Heftige confrontaties en een nog heviger burenruzie. Ik vlucht voor terreur, taco!

Door Taco-Veldstra gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Hevige conflicten en terreur, hebben ons gezin veel stress opgeleverd.

HEFTIGE CONFRONTATIES EN EEN BURENRUZIE, HET KAN NOG ERGER, WE VLUCHTEN VOOR HEVIGE TERREUR! TACO!

DE METRO NAAR PARIJS!

1.Met mijn vrouw heb ik een vriendin van haar in Versailles bezocht en om 22 uur stappen we in de metro naar Parijs. Wij zijn de enige in de coupe tot een obscure man instapt, althans zo schatten wij hem in. Ik ben 45 in de kracht van mijn leven nog en mijn vrouw is slank, blond en ik vind haar aanbiddelijk mooi. Na 5 jaar huwelijk ben ik nog heel verliefd op haar. De man komt tegenover ons zitten en observeert ons ongegeneerd. Ik hou mijn ogen op hem gericht en hou overal rekening mee, ook met wapens. Mijn symphaticus is uiterst alert.

Plotseling zegt hij tegen mij: ‘donne moi ton main’. Ik voel de adrenaline door mijn lijf stromen. Zijn rechterhand bevond zich op de leuning zodat hij daar geen wapen kon hebben. Als ik geen hand geef komt dat niet krachtig over, dan toon ik angst en ik steek mijn hand uit die hij stevig beetpakt. Te strak om nog als vriendelijk te beoordelen. Hij stelt zich ook niet voor, als ik vraag ‘ton nom’. Hij antwoordt niet en knijpt harder. Ik hou mijn linker vuist gereed om hem op zijn neus te slaan, terwijl ik zijn hand er bij kans afknijp. Hij geeft geen krimp en ik voel dat hij verslapt.

Stilzwijgend rijden we naar het laatste station in Parijs, de spanning is om te snijden. Hij blijft zitten tot de trein stilstaat, wat wij ook doen. Ik zeg mijn vrouw te blijven zitten. Hij moet nu wel uitstappen en we zorgen dat we achter hem blijven Ik wil hem voor me houden en plots is hij verdwenen. Dan realiseer ik me pas wat een gevaar we zijn ontlopen. Maar als we boven aan de trap staan, springt hij vanuit een nis voor ons. Ik verwacht een vechtpartij, maar hij zegt alleen maar: ‘Bonsoir’. Snel lopen we naar ons hotel en we hadden een van de beste liefdesnachten van ons leven. ‘Mon hero’ zegt mijn vrouw uithijgend.

GRONINGEN!

2. We bevinden ons in Groningen en ik parkeer de auto bij een gracht en ik spendeer voor twee uur parkeergeld. We komen in een heerlijk restaurant en genieten van de exquise gerechten. Maar ik zie dat de twee uur snel voorbij zijn gegaan en zeg dat ik nog wat parkeergeld wil betalen. Ik raak verdwaalt en kijk wat hulpeloos om me heen. Drie mannen komen op me af en gaan om me heen staan en vragen me geld. Ze zijn mager en het moeten junks zijn. Nu werkt mijn digestieve systeem onwillekeurig. Gelukkig heb ik een dikke jas aan zodat ze dat niet kunnen zien, hooguit ruiken.

Ik denk dat ik ze alle drie wel kan uitschakelen als ze me aanvallen mits ze geen messen gebruiken. ‘Willen jullie werkelijk geld’’ vraag ik 'ja en snel mijnheertje'. Ik kijk ze stuk voor stuk cool aan en haal gelijktijdig mijn bril van mijn neus. Die kan ik wel missen in een gevecht. Ze kijken naar mijn bril… en alleen dit gebaar doet ze heftige tegenstand verwachten.  Een van hen zegt: ‘ het was maar een grap hoor’. Ik koop snel een schone onderbroek bij Zeeman en verschoon me in het toilet van een café. Ik vind mijn auto, loop terug vertel het verhaal en we slapen heel genoeglijk in een van de betere hotels van Groningen.

LEIDEN POP CONCERT; EEN CONFRONTATIE MET EEN HELL’S ANGEL!

