Ouders praat Met je kinderen

Door Borroh gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

In dit artikel wil ik het belang van communiceren aanstippen. Vanuit mijn eigen leven heb ik een aantal voorbeelden die naar mijn idee erg goed zijn om met iedereen te delen.

Ik ben nog niet zo lang bij xead en doordat ik de getuigenissen van een aantal mensen heb gelezen had ik het idee dat het misschien ook wel goed is dat ik een paar getuigenissen van mijzelf deel. Ik heb in eerdere artikelen een paar keer erg wetenschappelijk geschreven en misschien leek het daardoor wel alsof ik op een soort kruistocht ben om de wetenschap en mensheid te hervormen door met allerlei bewijmateriaal aan te komen zetten. Dit valt allemaal wel wat mee, ik ben gewoon iemand die graag mensen wakker schud en laat nadenken over het leven.


Ik ben geboren in een erg gelukkig gezin in Zwolle in 1988. We waren met vier kinderen(ik heb 2 oudere broers en 1 oudere zus) en het leven was helemaal goed. In 1990 zijn wij naar friesland verhuisd, naar de plaats Bergum. Ook hier was alles prima en ik kon mij erg goed aanpassen op school(toen ik daar aan toe was). 1993 echter was een jaar die erg moeilijk is geweest voor onze familie en vooral ook voor ons als gezin. Na een lang ziekbed is mijn opa vroeg dat jaar overleden en is mijn oma in een stoel beland en daar nooit meer uitgekomen(ze bewoog bijna niet meer, ondanks dat ze nog superfit was). Later dat jaar, in oktober, overleed mijn tante, tevens mijn moeder haar beste vriendin, ook na een lang ziekbed. Dit is een erg moeilijke periode geweest voor mijn oom, maar ook de rest van de familie natuurlijk. Geen 2 weken nadat mijn tante was overleden, stierf mijn moeder erg plotseling door een hartaanval(toen moest ik nog 5 worden). Dit sloeg natuurlijk nog vele malen harder in dan het overlijden van je opa en tante, want dit was natuurlijk je moeder en ze was nog wel super gezond ook. En mensen die denken dat je dat als 4 jarig jongetje niet echt meekrijgt allemaal en er niets van snapt, die snapt er zelf helemaal niets van. Ik heb alles erg goed in de gaten gehad. De reden van de hartaanval zijn we nooit te weten gekomen. 

Je moet het een plekje geven


Ik kon als jong kind altijd erg goed tekenen, maar na het overlijden van mijn moeder begon ik met krassen. Ook was er geen ingang te krijgen bij mij. Er werd bij ons thuis altijd veel gepraat, met en door mijn vader,  over mijn moeder en hoe we daarmee om konden gaan als kinderen, maar ik kon dat niet. Wat mijn vader ook probeerde, hij kwam bij mij niet binnen. Totdat we in 1994 op vakantie waren op Terschelling. Dit was een erg leuke vakantie en er werd veel aan het strand gespeeld en gevist. Op een 

avond zaten we in een restaurant te eten. Op een zeker moment gleed ik van mijn stoel en tot mijn vaders(en die van mijn broers en zus) grote verbazing liep ik bij onze tafel vandaan en zo naar een mevrouw toe. Ik trek deze mevrouw aan de jas en ze draait zich om. Ik zeg tegen haar, "u lijkt op mijn moeder", waarop de vrouw heel lief en leuk reageert, "Oké, en waar is je moeder dan"?. Mijn antwoord was, "mijn moeder is in de hemel bij de Here Jezus". Dit was het moment dat er weer met mij gepraat kon worden. Dit 5 jarige jongetje snapte niet waarom zijn moeder dood was, maar hij wist wel heel goed waar ze is. Het was alsof dit jongetje wachte op het moment dat hij haar zelf kon vertellen dat hij wist dat ze op een veilige plek is van geborgenheid en liefde.

