Pubers $#@@#$$%^^& ....

Door NumoQuest gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het dagelijkse leven met een puber gaat nu eenmaal niet over rozen.....

Oké, hij is niet mijn zoon in biologische zin maar ik maak nu eenmaal al een tijdje deel uit van deze gezinssamenstelling dus ....... krijg je er gewoon mee temaken, of je wil of niet. We hebben een leuk doorsnee situatie. Mijn vriendin en ik wonen samen en zij heeft twee kinderen. Dat staat hier een beetje bout maar dat is even een weergave van de situatie. Meisje van acht, puberjongen van dertien. Even voor de duidelijkheid, twee totaal verschillende mensjes, geen kwaad in de zin.

De jongste is contientieus in vrijwel alles wat ze doet. Ze heeft een hekel aan liegen en ook aan liegende vriendinnetjes, Ze heeft nu eenmaal niets met liegen en af en toe probeert ze het.  Het kan niet anders dan dat je dubbel gaat van het lachen als ze een paar tellen later plots zegt,"Oké,oké, ik zal wel zeggen hoe het echt zit ...." Ze kan het gewoon niet en ze weet, als ze dat doet, dat ze er nooi straf voor zal krijgen.

De puberjongen? Deze generatie is echt aan het puberen, op deze jonge leeftijd. Hij zit in de laatste groep van het lager onderwijs. Dom is hij allerminst. Hij gaat naar de Havo en als het er een beetje in zit, en hij heeft er zin in, kan hij Vwo ook aan. Mijn vriendin en ik hebben allebei zoiets van hij pubert, lievre lui dan moe', laat hij het eerst maar eens bewijzen. Discipline, zoals zijn zusje heeft?  We maken ons geen al te grote zorgen want datzelfde speelt bij alle ouders van zijn leeftijdsgenootjes.

Pubers van deze generatie zijn extreem uitgekookt, denken ze, extreem lui, vinden we, zeer egoïstisch, weten wij, en ze denken de ouders altijd te slim af te zijn alleen hun concetratie span en hun doordenk vermoge is gelukkig nog niet helemaal ontwikkeld. Dat zijn nu eenmaal de dagelijkse dingen die spelen maar, er zijn grenzen.

Helaas is het zo, en voor een moeder is die ontdekking nu eenmaal pijnlijker als voor een vader, dat ze kunnen liegen, dat het ze gedrukt staat. Onze puber heeft wat dat betreft altijd pech. Er zijn namelijk dingen waarvan wij weten dat alleen hij dat doet, en telkens vergeet hij eraan te denken, meer door luiheid dan dat hem fysiek iets mankeert, zijn sporen weg te werken.  Gewoon maar een kleine dagelijkse bloemlezing.

De bril van het toilet niet omhoog doen, je tandenborstel niet meer kunnen vinden dus dan maar een ander gepakt maar die ook vergeten terug te leggen. De fles cola tegen de afspraken in leeg 'tanken' en die fles dan achter in een kast wegmoffelen, lege verpakkingen van koek, soep en andere limonades niet weggooien, tegen de afspraken in snoepen of eten in je bed, geen zin ergens in hebben, honger hebben terwijl je je brood wat je naar school nam niet opgegeten hebt en ..............

Liegen dat het gedrukt staat. Want, als je ze vraagt waarom ze iets hebben gedaan dan is het altijd met een strak gezicht naar je kijken en zeggen dat ze het niet hebben gedaan tot jij het tegendeel bewijst. Maar, zo slim zijn de pubertjes niet altijd en wil je een tip, zeg dan meteen dat ze de volgende keer iets wat ze gadaan hebben, niet nog eens moeten doen.  Doodse stilte is dan gevolg. Je hoort het kraken in hun onvolmaakte en onvolwassen bovenkamertje, dan weet je weer genoeg.

Wil je het jezelf als ouder bijzonder moeilijk maken dan leg je op elke slak zout. Wil je het jezelf makkelijker maken? Leef dan gewoon bij de dag en accepteer niet dat pubertjes jouw regels overtreden. Daarin past geen poelief en aardig zijn of boos woorden. Daar past alleen gepaste botheid. Het is niet dat wij een puber zouden moeten willen begrijpen, jouw regels gelden en als die worden overtreden staan er sancties op. En soms vergeten ze zelfs dat er een sanctie op staat. Komen ze niets vermoedend thuis uit school met de vraag,' Heeft er nog iemand voor mij gebeld?'  Ja een vriendinnetje van je uit de klas. 'Wie was het dan?'  Geen idee meer.  'Nou ja, doe niet zo dom zeg. Je kan toch wel iets onthouden?'

Doorgaans wel maar wanneer het zaken van jou betreft daal ik graag even af naar jouw eigen niveau.  Aanpassen heet het. 'Wat heb je gezegd dan?'  Nou, dat je een week niet naar buiten kunt....  'Maar waarom heb je dat dan gezegd? Nou sta ik voor ll......'  Jep, alleen weet je niet bij wie, was mijn antwoord.

De voorbije 6 weken hem gevraagt zijn rapport van school mee te nemen. De laatste waarschuwing was dat ik hem dan zelf zou komen halen. Dat had niet het gewenste effect dus wachtte ik de volgende morgen tot de bel van half negen was gegaan en de deuren dicht waren gegaan. Toen stapte ik de klas binnen...  'Lieve Juf Marie, sorry dat ik u heeeeel even stoor, het kan helaas niet anders want soms vergeet mijn kind nog wel eens iets mee te nemen, ook al vraag je er inmiddels zes weken om.

Prompt schiet er een puber in de stress..... opent zijn laatje en begint zenuwachtig te grabbelen tussen de stapels papieren, pennen en potloden en komt dan met een flink besmuikte en verkreukelde map waar zijn laatste schoolrapport in zat. 'Zal ik hem hier meteen maar tekenen juffrouw?  Dan weten we tenminste zeker dat hij ook weer op school terug is gekomen.'  Juf Marie speelt het toneel stukje mee en de puberzoon? Die kijkt je aan met een blik van ..... ik wou dat ik nu een dubbelloops jachtgeweer had .....

Ach, straks mag je weer een uurtje op de Xbox jongen .....

Dag Juf Marie, bedankt en veel sterkte ......

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven