Mijn brug te ver in De Slag om Arnhem (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Hoe onfatsoenlijk is de bankwereld? Vanuit de machtspositie draait men bij cliënten vakkundig financiële duimschroeven aan.

Gelukkig speelt ons meiske overdag bij de dochter van mijn vriendin 

Het is vlak bij oma om de hoek en zodra ze thuis is geniet ik gulzig van de afleiding die ons dat biedt. 

Na bij alle banken bot te hebben gevangen ben ik vijf kilo lichter 

 

Het water staat me aan de lippen. De eigenaar van het bewuste pand (de FG HypotheekBank) is de enige die me geld wil lenen en het bekakte etterbakje misbruikt deze monopoliepositie schaamteloos. Hun laatste hypotheekvoorstel is om van te kotsen. Mondelinge toezeggingen zijn genegeerd alsof ik bij dat gesprek geen notities heb gemaakt. Twee procent meer rente dan is overeengekomen en daardoor is de maandlast niet meer haalbaar. Ik zal op moeten geven. Het huilen staat me nader dan het lachen als de bel gaat. Gatver, nu geen opzitten-pootjes-geven-visite. Aan huis liever geen bloemen. De begrafenis is uitgesteld tot nader bericht.

Een verre neef springt als een duveltje uit zijn doosje.

 

 

"Toevallig in de buurt dacht ik, hoe zou het zijn met mijn lievelingstante?

Zo zonder ome Jo?"

 

Zodra hij koffie slurpend hoort wat ons bezig houdt is hij ook laaiend verontwaardigd.
“Die luu zugen oe leg, meske, moar det fieze farkentsje goan we efkes wassen, heur.”
Hij grijpt ma’s  telefoon van het dressoir en pleegt drie raadselachtige telefoontjes.
“Zo, haha, ik wist het wel. Proleten moet je hard aanpakken. Dat stelletje geldwolven zal raar opkijken. Mijn bank doet nergens moeilijk over en ik heb doorgegeven dat ik met mijn bedrijf garant voor je sta, Dorinaatje. Morgen om elf uur heb jij een afspraak bij hun hoofdkantoor hier ter plaatse.” Van pure dankbaarheid vlieg ik hem om de nek al kan ik het amper geloven. Als wederdienst zal ik een portret van zijn gezin schilderen.

De op een haar na gepensioneerde directeur van de Rabobank is bijna vaderlijk en tegen een redelijke tarief maakt hij de offerte rond. Het koale FGH-menneke sal up sien neus kieken als ik nergens meer op reageer, gniffel ik tevreden. Kinderlijk vertrouwen doe ik echter niets meer. Nu hangt alles af van het starre onwillige C.W.I. die van de week vergaderen.

 

Mijn dochter is met haar vriendinnetje naar diens kleuterschool.

Vrijdagmorgen.

Om half elf valt de uitslag van de commissie Bijzondere Zaken op de mat. Klam zweet parelt in mijn nek. Het zal een wereld van verschil maken. Ik word er bijna duizelig van, de spanning staat stijf in de vitrage. Bang als een wezel scheur ik in de hal meteen de brief open. Ik wist het wel, gilt het door mijn kop. 

Nog even bibbert  ‘is afgewezen’ voor mijn ogen

 

 

 Dan slaat alles in en om mij heen op zwart

 

Ma ziet me kokhalzen en onzeker op mijn benen staan zwaaien, duwt me in de kamer op een stoel en zet koffie voor mijn neus. De twee bekrompen zinnen, die alles op de helling zetten, schuif ik gelaten tussen de asbakken door over tafel. Met lege ogen zwijgen we, wit weggetrokken als oude vaatdoeken. De vreselijke stress, inzet, visie en het heilige geloof in de toekomst is in één klap teniet gedaan. Het is niet te bevatten. Lamstralen schieten positief initiatief kapot. Het staat er glashelder, af-ge-we-zen. Moed, onverzettelijk willen en kracht vloeien uit me weg. Zelfs janken kan ik niet. Machteloze teleurstelling dendert als een losgebroken buffel door het huis, dat ik tien jaar geleden verliet om de wereld te veroveren.

Steenkoud is het. Rillend lurken we van hete zwarte koffie en ik lees keer op keer het onbeschoft korte briefje. Alsof het ondertussen veranderen zal. Ik zie spoken, vergis me uiteraard. Pas na tien minuten ontdek ik dat ene simpele woord. Hoe kon ik dat over het hoofd zien? Lezen, Dora, is net zo belangrijk als luisteren, want anders zie je gauw iets over het hoofd. Als ik ma erop wijs kijkt me aan alsof ze het net zo min gelooft. Het staat er echt en ze springt van de stoel alsof ze door een bij gestoken is. Koffie...  Ze zal wel nieuwe koffie pakken, maar vergeet van de zenuwen om onze kopjes mee te nemen, denk ik.

