Was hij ook verliefd?

Door Rahim00 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Was hij ook verliefd?

Dat hij verliefd was op een meisje in de klas wist bijna iedereen. Ja, bijna iedereen, behalve het meisje zelf. Maar dat hij met beide handen tegen de borsten van de lerares zou duwen, dat had niemand van hem verwacht. De leerlingen niet, de lerares niet, en ook hijzelf had zich zoiets niet voor kunnen stellen. Ja, dat is misschien één van de grootste mysteries in het menselijk brein: Hoe ontstaat uit een onvoorstelbaar idee een voorstelbare daad?
Hij was anders dan zijn klasgenoten. Hij was zestien jaar oud, terwijl de rest van de leerlingen, met uitzondering van een paar jongens en één meisje, allemaal rond twaalf waren. Bovendien was hij, ondanks zijn leeftijd en zijn grote sportieve lijf, een rustige en beleefde jongen. Dit in tegenstelling tot de meeste anderen, die druk en soms ook brutaal waren.
Volgens de wet waren kinderen vanaf zes jaar schoolplichtig. Maar daar hield men zich niet altijd aan; met of zonder geldige reden. Daarnaast kwam het natuurlijk voor dat kinderen bleven zitten en de klas over moesten doen met leerlingen jonger dan zijzelf. Maar van Reshad wist niemand waarom hij vier jaar ouder was dan de rest. Ze durfden hem daar ook niet naar te vragen. Het was een geheim dat hij voor zichzelf hield, net zoals vele andere dingen. Bijvoorbeeld waarom hij altijd een pet droeg. ’s Zomers of ’s winters, binnen of buiten, dat maakte niet uit. Ook hierbij had niemand de moed om hem er na te vragen. Want hij was niet alleen de oudste van de klas maar ook de sterkste en dat zag iedereen aan zijn spierballen wanneer hij een bloes met korte mouwen droeg.
Reshad deelde samen met twee andere leerlingen een houten driepersoons bank op de laatste rij in het uiterste hoekje van de klas. Zoals hij apart stond van zijn klasgenoten, zo was de klas geïsoleerd van de rest van het gebouw. Een klein lokaal van ongeveer drie meter breed en vier meter lang. In één van de muren zat een klein raam van zo’n anderhalve meter in het vierkant. Verder was er geen verlichting en als het regende werd het binnen helemaal donker. Maar gelukkig regende het niet zo vaak. Ooit was het een ruimte geweest die werd gebruikt als berging voordat de eigenaar van het gebouw het verhuurde aan de gemeente. Er zaten vijfendertig leerlingen in de klas, waarvan zes meisjes en de rest jongens waren. Het verblijf in zo’n kleine ruimte met vijfendertig mensen, terwijl de temperatuur soms tot veertig graden opliep, was vaak ronduit ondragelijk te noemen. Nog afgezien van deze erbarmelijke omstandigheden was de school voor de kinderen te vergelijken met een gevangenis. In veel opzichten deed het daar niet voor onder. Door het toedoen van een aantal docenten was het soms nog erger dan dat. Zo erg dat sommige leerlingen heimelijk God smeekten dat ze een dag ziek werden en thuis mochten blijven. Als een docent zelf wegens ziekte afwezig was, waren ze opgelucht dat ze van hem of haar die dag tenminste geen straf konden krijgen. Als aan het einde van de middag de bel ging, wilde iedereen zo snel mogelijk de school verlaten om naar huis te gaan.
In die tijd mochten jongens en meisjes tot de zesde klas samen in een lokaal zitten, althans in de hoofdstad Kaboel. Vanaf het zesde tot het twaalfde jaar werden ze naar verschillende scholen gestuurd. Ze werden apart gehouden om elkaar niet aan te kunnen raken en niet met elkaar in contact te komen. Dat zou niet goed zijn.
Het meisje op wie Reshad verliefd was, of dacht dat hij dat was, want hij had geen idee wat verliefd zijn betekende, zat in de eerst rij, rechts, helemaal voor in de klas. Zij heette Sonia. Zij was niet alleen het mooiste meisje van de klas, maar in de hele school stond zij bekend om haar knappe verschijning. Haar zwarte krullen, haar melkwitte ronde gezicht en haar grote zwarte ogen boorden diep in ieders hart met wie zij oog in oog kwam te staan. Natuurlijk was het niet alleen Reshad die zijn hart aan haar had verloren. Ook veel andere jongens hadden een oogje op Sonia.
Zelfs de tekenleraar, een jonge man van vijfendertig was niet ongevoelig voor de schoonheid van het meisje.
Een volwassen man, die openlijk zijn gang ging zonder enige blijk van schaamte. Na binnenkomst in het lokaal was het afsluiten van de deur het eerste wat hij deed. Vervolgens zette hij snel iets op het bord, een eenvoudige tekening van een bloem of een vogel, waarna hij de leerlingen opdracht gaf deze zo goed mogelijk na te tekenen. Controleren en corrigeren van de tekeningen deed hij nooit. En als iedereen bezig was met zijn opdracht, of tenminste terwijl hij dacht dat iedereen dat was, dan ging hij naast de meisjes op de eerste rij zitten, sloeg zijn arm om hun schouders, streelde hun haren, maakte grapjes met ze en kuste hen op de wangen. Maar dat was niet alles. Heel stiekem betastte hij ook hun kleine borstjes die nauwelijks nog te zien waren. Hij deed het met alle drie meisjes die in de eerste rij zaten, maar zijn favoriet was Sonia en iedereen wist dat. Terwijl hijzelf dacht dat ze nog te jong waren om dit allemaal tot zich door te laten dringen.
Dat de meisjes er geen bezwaar tegen hadden dat hij naast hen ging zitten, kwam misschien doordat ze dachten dat dit ook bij de les hoorde. Het kon ook zijn dat ze dachten dat je dit soort dingen als docent vrijuit mocht doen. Of misschien wisten zij wel dat het ongepast was, maar voelden zij zich gevleid door zijn aandacht.

Ja, iedereen wist wat hij deed, maar voor Reshad was het meer dan weten. Voor de andere leerlingen was de tekenles een feestje, een cadeautje van God,  want gedurende de drie kwartier dat de leraar zat te smoezen met de meisjes, hoefden zij niets te doen. Voor Reshad was het echter een ware marteling. Bij het zien wat er zich voor in de klas afspeelde, voelde hij zich in het nauw gedreven. Van binnen voelde hij zich een getergd dier dat elk moment een klauw kon uitslaan, maar tegelijkertijd werd hij door een gevoel van onmacht overmeesterd.
De tekenles werd eens per week gegeven, maar na een tijdje verving deze leraar ook andere leerkrachten als ze ziek waren. Dat maakte dat Reshad nog vaker met hem geconfronteerd werd. Hij ging zichzelf met hem vergelijken en dat maakte hem nog onzekerder dan dat hij al was. Hij was rustig, bijna verlegen te noemen en altijd beleefd, zoals hem door zijn ouders was geleerd, terwijl hij het gedrag van deze leraar toch wel erg onfatsoenlijk vond. Maar de meisjes moesten wel altijd om hem lachen. Hij was wel net zo als de leraar volgens de mode van die tijd gekleed: wijde broekspijpen, strak overhemd met lange kraagpunten en hoge plateauzolen. Lang haar mochten de leerlingen echter niet hebben van de schoolleiding.
Reshad was verliefd op Sonia zonder dat zij het wist. Zonder dat hij zelf wist wat verliefd zijn was. Hij hoorde dat van anderen. Maar was de tekenleraar dan ook verliefd op haar? Wat is verliefdheid en wat is liefde? Wat maakt het verschil tussen liefde voor een meisje of een jongen en die voor andere mensen? Is er sprake van liefde of verliefd zijn als iemand een mooi meisje op straat tegen komt en zijn hart begint sneller te slaan? Wat is het verschil tussen vriendschappelijke liefde en liefde met verlangens?
Wat liefde en verliefdheid ook moge zijn en of Sonia er wel of niets van wist, Reshad voelde wel dat zijn hart sneller begon te slaan telkens als hij bij haar in de buurt was of met haar wilde praten.
