Gaan Jullie Thuis Komen.?!

Door Diamantje66 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

GAAN JULLIE OOIT NOG THUIS KOMEN, IK VOEL HET GROTE GEMIS, WAARBIJ TRANEN BLIJVEN STROMEN, OMDAT MIJN EIGEN VLEES EN BLOED ER NIET IS.

THUIS KOMEN,

---------------------------------------

 

Ik kijk wel eens naar het programma:””vermist”” of:””spoorloos””,en dan zie ik soms de wanhoop op gezichten en in ogen.
Van dierbaren/kinderen en geliefden.
Ondertussen heb ik mijn kinderen al ruim 6 jaar al niet meer gezien.
dit doet pijn,heel veel pijn.Dit is de schuld van bureau jeugdzorg noord-holland,de william schrikker groep in diemen en de raad van de kinderbescherming in Amsterdam.

Hier gaat mijn gedicht over.,

 

Zullen jullie ooit nog thuis komen,
Of zullen jullie bedden voor altijd leeg blijven,
Blijft het bij stilletjes dromen,
En bij erover schrijven.?

Ik wordt wakker in een kaal,koel,stil en leeg huis,
Geen kinderkoppie om aan te raken,
Voor mij is dit ook niet langer een echt thuis,
Geen boterhammen voor school klaar maken.

 

Geen beker melk,die omvalt,
Geen schoolbus,
Geen deur die dicht knalt,
Maar ook geen afscheidskus.

Hoe groot is het gemis,
Hoe leeg mijn hart,
Omdat mijn vlees en bloed niet meer om mij heen is,
Ik ben vervuld van smart.

 

En elke dag de vraag,
Elke keer,
Gebeurt het vandaag,
Of helemaal niet meer.

Ik wil zo verdomde graag dat jullie thuis komen,
En ik hoop dat telkens weer,
Dan gaan er tranen stromen,
Want het doet zo allejezus veel zeer.

 

Wanneer we bij jullie zijn,
Twee en een half uur lang,
Is dat ontzettend fijn,
Dan weer weg te moeten gaan maakt mij steeds eerder vreselijk bang.

 

De herinneringen die we dan samen ophalen,
Het vertellen,
Jullie koppies stralen,
En bij het weg gaan zeggen we;””we bellen””

 

We moeten jullie weer achterlaten,
En alleen terug naar huis gaan,
Dan valt er onderweg niets vrolijks meer te bepraten,
God,wat doe ik jullie aan.!!

Ik wil het verleden terug halen,
Gewoon thuis,
Daar wil ik jullie weer zien stralen,
Maar nu is het een in en in koud en nietszeggend huis.

 

Voor leken,
Die hier niets vanaf weten,
Zullen denken dat we zijn blijven steken,
Nou,die kunnen het toch mooi vergeten.

Dit is voor hun dan een vreemd iets,
Voor hun stellen wij ons aan,
Maar ja,zij voelen dan ook niets,
Dus ach,laat ze maar gaan.

 

Zij vinden het gek,
En wij voelen ons bekeken,
Ze vinden het raar,dat ik het soms niet meer trek,
Zij zien taal noch teken.

Zo blijf ik hopen,
Dat jullie wel thuis zullen komen,
Dat jullie zo binnen komen lopen,
En ik tranen van blijdschap kan laten stromen.

 

Op dat ene moment,
Dat kan dan niet meer stuk,
Als je weer helemaal mama bent,
En mijn hart barst van geluk.

Als jullie komen aangerend,
En ik jullie aan mijn boezem druk,
Zoals jullie mij nog nooit hebben gekend,
Dat is het ware geluk.!!

 

Als jullie mij in liefde dopen,
En wij weer een compleet gezin kunnen zijn,
Mag ik dat hopen.?
Dan pas voel ik me weer fijn.

KOMT DAT OOIT NOG.?

 

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een verdriet. Wat een gemis.
Heel veel sterkte en hou vol tot het eind.
Iemand die de marathon loopt en 1 meter voor de finish stopt heeft hem niet gehaald.
Kracht van God toegewenst.
Tex
Mooi gedicht weer, geschreven vanuit je emoties. Hoe houd je het toch vol? De dag van de zitting (9 juni toch?) komt steeds dichterbij. Ik hoop zo voor je dat het goed gaat komen....