Persoonlijk, sociaal, levenswijze

Door Schaapje86 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

De hardheid van leven is wat ons is geven. De ene zijn lied is zacht lief en vol melodie en dat van de ander is koud, ijskoud een tragedie.

Woest woelt het water, krachtig, sterk... niet tegen te gaan. Als een ader over de dorre ader, doorklieft deze rivier het dode landschap. Ik hoor je schreeuw, ver, vaag ergens in de verte. IJzig maar ook vertrouwd. Ben je sterfende? Je laatste keer dat ik je sprak draaide je rondjes om je eigen as. Zocht je naar je innerlijke welzijn en was tastbaar een eng en niet te bevatten begrip. Je vingertoppen als ijs op mijn rauwe huid. Ik jank, jank als een klein kind en sta te stampen van onvermogen. Ik bezit een groots onvermogen... onvermogen tot liefde geven, onvermogen tot het behoren tot het gros der maatschappij, onvermogen tot het snappen van simpele wiskunde. 

Ik jank, ik vloek en tier. Bijt in de vochtige aarde. Het ruik wat muf, ik herken de geur maar ik weet niet meer waarvan. Mijn hersenen lijken lam geslagen. Wie bevroor ze? Ik zin op wraak. Wie nam even voor dat moment mijn leven over? Waarom eigenlijk? Is mijn leven dan zo de moeite waar om voor heel even over te nemen? God mag het weten. 

Is het de platonische seks dat jou bij haar houdt? Is het de angst om de wijde wereld in te rennen? Waarom leef jij in dat bekrompen wereldje van je? Je houdt niet eens van haar, rotzak! Je liet mij zomaar staan.... terwijl je wist hoe ik naar je snakte. Wat ben jij nou voor een vent? Ik haat je godverdomme ik haat je! Neen, ik haat je niet. Ik snak naar je, ik snak naar je lichaam, je geur en stem! Ik snak zo naar je dat het pijn doet! Pijn van binnen, fysieke pijn en niets dat het kan verlammen. Ja de slechte wodka die je mij destijds gaf, meegenomen uit Rusland. Smakeloos gif, sidderend door mijn aderen verlamd het elke pijn. 

Jouw pijn de mijne maar mijn pijn nooit de jouwe. Je bent een zak, een eikel, een klootzak! Jij geilt op aandacht, seks en god mag weten waar nog meer op. Ben je dan zo een lulletje? Heb ik mij dan zo vergist? Jij verscheurd haar als een wilde tijger en mij laat je staan als een sneue asielzoeker. Ben ik dan echt te min? Ja ik moet nu denken aan dat liedje... van die zanger wiens naam begint met een B. De achternaam met een G. Wat een dom gezwets. Laat het ons hebben over de zaken des levens. Van jou houd ik allang niet meer. Ik ben jou al vergeten... geen bitterzoet climax met beelden van jou in mijn hoofd. Dat ben je niet waar jij eikel! Neen nu zit er een ander in mijn hoofd, woont er iemand in mijn hart die daar als een soort van kraker zit. Rot toch op verdomme! Luister nou!!! Je luistert niet...  nee je slaat toe, gelijk een dief in de nacht. Ik houd niet eens meer van je, nee ik houd van een ander. Hij met zijn bruine ogen, hij is lief, zorgzaam, knap en grappig maar hij is al verankert in het huwelijk. Het o zo dodelijke huwelijk. Ik zou met liefde de kleren van je lijf scheuren... ik zou met liefde mijn tong in jouw bek douwen maar het kan niet het mag niet.... het is.... ja wat is het ook al weer? Estetisch niet meer verantwoord? Neen dat is het niet. Het is gewoon not done. Ik besef dat, maar God wat vind ik je leuk, sna ik naar je, heb ik die luttele seconde jouw zalige geur in mijn opgenomen tot ze mij deed duizelen.

Weet je het eigenlijk wel? Misschien wel niet. En als je het zou weten, dan zou je het mij niet vergeven. Je mag niet toegeven aan de kracht der liefde. Hoewel, jij hebt de liefde jaren terug al gevonden. Liefde van kracht, een storm van passie.... verre weg van de ijstijd, verre weg van de oerknal, verre weg van al wat ooit was. Zij snakt niet naar jou omdat ze weet, ze heeft je. Haar dorst is gelest met de wetenschap dat jij er bent. Haar dorst is geen feit meer nu ze weet dat de bron der liefde jouw naam draagt. Noem mij een kansloze dichter, noem mij een zwerver, een landloper een colaverslindende junk.... het maakt mij niets uit. Ik weet wie ik ben.... ik ben het kind van het hier en nu.... ik ben een vrouw die zoekende is naar wat ze nooit zal vinden. Ik ben de vrouw die snakt naar de bevrijding maar vreest voor het gevolg.

Ik ben misschien geen schrijver, geen dichter van niveau. Ik ben geen clown in niemandland ik ben doodgewoon. Verschuil me achter mijn grote bek, doe mal en doel gek. Ik laat de wereld draaien om een as die niet bestaat. Ik ben bang, bang voor alles wat mij meedogenloos aanstaart. Als mosterd in mijn ogen zo weet je mij te raken... jou dodelijke gifpijlen, ze blijven mij raken. Je weet hoe je mij moet kneden, als was ben ik in jouw koude nerveuze handen. Niemand die zal weten waar jij en ik ooit zouden landen. 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heftig verhaal, duim