Hij had een aantal keren alles op alles gezet om haar aan te spreken en zijn liefde te verklaren, maar uiteindelijk ontbrak hem steeds weer de moed. De woorden wilden dan niet over zijn lippen komen. Dit terwijl hij merkte hoe het bloed naar zijn wangen stroomde en hem deed blozen, wat hem nog ongemakkelijker deed voelen. Meestal wachtte hij nog even af of Sonia hem misschien zou vragen wat hij van haar wilde. Maar zover was het nooit gekomen. Zij wist immers ook niet dat hij haar iets wilde vertellen. En dan zei hij al snel weer tegen zichzelf: Laat maar, het komt een andere keer wel.
’s Avonds in zijn bed bleef hij tot diep in de nacht wakker liggen en bedacht allerlei mogelijkheden om met Sonia in contact te kunnen komen. Maar het lukte hem nooit totdat hij in een Indiase film zag hoe de hoofdrolspeler zijn in stilte aanbeden liefje benaderde om zo haar aandacht te krijgen. Zo zou hij het ook doen! De volgende dag ging hij het mooiste briefpapier kopen dat hij in de stad kon vinden. Zacht geel van kleur en aan de randen versierd met bloemen en vlinders. Onderaan in een hoek stond een rood hart doorboord met Cupido’s liefdespijl.  Schrijven kon hij zelf niet goed. Bovendien als hij aan Sonia dacht, begon hij al te trillen, laat staan dat hij haar over zijn liefde voor haar kon schrijven. Daarom liet hij een vriend het voor hem doen, terwijl hij dicteerde: Sonia, mijn lief, mijn allergrootste schat! Ik kan geen moment meer zonder jou! Je hebt mijn hart gestolen en hebt daarin een onuitwisbare plek veroverd. Een plek die elke dag groter wordt. Telkens als ik je zie, wil ik je vertellen hoe veel ik van je hou, maar mij ontbreekt de moed en bij jouw aanblik raak ik totaal van slag. Reshad. Hij vouwde de brief dubbel, legde een handvol rozenblaadjes ertussen, sproeide wat parfum er overheen en stopte hem zo in een envelop. Deze legde hij ergens tussen de bladen van zijn schrift. Een dik cahier met rood leren omslag, het enige dat hij had.
De school begon om twaalf uur en duurde tot aan het eind van de middag. Ze hadden elke dag zes uur les. Elk lesuur duurde vijfenveertig minuten, afgewisseld met een pauze van een kwartier. Reshad moest de hele dag wachten. Want hij kon pas aan het einde van de laatste les als alle leerlingen naar huis gingen, de brief aan Sonia overhandigen. Het was voor Reshad, net als voor de andere leerlingen elke dag een enorme opgave om de lessen door te komen, maar vandaag was het extra zwaar en zijn horloge scheen trager te lopen dan ooit te voren.
Het eerste uur hadden ze Koranles. De lerares was een mooie vrouw van begin veertig. Hoewel zij Koranles gaf, droeg zij geen hoofddoek. Ze had kort krullend haar dat goed bij haar ronde gezicht paste. Zij was eigenlijk een oudere versie van Sonia. Een chique dame die altijd een zwarte rok en een kleurige blouse droeg.
Ze ging na aanvang van de les meteen voor in de klas zitten en begon gelijk aan haar breiwerk, nadat ze de kinderen opdracht had gegeven om beurtelings een stuk uit de Koran voor te lezen. Eén van de meisjes, afkomstig uit een vrome familie, was aangewezen om aandachtig naar alle leerlingen te luisteren en te controleren of ze de Arabische teksten van de Koran goed uitspraken. Bij ieder foutje dat iemand maakte, dat wil zeggen als het in haar oren niet goed klonk, moest zij een kruisje achter diens naam zetten op het overzicht dat ze daarvoor had gekregen. Als iedereen een beurt had gehad gaf zij de resultaten aan de breiende lerares.
Deze pakte dan haar stok die zij altijd bij zich had en riep degenen, die één of meer kruisjes achter hun naam hadden staan, voor de klas of ging naar ze toe. Voor één fout gold een tik over de hand, voor twee fouten nog een klap op de onderarm, voor een derde fout nog één op de bovenarm erbij en zo ging het door. Hoe meer fouten des te meer klappen werden er uitgedeeld. Maar toch was zij een aardige vrouw, zoals ze zelf zei. Ze straalde deze aardigheid ook uit, want zelfs terwijl ze met een harde stok de leerlingen slaag gaf, geglimlachte ze.