3.  In het van der Werf park wordt een popconcert gegeven en we drinken en lachen samen. Totdat een dikke grote Hell’s Angel van twee meter lang en een meter breed, diagonaal gezien, mijn vrouw begint lastig te vallen en aan haar gaat zitten plukken. Ik zie het en hoewel ik geen held ben stap ik op hem af en geef hem met alle kracht die in me zit een gooi. Hij had daar niet op gerekend en valt in het gras. Uit mijn ooghoeken zie ik zijn Hell’s Angel vriendjes naderen. Hij komt overeind en ik verwacht een enorm pak slaag, maar ben banger voor wat ze mijn vrouw zullen doen. Maar de man loopt op mij af, biedt zijn excuses en een biertje aan en stuurt zijn vriendjes weg. Hij zegt ‘het is goed’ dat je van je afbeet, ik heb daar bewondering voor en sorry voor mijn brutale gedrag. Als je een motor bezit mag je lid worden. We houden van mannen die hun mannetje staan. Hij zegt dat terwijl ik sta te trillen op mijn benen maar dat ziet hij gelukkig niet. Ik bedank hem voor de eer en zeg:’ ik heb helemaal geen motor en rij liever auto.’ OK mocht je weer problemen krijgen bel me dan’ en hij stelt zich voor als Peter de leider in Leiden en geeft zijn mobiele nummer!

VERHUIZING NAAR ZOETERMEER! BURENRUZIE EN TERREUR!

4. Er is een tweede kind op komst en we verhuizen naar en groot huis in Zoetermeer. Het hoekhuis ziet er imposant uit met een inhoud van 550 kubieke meter en een grote tuin. Het huis grenst aan een plein waar druk wordt gevoetbald. Als ik dat had geweten had ik het niet gekocht. Gezien mijn vorige ervaringen. Alle huizen hebben een schutting van 1meter 80  hoog, om hun huis. Ik hoor van mijn buurman dat het eigenlijk niet mag. Maar de gemeente  laat het oogluikend toe, ook al omdat tegenover ons de oud minister van onderwijs woont, met ook zo’n schutting. De ballen belanden in onze tuin en mijn vrouw klaagt, dat als ze ligt te zonnen in de tuin, de jongens gewoon de tuin in lopen en de bal pakken. Wij vinden dat een ernstige inbreuk op onze privacy en plaatsen ook een schutting met een hek dat op slot kan.
Als Tijmen wordt geboren nodig ik iedereen uit voor de traditionele beschuit met muisjes. We worden nauwelijks gefeliciteerd. Een vrouw zegt zelfs: ‘weer een vervuiler er bij en die schutting is een vorm van horizon vervuiling’.
Als ze weg zijn bekruipt me een onaangenaam gevoel en niet ten onrechte. De gemeente hebben ze ingelicht en ik krijg die tegen me, maar ook de plaatselijke jeugd die dreigt de schutting op te blazen. De hele zomer klinkt tot diep in de nacht vuurwerk en de kinderen en wij kunnen nauwelijks slapen. Ik verzoek de politie maatregelen te nemen, want dit is niet toegestaan. Maar handig weten ze de politie te ontlopen. We hebben een oppas een meisje van 17 maar die blijkt in het complot te zitten. We ontslaan haar direct als we dat vernemen. De volgende dag liggen er fecaliën op de stoep voor onze deur.

                                               De terreur dwingt ons te verhuizen!

BRIEF

Ik schrijf een brief naar de naaste omwonenden met mijn klachten, maar het zijn hun eigen kinderen waar ze niets tegen durven ondernemen. De stress loopt behoorlijk op en ik besluit een camera te installeren, die vakkundig gesloopt wordt. De politie doet helemaal niets. Het lijkt wel of we allochtonen zijn, nou ja als Fries ben je dat natuurlijk ook. We worden bedreigd en ze willen zelf het huis opblazen als we op Kerstvakantie gaan. Daar waren we hard aan toe. Op Kerstavond zou ons huis de lucht in gaan dat hoorden we via een verklikker van onze vijand. Ik waarschuw de politie om vooral met Oudejaar ons huis in de gaten te houden. Als we terug komen is er niets gebeurd, maar er heerst een stilte voor de storm.

Als ik om 20 uur naar buiten loop om een video te huren, om te ontspannen, wordt ik door twintig gasten ingesloten. Ze zeggen: ‘we slaan je helemaal verrot’. Mijn intuïtie had me ingegeven me te bewapenen. Ik had een ijzeren gewichtje van mijn training in mijn zak gedaan omdat ik iets moest hebben om me te verdedigen. Ze sluiten me steeds meer in en ik zeg:…’je kunt proberen me in elkaar te slaan, maar de eerste die me aanraakt sla ik hartstikke dood’ en  haal het gewicht uit mijn zak. Ze deinzen achteruit en ik loop tussen hen door, zonder dat ze iets doen.

