Oproer. Inspraak. De barricaden op!

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Kleur de vrijheidscredos desnoods ORANJE als er maar rebellie ontstaat opdat de onverschillig ingedutte eenzame maatschappij wakker schrikt.

Ogen blikken terug in het verleden omdat men ervan leren kan

 

 

De naoorlogse jaren stonden bol van vernieuwing.

 

In de zeventiger jaren moest alles kunnen en wie niet tegen de gevestigde orde schopte was hopeloos verloren. Seksueel genot- niet netjes voor het huwelijk- moest worden bevrijd. Indien men had gezondigd mondde het uit in gedwongen huwelijken en scheiden was des duivels. Door onbezonnen lustigheden werd vooral de vrouw voor de rest van haar leven aan het smerige onzedelijkheidsschandaal gebonden en er moest een eind komen aan het paternale regiem.


 

Popmuziek. Festivals. Ludieke Flower Power. Kabouters en Provo’s, etc.

Alle remmen los. Nederland werd verbouwd, los gescheurd van het propere bekrompen kuise keurigheidsideaal. De Calvinistisch sociaal gecontroleerde samenleving werd waardeloos verklaard.

Vanaf de zijlijn observeerde ik dat grootse zaken gebeurden waar ik het om persoonlijke redenen gedeeltelijk mee eens was. Bretels en Manchester werkpakken plus grauw geruite boeren petten verdwenen in de vuilnisbak. De afgedankte moraal hing aan de vooruitstrevende waslijn te drogen. Dat kon want ineens was er die wonderpil en los in de broek was in. Vooral dat onnozele geneuzel over onzinnige zeden moest men mores leren. Soms onterfden ouders nog losbollen die zich niet aan het heilige sacrament van het huwelijk hielden en ongehuwd samenwonen heette respectloos hokken alsof het beesten waren.

 

Zonder grote bek

stond je als boerentrien aan de kant, voor gek.

Alle verzorgde uiterlijkheden van de aalgladde betuttelende burgerlijkheid waren te dom voor woorden. De vrouw met plastic regenkapje op, of je haar kende of niet, was een Totemien en zolang je niet mee schreeuwde hoorde je niet bij de moderne nieuwe elite.

Weg met het gepermanente haar, de wekelijkse watergolf terwijl de grove tuinbroeken niet aan te slepen waren. Dat was ooit werktenue, maar als salopettes klonken de onelegante hobbezakken veel interessanter. De lange haren moesten losgegooid of, als je durfde, gemillimeterd. Met emancipatie als vrijbrief verstoorden Dolle Mina’s tv-programma’s, waarbij blote zwabbertieten bevrijd door de blouse tepelden. Men spoelde ongewild de baby van gelijkwaardigheid met het onvrouwelijk soppende badwater weg en de acties scoorden onder het voetvolk weinig bijval, niet het begrip waarop men hoopte.
Deze vrouwmensen ervoer men als manwijven die te vroeg, te veel en te hard schreeuwden. Baas in eigen buik, beslisten ze vrijgevochten in, voor en aan de voet van het Maagdenhuis en beledigde mannen voelden zich aan de dijk gezet. 

 

Meelopers of tegenstanders op alle fronten roerden zich

Ouderwets, welhaast achterlijk was wie geen stelling nam, niet meedeed aan oproer of zich distantieerde van grof taalgebruik. Schrok je van ‘kutsmoes’ en ‘klotenwereld’? Je viel als dooie ongeëngageerd doos door de hippe mand. “Doe niet zo truttig, joh, Wat kinderachtig, zeg.  ’t Zijn maar woorden immers.”

“Hallo, mag ik nog een eigen mening hebben? Ik wil niet dat mijn tere delen als negatieve maatstaf door de ruimte worden gesmeten.”

 

In die tijd las men ‘Wie is van hout”

Als je dat snapte, in bewonderend katzwijm viel, hoorde je bij de nobele intelligentsia. Crosby, Stils, Nash en Young speelden Pearls before Swine tussen de straatklinkers vandaan terwijl ik de pestpokken studeerde, alle vakkennis opdronk als was het heilige manna uit de hemel.

Luidruchtig magistraal gebral als dichterlijke vorm van authenticiteit werd aanbeden. Dat scheelde een groot aantal gestoorde lieden die men niet in een inrichting hoefde op te bergen. Ik zat op het toilet van de academie in de damp van bijna pure wiet, dat ook wel stuf werd genoemd en in het begin, wat was ik onwetend, dacht ik dat men mij om een gummetje vroeg. Drugs, seks en alcohol was het leidmotief, de nieuwe religie. Dat moest je uitvoerig uitgeprobeerd hebben want anders was je jeugd verspild. Echter, ik moest zulke middelen links laten liggen sinds gevoeligheid voor verslaving duidelijk bewezen was. Die ontdekking (het is op zich al een artikeltje waard) had er op mijn negende zo fiks ingehakt dat experimenten in die richting voor mij destijds onverstandig waren. Het was veiliger om zonder LSD of andere verdoving mijn geest ruim te houden want ik moest kennis uit de tijd en docenten peuren. Aangezien ik het niet vinden kon in linkse of rechtse politiek, noch in gevaarlijke stoffen, zocht ik een eigen weg en haalde mijn drugs uit geestverruimende boeken.

 

Geloof, hoop en liefde, hoe verhield zich dat tot de mens?

De pedagogisch opvoeddokter Spock sprak over lijfstraf en daarvan had ik ervaren hoe denigrerend dat was. Kon ik Freud vertrouwen? Oedipus, libido, ego, superego en zo? Ging hij niet teveel uit van seksuele driften? Pavlov, Jung, Rogers, Maslov, Speyer en, (daar is ie weer) Steiner. Het moderne makkelijke leesvoer zoals ‘Niet Morgen maar Nu’ van Wain Dwyer of de dikke pillen over de diverse soorten liefde van de filosoof Erich Fromm. Ik vrat het als dagelijks brood. Bij iedereen voelde ik me wel een beetje thuis en zo vormde zich mijn inzicht omtrent de mens en persoonlijk geluk. Weinig vrienden vonden daar hun heil in. Als ik er met hen over sprak deed ik volgens hen moeilijk met die veel te diepgravende gedachten. Was ik nou zo dom of waren zij zo verstandig en volwassen? Men keek vaak alsof ik ze niet allemaal op een rijtje had. MVM, Man-Vrouw-Maatschappij dacht progressief over alternatieve woonvormen als nieuwe hoeksteen van de maatschappij terwijl men voor alle vragen op seksueel gebied bij de NVSH ( Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming) terecht kon.

 

Wie zocht naar geestelijk houvast kon vrijuit kiezen

De kerkbesturen wisten (ondanks de vernieuwing) niet meer hoe ze de banken bezet kregen want ondertussen schoot er voor elk wat wils als paddenstoelen uit de grond. Sekten of groeperingen. Communes met gelijkgestemden, hippies en wereldverbeteraars. Men kon altijd wel een gepaste richting vinden, zolang het maar niets burgerlijks had. Een deel van Nederland zocht het wel heel erg veel hogerop en trok (gekochte of zelf geverfde) lappen aan vanwege een oranje mysticus, die plotseling furore maakte.


Rajneesh Chandra Mohan werd geboren in Kucwara (centraal India) op 11 december 1931.