 

Terwijl mijn sterke moeder met nieuwe kommen binnenkomt sis ik 

“Het hele plan is op foute gronden afgeschoten!” 

 

In de superkorte motivatie verklapt één woord hun

schofterige gemakzuchtige besluitvorming.

 

“En dat noemt zich dan sociaal. We zijn de beschemers en helpen onze klanten altijd allemaal. Die, diedie, die vuile smerige luie rotzakken hebben het plan niet eens gelézen! Het is gvd schandalig-d-gvd-gddv ON-recht-vaardig!” Ma kijkt schichtig en ik word ook bang van mezelf. In mijn kop knapt het contact met de realiteit. Een nooit eerder losgebroken wraakzuchtige gekte ontploft. Als een opgejaagde leeuwin spring ik op en banjer gebogen door de kamer om me als een ordinair viswijf uit te leven. Mijn stem lijkt van een ander, gromt onzinnige voornemens, loeit ongure dreigementen. Nee dit is te veel, ik hoef me GVD niet alles te laten welgevallen. Bijna aan de finfish en nou haken ze me pootje. Ik zou... en zus... of anders GVD, zo. 


Ma piept er geschrokken wat hulpeloos tussendoor

 

“Gewoon doen, Door. Laat je niet kisten. Nee heb je immers al! Aanpakken die luie handel.”
Midden voor de salontafel versteen ik abrupt. De kamer danst in misselijkmakende golven om me heen. Kijkt ze goedkeurend? Inderdaad. Ze reikt me de telefoon aan die ik dwazig overneem en onderzoek alsof het Donald Duck is. Wat moet ik ermee? Gehaast doorzoekt mijn moeder het telefoonboek.

 

Vrijdagmorgen, 5 mei 1982

 

Iets over elf is te laat. Mijn grens is definitief te ver gepasseerd. Alle remmen gaan los en ik wordt een woedende, niet te stuiten laag bij de grondse onethische teef, terwijl ik normaliter zulke manipulerende wijven haat. De beheerste zwarte kant in mij is van het altijd stevige anker losgebroken. Voor één keer in mijn leven ga ik het boekje van mijn eigen geweten te buiten.

 

Met trillend wijsvingertje, draai ik het nummer

dat ma voor me uitspelt.

(Wordt vervolgd)

Deel één gemist? Klik hier  Deel twee gemist? Klik hier

 

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Klopt De-realist.
Dit is een verhaal uit een roman en de clou zit in deel 4 (bij het CWI...) Ik denk niet dat ik lezers bind als ik hen het plan voorschotel aangezien het in deze om de sociale dienst en diens starheid gaat plus de emotionele zaken die een vrouw destijds tegenkwam in een mannenwereld ...
Ik begrijp er nog steeds weinig van. Komt waarschijnlijk omdat ik meer de zakelijke kant ook wil horen. Dat mensen je een huis weigeren als je geen geld meeneemt vind ik begrijpelijk, hoe vervelend ook.
Maar als je een bank gevonden hebt, die met een bepaalde constructie met je in zee wilt gaan, zou toch ook voor andere instanties een geheel ander licht op de zaak moeten werpen.
Waaruit bestaat het'business plan' dan ? In plaats van dat je het omvangrijk omschrijft hoe je het opleukt en echter laat lijken, zie ik juist helemaal niet wat je gaat doen. Ga je kamers in dat nieuwe pand verhuren, bed en breakfast ?
Wel moest ik erg lachen om de voorspelling van de schatting van winstgevendheid van een niet-bestaand bedrijf. Inderdaad, dat kun je nooit weten en ook nooit schatten. Op dat soort drijfzand worden economien opgebouwd
nu weer terug naar deel 4
Je overschrijft menigeen met dit verhaal. Bij Boeddha, wat heb je me nieuwsgierig gemaakt naar de plot van het verhaal. DD
Marinus, ik heb al zo vaak gezegd: De realiteit is vaak veel fantastischer dan een fictief boek... Wat je hebt doorleeft, ligt vast in elke hersencel... dat wel
Ik wens je hel veel sterkte, ondanks de begrijpelijke GVD's, I will pray for you! Merkwaardig... Ik heb het gevoel dat het goed komt.
Duim Taco
Jee Dora, rules rules-rules benieuwd naar het vervolg.