geliefde zoon waren mét hem verdwenen.

De slag bij Sekigahara ( 21 oktober 1600)

Onder een bloedrode zon was de slag inmiddels al begonnen. Op een heuvel waar het tentenkamp van de opperbevelhebber en zijn staf stond werd krijgsraad gehouden.
Na een kort onderhoud steeg de Kolonel samen met zijn luitenants en overige Samurai te paard.
   In het midden van het slagveld was de strijd het hevigst. Het gewone voetvolk en lansiers vochten tegen elkaar. Volgens Bushido waren alleen Samurai gerechtigd tegen elkaar te vechten en geen sterveling zou het in zijn hoofd halen deze eeuwenoude code te schenden.
   De Kolonel in zijn zwarte wapenuitrusting mét het bloedstollende zwarte masker zag al snel waar de strijd in hun nadeel aan het vallen was en spoedde zich naar de plek des onheil.
   Het gekerm en gekreun, gegil en gehuil, de stank van braaksel, urine en uitwerpselen was overweldigend. Maar de kopergeur van bloed was allesoverheersend.


 

Bij de brandhaard aangekomen veranderde de ruggegraat van de Kolonel in gestold ijs.
Te midden een stapel verminkte lijken stond een andere Samurai dood en verderf te zaaien. De Kolonel herkende de vechtstijl onmiddellijk; De Twee Hemelen School, "Go Rin No Sho." Vechten met twee zwaarden tegelijk, iets wat aan slechts enkele ingewijden bekend was.
Maar het meest verontrustende was dat de vreemdeling een bloedrode wapenuitrusting droeg met bijbehorend scharlaken masker, onder de ogen dropen zwarte tranen van obsidiaan. Rillingen liepen de Kolonel over zijn rug. Eén seconde twijfelde hij, daarna stond hij al naast zijn strijdros. Met het sissende geluid van een woedende slang vloog de Katana uit zijn schede, meteen het linkerzwaard van zijn tegenstander uit zijn hand slaand. Direct pasten beiden mannen hun vechtstijl aan. Zij waren aan elkaar gewaagd moet gezegd worden. Staal kuste staal in een vonkende en verwoestende dans. Ergens in zijn achterhoofd herkende de Kolonel iets in de stijl van zijn verdraaide spiegelbeeld, maar de gedachte had geen tijd om concreet te worden. Furieuze aanvallen eisten zijn volledige aandacht op. Er had zich een kring van bewonderaars om hen heen gevormd en de veldslag nabij hen leek even vergeten. Op en neer ging het minuten lang. Het uiterste van beiden mannen vergend. Toen zag de Kolonel een opening en maakte er zonder aarzelen gebruik van. Vanuit "de open houding naar alle windstreken" viel hij met een schijnbeweging aan. Met de Katana hoog opgeheven spleet hij in één verwoestende slag de schedel met masker tot aan het middenrif open. De man was dood voordat hij de grond raakte. Het was alsof een vacuüm een moment van oorverdovende stilte veroorzaakte.             
De Kolonel boog uit respect voor zijn formidabele tegenstander en viel daarna onder gejuich en gejoel uitgeput op zijn knieën. Benieuwd naar wie die geheimzinnige vijand was, boog hij naar voren en verwijderde de helften van het rood en betraande masker. Volledig verstijfd van ontzetting dacht hij een moment in de ogen van zijn gestorven geliefde te kijken, meteen daarna besefte hij dat hij zojuist zijn zoon had gedood. Verscheurd tot op het bot liet hij zich huilend in zijn armen vallen. Iedereen hield zijn adem in, geen enkel geluid drong tot de Kolonel door. De menigte stond met gebogen hoofd naar dit troosteloze schouwspel te kijken.

Uren later werd de Kolonel voor Iyasu Togugawa, de eerste Shogun van Japan, geleid.
  'Mijn Heer, stamelde hij. Ik, ik weet niet hoe dit heeft kunnen gebeuren.
Ik vraag u dan ook toestemming om mijn leven te nemen.'
Resoluut draaide Iyasu Togugawa zich om, 'ik peins hier niet eens over, het is allemaal je eigen stomme schuld geweest, door je eigen erfgenaam zo op te voeden, en nog wel zo, dat hij naar het kamp van de tegenstander is overgelopen. Het heeft maar een haartje gescheeld of wij hadden de slag verloren. Idioot! Je mag blij zijn dat ik jóúw hoofd niet neem!'
Meteen daarna sprak hij zacht, haast teder, met opmerkelijk milde stem,'oude vriend, je bent mijn meest trouwe vazal en ik rouw met je mee maar hoe heeft dit ooit kunnen gebeuren. Het enige wat ik voor je kan doen om geen gezichtsverlies te lijden is toestemming verlenen om je hoofd kaal te scheren en je voorgoed in een tempel op te bergen.'
Kazuo Kenshin, de ex-Kolonel boog diep het hoofd. Stond op, draaide zich om en wankelend trad hij zijn lot tegemoed

Zelfs in de tuinen van het Zen-klooster van Roan-ji vond Kazuo geen verlichting.
Hij zit daar maar. Het hoofd gebogen terwijl de tranen onophoudelijk stromen, zijn armen om zijn knieën geslagen. In diepe, diepe verslagenheid. 

Kazuo heeft nooit meer een woord gesproken en lijkt deel uit te maken van de paar eenzame stenen in de tuin …

 

 

Noot van de schrijver;
Ik heb zoveel mogelijk Japanse termen en technische woorden in zake krijgshandelingen vermeden. Dit heeft mijns inziens het verhaal enigzins tekort gedaan, ik heb dit echter bewust gedaan uit respect voor de lezer.
M.R. 2011

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wij (indo's) noemen dit beeld Orang Malu (mens die zich schaamt). Heel iets anders dus! Ik heb er één op Bali gekocht (een hele grote)
Een prachtig geschreven verhaal, met liefde voor het land.
Een DUIM van MIJ.
En een FAN er bij

g.storm DRIMPELS.
wat een prachtig en droevig verhaal achter het beeldje wat ik jaren in huis heb gehad.....
Waar zit je trouwens? Heb je hier al lang niet gezien of gelezen.
Jammer
Droevig maar prachtig.... Djapanese Duim
Heel bedankt voor je lezen en reactie
plakbandhouder
groeten
maurice
@ asuka

doma arigato Asuka-san

x maurice
@ kolina

Heel bedankt Kolina

x mau