Het tweede uur hadden ze biologieles, die werd gegeven door een man van eind veertig. Hij was half kaal en grijs voor wat nog aan haar op zijn hoofd was achtergebleven. Aan de manier waarop hij zich kleedde en afgaande op zijn accent was duidelijk dat hij van het platteland afkomstig was. Het was een zachtmoedige man, sloeg nooit een kind en niemand kreeg een onvoldoende voor zijn vak. Het was een aardige man, die zijn leerlingen liefdevol behandelde en hen graag extra ondersteuning gaf.
En wel op zo’n manier dat wanneer hij naast één van hen stond, het leek alsof ze samen één geheel vormden. Hij drukte dan zijn lichaam, het gedeelte onder zijn navel, tegen een zijkant of schouder van zijn pupil en las heel rustig en op bijna vaderlijke toon een stukje tekst met hem door. Hij nam alle tijd om deze oefening zo zorgvuldig mogelijk uit te voeren. Dan ging hij door naar de volgende. Naar het scheen een willekeurige leerling, maar zijn voorkeur ging altijd uit naar één van de goed geklede jongens die bovendien iets mooier en knapper oogden dan de rest.
Het derde lesuur was geschiedenis en dat werd het fatale moment voor Reshad. Dit vak werd ook door een vrouw gegeven. Een vrouw van middelbare leeftijd die bijna elke dag andere kleren droeg, terwijl sommige leerkrachten het hele jaar in hetzelfde verschenen. Waarschijnlijk kwam zij uit een rijke familie. Zij hield ervan om zo veel mogelijk van zichzelf te laten zien: korte mouwen, korte rok en een diep uitgesneden hals. Ook gebruikte zij te veel en te zware make-up. Maar mooi was zij niet, misschien door haar kostbare kleding en dure make-up wilde ze haar lelijkheid compenseren en zichzelf daarmee tevreden stellen. Haar hals was iets langer dan normaal, maar omdat zij haar haar heel kort had geknipt, leek deze nog veel langer dan hij in werkelijkheid was. Vandaar dat de leerlingen haar mevrouw Giraf noemden. Er ging een gerucht dat zij een affaire had met de directeur van de school, tevens een goede vriend van de tekenleraar. Maar niemand had hen ooit ergens samen gezien of betrapt.
Elke dag vroeg zij aan een aantal leerlingen over de voorafgaande les te vertellen. De lessen gingen meestal over een onbeduidende koning van een roemruchte dynastie of een oorlog uit een ver verleden. Wat geen gemakkelijke onderwerpen waren en ook niet interessant genoeg om te onthouden. Maar als de betreffende leerling haar vragen niet kon beantwoorden, werd hij voor de klas geroepen. Hij moest dan op één voet staan en als de ene voet moe was dan mocht hij pas van voet verwisselen, nadat zij daarvoor toestemming had gegeven. Gelukkig deed ze dat altijd wel, zij het met een minachtend hoofdgebaar. Nadat er een aantal leerlingen naast elkaar op één voet stonden, begon zij aan haar preek ritueel. Gedurende een paar minuten vernederde en beledigde ze de leerlingen met haar hele repertoire aan scheldwoorden, zoals ze van alle boze vaders over de hele wereld verzameld zouden kunnen zijn.  
Reshad hoopte altijd, net als de meeste leerlingen die op de achterste rij zaten, niet gezien te worden of tenminste op deze manier zo veel mogelijk oogcontact met de boosaardige leraren te kunnen vermijden.
Maar gezien zijn lengte en die van de hals van mevrouw Giraf, was hij meestal haar eerste slachtoffer. Of misschien had zij een andere reden om hem bijna elke dag te ondervragen.
“Sta jij eens op Reshad” riep ze hem toe. Hoewel Reshad maar een middelmatige leerling was en dikwijls slechte cijfers haalde, probeerde hij wel altijd de geschiedenisles goed te leren. Niet dat hij het interessant vond, maar omdat hij bang was voor de vernederende en beledigende woorden van de lerares. Vandaag had hij zijn huiswerk echter niet gedaan en had gehoopt dat zij hem niet voor een tweede achtereenvolgende keer zou vragen, want de vorige les was hij ook al aan de beurt geweest. Maar omdat hij er vandaag anders uitzag, een nieuwe pet en nieuwe kleren droeg, had dat misschien toch haar aandacht getrokken. Hij stond op.