Praten lukt misschien niet altijd, soms moet je bepaalde dingen gewoon een plekje geven. Ik kan nu met alles en iedeen praten over mijn moeder. Dit is iets wat ik te danken heb aan mijn vader. Als ik vragen had dan praatte hij erover met mij. Ik heb nooit gezien over dit soort dingen praten zo'n grote invloed heeft, totdat ik op 12 jarige leeftijd op het vmbo kwam en een jongen in de klas kreeg die zijn vader was verloren. Ik vond het een prima kerel, deze jongen, maar hij deed soms als het over vaders ging zo vreemd. Dan werd hij stil en in een aantal gevallen zelfs boos. Later ontdekte ik dat er thuis nooit over gesproken werd en dat deze jongen dus nooit een plekje heeft kunnen geven aan het verlies van zijn vader. Wat was ik op dat moment dankbaar voor mijn vader en de gesprekken die we met z'n allen of met z'n tweeën hadden gehad.

 

Wat je leert in de praktijk brengen.

In maart 2006(ik was toen net een paar maand 17) leerde ik een leuk meisje kennen en al snel hadden we verkering(ik heb een hekel aan dit woord, maar ja). Omdat we niet dagelijks bij elkaar konden zijn praatten we veel via msn. Al gauw merkte ik dat ze zich compleet afsloot als we samen waren. Ik kon niet met haar praten op het moment dat we bij elkaar waren. op msn echter kon dat wel. Ik had daar erg veel moeite mee en ik probeerde er een gesprek over te beginnen(toen we weer bij elkaar waren). Dit zorgde er voor dat zij enorm boos werd en wegliep. Ik ben er achteraan gegaan en uiteindelijk vertelde ze mij over ding die ze had gedaan en gezegd, waar ze enorm veel moeite mee had. Ze durfde er alleen niet over te praten, omdat ze van huis uit niet gewend was om te praten en dus bang was dat ik haar onduit zou halen. Dit was de reden dat ze wel via msn durfde te praten. Daar kon ze haar emoties verbergen en het afdoen met een smiley. We hebben toen afgesproken dat we niet meer via msn zouden praten. Dit was gelukkig al erg snel in onze relatie(we hadden net een maand wat met elkaar) en gelukkig is het toen geweldig vooruit gegaan.

Onbegonnen werk

Toen ik op een gegeven moment wat vaker bij haar thuis kwam(in vakanties e.d.) kwam ik echter vaak van de koude kermis thuis. Ze had 1 jongere zus en ze konden het niet zo goed met elkaar vinden. Nu is dit met tienermeiden wel vaker het geval, maar dit was wel echt heel erg. Ook de relaties die de twee meiden met hun ouders hadden waren ten allen tijde gespannen en drukkend. De vader hoefde bijvoorbeeld maar binnen te komen en je voelde dat alles en iedereen gelijk gespannen was. Door deze spanningen ging ik eigenlijk elke keer als ik naar huis fietste met knallende hoofdpijn weg. Naar mate de tijd vorderde begon ik er wat meer aan gewend te raken(wat geen goed teken is) en kon ik mij wat meer distantiëren van de ruzies. Aangezien ze toch nergens over gingen, vond ik het niet nodig om mij erin te mengen. In het begin probeerde ik het nog wel wat te sussen en rustig te maken, maar dat heb ik op een gegeven moment maar opgegeven. Maar als dan uiteindelijk de rust weer een beetje teruggekeerd was, dan zaten we vaak met z'n allen op de bank en dan werd alles uitgepraat. Nou ja... uitgepraat. Paps ging dan idereen even vertellen waar het mis was gegaan en dan kwam de hele parade van, "ik werk me hier kapot(hij heeft een eigen berijf) en jullie slaan elkaar hier de tent uit" en "we geven jullie alles wat je maar wilt en dit is hoe jullie je dankbaarheid laten zien".

Waar gaat het mis?

Het antwoord is heel simpel. Er werd niet gepraat. De moeder ging alleen maar mee in de ruzies en de vader was altijd aan het werk en als hij vrij was, dan deed hij in zijn kantoor oorlogspelletje tot een uur of 02:00. Als hij dan bij zo'n ruzie weer eens erbij zat, dan werd de boel niet uitgepraat. Hij praatte en de rest luisterde. Niet met elkaar praten was het daar, maar pa praat tegen de kinderen. Ondertussen dachten de ouders dat het verwennen van de kinderen wel zou helpen(dan ben je maar van dat gezeur af), maar ja, verwennen en alles maar geven is nooit de oplossing. Dan leren kinderen en tieners nog niet om te praten en te vertellen wat ze allemaal dwars zit.