Met een lange, iel uitgeplozen, grijze baard en omfloerste ogen wist hij het gezonde verstand te ontvoeren naar dromenland. De Bhagwan gaf echte volgelingen een nieuwe naam die vaak met Ma Prem begon en binnen no-time had hij een aanhang waar een aspirant president jaloers van worden zou, omdat deze goeroe aan verkiezingscampagnes geen kapitalen kwijt was. Deze oude man kreeg geld en al die volgelingen zonder moeite terwijl hij ongrijpbaarheden predikte over liefde. Hij schreef leefregels voor waarin iedereen zijn eigen waarheid vond. Gossie, seks was een uiting van liefde, hoera en tralala.  In verband met naastenliefde was de lust ook niet meer aan één partner gebonden. Dat sprak hele volksstammen aan. Men weekte zich op (zoek naar zijn/haar identiteit) uit hechte relaties los, liet kinderen en de gevestigde orde achter zich om het nieuwe weten te onderzoeken. Of aanbidden. Velen vertrokken naar één van zijn Ashrams waar men ongestoord ontwikkelde. Samen, nooit meer alleen en zelfs het eten en drinken was voor 'zijn kinderen' geregeld. Ieder had een taak en niemand was eenzaam, toch? Vooral de vrije seks was prachtig in liever dan lief en nog veel lieverder nog. 


Ineens was er die enge ziekte waar niemand de oorsprong van wist

Toen bleek dat het seksueel overdraagbar was werd het AIDS genoemd en de Bhagwan verordende rubberwaren en seks met plastic handschoenen aan, maar ach, dat dansen en samenleven in zijn gemeenschap deed duizenden zo goed. Men was in losgebroken vervoering...


Hij werd via dankbare schenkingen zonder enige moeite miljardair

De Bhagwan was openlijk kapitalist, reed rond in Rolls Royses en hield voldoende geheim, niemand kon hem echt doorgronden of ontmaskeren. Totdat hij een hele vallei op wilde kopen om er zijn eigen rijk te stichten en het bleek dat hij de belasting ontdook… Alle vooruitgang heeft voordelen, nadelen en kinderziekten. Het leven komt en gaat in golfbewegingen en van het concert daarvan krijgt immers niemand een program.

Net als plateauzolen. Mode komt ook meestal om de zoveel jaar terug

Wie van het begin af aan overal voor open heeft gestaan deed aan alle vernieuwing wel een ideetje op. Waar heeft al dat loslaten, herscheppen en herindelen uiteindelijk toe geleid? Tot een eindbalans die op springen staat en eenzame eenlingen, die teleurgesteld hun wonden likken kijken er verbaasd op terug. Hebzucht en machtsmisbruik is in vrije vogelvlucht met zijn eigen regels aan de haal gegaan.

Nederland kan beter, maar wat herstructureer je?

Hoe, met welk middel en wanneer?

 

Het gestunt is na bijna een halve eeuw tot een toppunt opgedreven en geblondeerd haar lijkt naar winst te streven. Het praat in one-liners of loopt zich dood. 

Het heeft alleen nog geen plastic regenkapje op...

 

Op snelle roem ontploft in overdreven enthousiasme.

Dat maakt, net als drank of een andere verslaving, meer kapot dan je lief is.

Geef de jeugd van G500 (inmiddels G1000) de kans,

Wellicht hebben zij een heldere kop

zonder voddentax!

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een prachtig stuk....laat de oude tijden weer herleven
heel mooi artikel. heb genoten.
dank je wel
duim erbij
Wat een top artikel van een top schrijfster. Complimenten, mooi onderwerp.
De flowerpower tijd, mooi beschreven. Was zelf nog iets te jong maar heb er later veel over gelezen en gehoord. Het is inderdaad een golfbeweging, wat vroeger in was komt nu weer terug.
Heel mooi beeld van een tijd die ik bewust als tiener meegemaakt heb. Wel bijzonder dat de geschiedenis zich herhaalt. Maar dat is wel vaker gebeurd....
Hoe toevallig, Riettian, morgen, het artikel staat al in de steigers, komt dat blonderen dus ter sprake... toeval bestaat niet... haha
Wat voor al naar voren komt, denk ik, is dat we door de jaren heen telkens doorslaan. Van het ene uiterste in het andere. Kijk maar eens naar de vrijheid in de jaren zeventig. Kijk nu eens naar het fenomeen social media. Zodra er iets nieuws komt lijken we ons er in te verdrinken, te verzuipen. We zijn niet in staat het beste van alles te combineren tot een uitgebalanceerd geheel.