“Geef ons een samenvatting van de vorige les.” Reshad zei niets, bleef kalm en keek naar beneden.
“Ik heb het tegen jou Reshad! Of heb je mij niet gehoord?” herhaalde ze.
“Ja, maar ik was ziek, ik heb niet kunnen leren.” antwoordde hij stotterend. Ik ben bezig geweest met het schrijven van een liefdesbrief voor Sonia zou hij zeggen als hij de waarheid had mogen vertellen.
“Ziek? Kun je geen andere smoes verzinnen? Kom hier, voor de klas!” Hij bleef op zijn plek staan en keek nog steeds naar beneden. Ze liep naar hem toe: “Kijk me aan, ik praat tegen jou, niet tegen de tafel.” Hij draaide zijn hoofd naar haar toe en met een hese stem herhaalde hij: “Ik was ziek.”
“Ga daar staan, voor de klas!” De twee jongens die naast hem zaten schoven opzij, om de weg voor hem vrij te maken. Hij verliet zijn plek en met voorover gebogen hoofd ging hij voor de klas staan. “Til je voet op” riep zij. Reshad deed wat ze zei. Toen er nog een aantal andere leerlingen ook naast hem waren komen te staan, begon zij met haar toespraken. Eerst tegen Reshad: “Schaam je je niet, je bent groter dan ik en misschien ook dan je vader.” Terwijl zij haar blik van boven naar beneden en terug over hem liet glijden, zei ze: “kijk eens naar je grote handen, die stelten van benen van jou en die reusachtige voeten daaronder. En wat heb je gepresteerd? Het enige waar je goed in bent is het dragen van mooie kleren en het imiteren van filmsterren. Jammer dat je ouders je dat allemaal geven want het is pure verspilling. Niets zal er van je terechtkomen!
Zij kwam even een stapje dichter bij hem, staarde naar zijn nieuwe hoofddeksel, een blauwe deze keer: “En natuurlijk weer een mooie nieuwe pet!” zei ze met een grijns op haar gezicht en bracht haar hand omhoog naar zijn hoofd. Maar voordat haar hand bij zijn pet kon komen, duwde hij deze terug en zo kreeg zij geen kans hem aan te raken. Zijn verweer maakte haar giftig. Zij werd zelfs boos en agressief en verloor daardoor de controle over zichzelf. Net zoals militairen hun wapens altijd bij zich dragen, zo hing haar leren tasje ook altijd over haar schouder. Ze pakte deze en sloeg daarmee naar zijn hoofd. Reshad bracht zijn hand een beetje omhoog en ketste het af. Zij sloeg weer, maar deze keer was zijn hand te laat. Ze raakte precies tegen zijn pet. En dat had niet moeten gebeuren; zijn pet vloog in de lucht en viel in een hoek. Ineens begonnen alle leerlingen, die tot dan toe met spanning naar hen hadden gekeken, te lachen. Ze lachten ongewild, want ze durfden hem niet zomaar uit te lachen. Maar al snel hielden zij hun mond weer toen de lerares bestraffend naar hen keek.
Zo zagen ze Reshad voor de eerste keer zonder zijn pet, zo zagen ze zijn kale hoofd. Precies het bovenste stuk van zijn hoofd was helemaal kaal en blank. En omdat hij nooit zonder pet naar buiten durfde te gaan, was het nog bleker geworden. Dit was allemaal een gevolg van een verbranding door heet water toen hij nog een baby was. Plotseling duwde Reshad met beide handen tegen haar borsten.
Ja, tegen de borsten van de lerares. Zij verloor even haar balans en stond op het punt op de grond te vallen maar het lukte haar nog net om haar evenwicht te bewaren. Hij boog zich naar voren pakte zijn pet en zette hem weer op zijn hoofd.  Terwijl zijn hele lichaam trilde, ging hij terug naar de plek waar hij stond, angstig de reactie van de lerares afwachtend.