Niet maar 1 gezin

Nu is het natuurlijk niet zo dat dit het enige gezin is waar veel ruzies zijn geweest. Ik denk juist dat veel psychische en sociale problemen liggen in het feit dat ouders niet meer met hun kinderen praten. Geef ze maar een xbox of playstation en dan vermaken ze zich wel. Is lekker makkelijk. Maar wat als kinderen ergens mee zitten? Zijn papa en mama er dan? Zijn ze überhaupt thuis? In Nederland is het tegenwoordig bijna verplicht(door de maatschappij of ons zelf) om als ouders beide fulltime te werken. Dit is dikke onzin natuurlijk. Mijn broer bijvoorbeeld, hij en zijn vrouw werken beide parttime, ze hebben 3 kinderen, een koophuis, een goede auto en zijn dolgelukkig. Zijn ze rijk(maar ook absoluut niet arm), nee, maar ze hebben altijd tijd voor de kinderen. De twee jongsten gaan een paar dagen in de week naar oma of beppe, waar ze het hartstikke gezellig vinden en de rest van de week zijn mijn broer en zijn vrouw thuis. Nu is het niet zo dat ik vind dat iedereen maar moet stoppen met werken en zo, maar hoe veel zien ouders hun kinderen? S'ochtends als ze de kinderen wegbrengen naar de oppas, het einde van de middag als ze weer opgehaald worden, dan komen ze thuis en moet er eten gekookt worden, dus wordt het kind aan het spelen gezet en na het eten moet het kind al snel weer naar bed. Met andere woorden, ouders zien hun kind misschien een paar uurtjes per dag en van die paar uurtjes verdwijnt de helf al aan koken en andere huishoudelijke taken.

Nemen we de tijd?

Neem de tijd, lieve ouders, om met uw kinderen te praten. Niet alleen tegen ze praten, maar met ze praten. Laat ze maar vertellen wat ze dwars zit en wat ze op school gedaan hebben of wat dan ook. Als je als ouders met je kinderen praat, dan zie je dat in alle latere relaties terug komen. Ik heb hier zelf door ervaring veel van geleerd en ik kan u zeggen dat ik dolblij ben dat mijn ouders(ik heb ook een hele lieve stiefmoeder) altijd met mij gepraat hebben. Ik kan hierdoor met al mijn vrienden en andere relaties overal over praten. Hoeveel jongeren van mijn leeftijd kunnen dat zeggen?

Ouders praat met uw kinderen!!!

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je artikel heb ik nog eens gelezen. Je hebt veel te verduren gehad maar ook goede beslissingen genomen.
Hopenlijk kun jij wel met je (mogelijke) kinderen spreken. Ik heb het in ieder geval wel gedaan MAAR ook kon ik goed luisteren. En dat is wel eens moeilijk voor anderen.
Een heel goed artikel, met een wijze raad! Ook ik heb geprobeerd goed te praten met mijn kinderen, ze te vertellen wat er apeelt en gespeeld heeft, maar ook te vragen wat er bij hen speelt. Een goed gesprek kan leiden tot inzicht van beide kanten. Wel moet ik zeggen, dat het soms moeilijk is om een gesprek aan te gaan met een kind, wat er helemaal niet voor openstaat, dat laat ik op zijn beloop en wacht af tot de tijd daar rijp voor is. Een gesprek betekend dan ook, wat Ben ook aangeeft, niet alleen praten, maar zeker ook goed luisteren, soms tussen de regels door....
Dit is me uit het hart gegrepen! Ik heb ook genoeg meegemaakt op dat gebied.
Wel vreemd trouwens dat je zo weinig reactie's krijgt. Misschien te lang geduurd voordat je artikel online stond? Je moet proberen de tijd tussen aanmelden en opslaan zo kort mogelijk te houden anders komt je artikel al direct onderaan de lijst binnen.
Een duim omhoog.