De vier dappere helden

Door Ruud gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het gebeurde een paar weken geleden. Opeens klonk er een roep om hulp. Ik keek om mij heen waar het geluid vandaan kwam.

Die middag besloot ik om mijn auto eens op te ruimen. Lange tijd had ik dit karwei uitgesteld, maar nu moest ik er aan geloven. In een vuilnisauto ligt minder rommel dan in de auto van mij. Zuchtend begon ik aan mijn zware klus.


Ik was ongeveer halverwege toen ik het hoorde. Eerst drong het nog niet goed tot mij door, maar na verloop van tijd hoorde ik het echt. In een woonwijk verwacht je het niet.  Er werd om hulp geroepen. Meneer, meneer….riep duidelijk een stem.


Ik keek om mij heen waar dit geluid vandaan kwam. Toen zag ik haar. Midden op het kleine bruggetje tussen de woonwijk en het parkje stond zij daar. Hulpeloos riep zij nog een keer naar me….Meneer…


Snel liep ik naar haar toe. De vrouw was met haar scootmobiel tot stilstand gekomen midden op het kleine bruggetje. Als eerste ging er door mijn gedachte dat de scootmobiel de lichte helling die de brug maakte niet kon halen. De scootmobiel stond namelijk midden op de brug, vlak voor het hoogste punt.
“Hij doet het niet meer ”stamelde de vrouw toen ik bij haar aankwam.  “Komt goed hoor ”zei ik dapper. “Ik geef u wel even een zetje”  Vol bravoure gaf ik een duw aan de scootmobiel in de verwachting dat deze vanzelf aan de andere kant van de brug naar beneden zal rijden. Tot mijn grote verbazing stond de scootmobiel muurvast stil op de brug. “ ziet u wel, hij doet het niet meer” stamelde vrouw, duidelijk in de war.


 

“Geen zorg hoor, ik haal u hier wel weg” verzekerde ik de vrouw. Maar hoe hard ik ook duwde, er kwam geen beweging in de scootmobiel.  De arme vrouw werd ondertussen steeds wanhopiger, de paniek was duidelijk aan haar af te lezen.

  Ik besloot daarom te stoppen met duwen en even een praatje met haar te maken. Ik vroeg haar wie ze was en waar ze naar toe op weg was. Door deze vragen te beantwoorden werd ze gedwongen om na te denken. Hierdoor kalmeerde ze gelukkig iets waardoor ze zich herinnerde dat ze een mobiele telefoon bij zich had. “Ik bel de thuiszorg “zei ze. “De thuiszorg heeft deze scootmobiel geleverd, dus moet ze hem ook maar komen maken.” Zo gezegd en zo gedaan.


Het viel mij op dat de fietsers die over het bruggetje wilden nors naar de vrouw in de scootmobiel keken. Ja, het was waar, ze stond behoorlijk in de weg. Maar daar kon ze toch niets aan doen. Dat mocht toch wel duidelijk zijn. Zwijgend manoeuvreerden de fietsers langs de scootmobiel. Niemand kwam te hulp, een boze blik kon de vrouw krijgen. Hoe durfde ze midden op de brug pech te krijgen.

 

Opeens waren ze daar. Ik had ze niet zie aankomen, maar ze waren er. Vier jongens van een jaar of 15 à 16. Slungelige knapen met een petje en hun broek half afgezakt. Deze knapen stopten wel bij de scootmobiel. Waar de dertigers en veertigers nors de vrouw negeerde stopte de jeugd wel.


Stilzwijgend namen de knapen de situatie in zich op. Toen sprak een van de jongens “er moet ergens en hendel zitten om de motor van de wielen los te koppelen:” Gelijk gingen zijn vrienden op zoek, en ja hoor. De hendel werd gevonden.


Trots duwden de jongens de scootmobiel naar een veilige plek. Weg van de brug. “hier bent u veilig mevrouw” zei een van de knapen.


 

Ondertussen was er een dame van de thuiszorg gearriveerd. Na een korte inspectie was haar diagnose dat de scootmobiel inderdaad defect was. “Ik breng u wel even naar huis ”bood de dame van de thuiszorg aan.

Daar wilden de vier jongens niets van weten. “Dat doen wij wel hoor” riepen ze in koor. “wij kunnen veel beter duwen dan u” riepen ze tegen de dame van de thuiszorg.
De thuiszorg medewerkster had de situatie snel door en riep “ kijk eens, u wordt door vier knappe jongens naar huis gebracht” De vrouw in de scootmobiel glunderde.


En daar gingen ze. Vier jonge jongens, een gehandicapte vrouw in een scootmobiel, en de dame van de thuiszorg. Het was mooi om te zien hoe deze optocht de weg vervolgde.


Het deed me goed om te zien dat de jeugd van Nederland nog klaar staat voor de hulp behoevende.
Mijn dag kon niet meer stuk.
 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel mooi verhaal en dat nog de dag van vandaag dus die jongens bestaan toch echt nog
Er is niets mis met de jeugd in Nederland, je moet alleen weten waar het handvat zit.
Was dat vroeger, met ons ook niet zo.
Ze stromen naar de GGIR Partij en al op jonge leeftijd.
Pork is er blij mee en geeft de DUIM.

DRIMPELS droomt weer.
Een artikel waar ik vrolijk van word!
Geweldig dit!
Niet alles is negatief, zo zien we maar weer ! D
mooi verhaal, duim
Veel is positief alleen zien de meeste alleen het andere......