Zonder dat hij dat wilde, ging eventjes zijn blik richting Sonia, maar heel snel sloeg hij zijn ogen neer en vervolgens ook zijn hoofd. Huilend als een kind verliet de lerares de klas en ging naar de directie. Iedereen wachtte met spanning de komst van de directeur en zijn mogelijke reactie af. Het duurde een minuut of vijf toen de deur van de klas open ging. Tegen ieders verwachting in was het niet de directeur, die misschien andere verplichtingen had, maar de tekenleraar die de klas binnentrad, gevolgd door de lerares.
“Hup, er uit jij!” zei de leraar tegen Reshad die nog steeds voor in de klas stond. Vervolgens stak hij zijn hoofd vanuit de deuropening naar buiten en riep de conciërge en twee assistenten die in de tuin onder de schaduw van een druivenboom zaten. “Breng deze jongen naar de tuin en bind hem daar vast. Ik zal hem eens een lesje leren” Nadat de mannen met Reshad naar de tuin waren gelopen, kwam de leraar even terug in de klas en commandeerde de leerlingen dat ze binnen moesten blijven. Hij pakte het schrift van Reshad, bladerde het door en pakte toen de envelop die ertussen lag. Opende hem, las vluchtig de ingesloten brief, vouwde deze weer dicht en schoof hem terug in de envelop, die hij vervolgens in zijn broekzak deed.
De assistenten bevolen Reshad op zijn buik op de tafel te gaan liggen die in de tuin stond. Daarna bonden ze zijn voeten met een stuk touw bij elkaar. De conciërge kwam een paar stokken vanuit het kantoor van de directeur brengen. Terwijl hij daar lag, hielden de mannen, die zijn schoenen en sokken al hadden uitgetrokken, zijn voeten omhoog, hoog genoeg voor de tekenleraar om zich niet voorover te hoeven buigen. Deze begon namelijk met een stok op zijn blote voetzolen te slaan, zo hard hij kon.
Elke keer dat de stok zijn voeten raakte, zette Reshad zijn kiezen op elkaar en probeerde geen teken van pijn te vertonen. Wat de tekenleraar nog kwader maakte. Op een bepaald moment gooide hij de stok die ook al een beetje gescheurd was op de grond, deed zijn jas uit, pakte twee andere stokken bij elkaar en begon opnieuw te slaan. Maar bij de tweede slag begon Reshad te huilen. Hard, zo hard dat de hele school het kon horen. Alle leerlingen stonden achter het raam en keken angstig naar buiten. Toen hij begon te huilen verscheen er een teken van blijdschap en triomf op het gezicht van tekenleraar. Maar hij bleef gewoon doorgaan tot er uiteindelijk zweetdruppels op zijn voorhoofd verschenen. Toen gooide hij de stokken weg. Kwam aan de andere kant van de tafel staan waar zich het hoofd met de rood behuilde ogen van Reshad bevond en zei hijgend: “Men komt hier om te studeren, om iets te leren, en jij, jij komt hier om je klasgenootjes te versieren? Schaam je je niet? Breng hem terug naar zijn klas!” zei hij tegen de mannen.
Hij pakte zijn jas en knipoogde tegen de geschiedenislerares die onder de schaduw van een appelboom tevreden stond te kijken. Hij liep als een krijgsheer die na zijn overwinning het slachtveld verlaat, richting de directiekamer en zij volgde hem.
Omdat Reshad vanwege de verwondingen aan zijn voeten niet kon staan of lopen, hielpen de mannen hem terug naar zijn plaats te gaan. Daar zat hij de rest van de dag te huilen met zijn hoofd op tafel. Aan het eind van de dag hielp een vriend die naast hem zat hem naar huis te begeleiden. Vanaf die dag heeft niemand Reshad meer terug gezien of ook maar iets van hem gehoord. En de leraren en leraressen gingen door met hun tijdverdrijf.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedank allemaal.
Het is een vrij lang verhaal (voor deze site) maar ik heb het toch gelezen. Je kunt erg goed schrijven. Het is een triest verhaal ja... Duim voor jou!
Ongelooflijk dat dit kan gebeuren. Triest verhaal.
Vreselijk verhaal! Goed geschreven hoor ;-)