Ik vertel het mijn vrouw . Ze zegt: ’maar deze terreur houden we niet vol. De stress, de onveiligheid, de bedreigingen, de pesterijen. Het is allemaal teveel. Ik denk aan de kinderen en bel de politie en doe een voorstel. Ik vond het een laf plan, maar ik gaf haar gelijk.  Ik vertel dat ik het huis verkoop, mits we niet meer worden lastig gevallen. Ik had inmiddels mijn huidige woning in Katwijk op het oog. Zonder buren heel stil gelegen in de duinen. Ik koop het heel snel. Ik heb een schuld van bijna een miljoen want het huis is moeilijk te verkopen. Op een zondag komt een psycholoog langs, het sneeuwt, de wereld ziet er feeëriek uit, ook ons huis is onder een witte deken bedekt. Ze hebben ook twee jonge kinderen en ze geloven in ons sprookjeshuis zo groot, zo mooi zo vredelievend gelegen. Ze doen een bod overeenkomend met de aankoopprijs. Voor de vorm vragen we iets meer en ze antwoorden met een middelend bod. Wat een opluchting.

We zitten in de keuken die doorloopt naar de woonkamer in Katwijk en kijken over de duinen naar Leiden. Wat een geluk bij ongeluk. Dit huis had ik altijd willen kopen toen ik nog in Katwijk werkte.

Reacties (41) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik lees het nu pas, op zoek naar jouw "gevaarlijke" spirituele artikelen; maar vond dit verhaal. Onmiddelijk gedrukt en met veel interessse gelezen.
Je hebt het - met het insluiten van een aantal jongens - goed gedaan. Ooit een keer in dezelfde situatie gestaan en ik moet eerlijk zeggen dat de urine net niet in de ondrbroek verdween, maar het scheelde niet veel. Ook ik heb gezegd dat ik het uiteindelijk moest verliezen, maar dat ik de eerste twee waarschijnlijk wel een doodschop kon verkopen. Toen dat nog niet echt hielp heb ik mijn nunchaka stokken uit de cowboy laars gehaald. En dat hielp wel gigantisch, vooral omdat ik had - nogmaals - beloofd de eerste de beste met de stokjes bewusteloos te slaan en wellicht een volgende nog te wurgen. Ze dropen allemaal beduusd af en moesten zelfs rennen toen al mijn maten (uit de kroeg komend) naar me toe liepen.
Franekers tegen een van de plaatselijke dorpen uit de omgeving :)
Nooit meer die lieden gezien :)
Kostelijk artikel. Jij maakt ook altijd van die bijzonder dingen mee. Ik kan er ook wel een boek over schrijven. Ik heb het gevoel dat je het gewoon overkomt; al zijn de contacten tegenwoordig véél plezieeriger.
Groetjes vanuit Frentsjer.
Zo te lezen heb je een vreselijk tijd achter de rug in Zoetermeer. Wat kunnen mensen toch onrechtvaardig zijn! Fijn dat je nu in Katwijk geniet van het mooie uitzicht en het rustige wonen! Goed verhaal weer!
Hey,
De pagina stond nu al een tijdje open en eindelijk de tijd gevonden om te lezen. Wat een opsomming, zo kort na elkaar zie je inderdaad de rode lijn,... Jij die je verdedigde totdat je jouw plekje onder de zon vond, prachtig

Groetjes
mm ik vraag me af, hoe het met je kopers in Zoetermeer gaat.
Gek, in mijn reeds lang, rijk bereisd en bewogen leven, heb ik zulke dingen nooit meegemaakt. Trekken sommige mensen dit aan of hebben ze een rijke fantasie? :-)
Om het even hoor. De verhalen zijn mooi en goed geschreven!
Inderdaad om nachtmerries van over te houden! Gelukkig is het verleden tijd. Heel erg mooi geschreven, Taco.
Het is een gave..
Sommige verhalen kunnen me echt niet boeien en dan moet ik ongelooflijk mijn best doen om de aandacht erbij te houden. Soms sla ik hele alinea's over... (oeps)

Maar jouw schrijfsels zijn zo eerlijk geschreven; geen overbodige ballast met woorden die er niet in thuis horen maar net genoeg details om de lezer van een beeldvorming te voorzien. Ik heb er dus van genoten! Dank voor het delen.