The world as we knew it

Door Moneyq89 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Toen ik elf jaar was, verdween ik wel eens op mysterieuze wijze vanuit onze achtertuin. Het ene moment was ik daar, het volgende moment was ik uit het zicht verdwenen. Hoe? Dat had alles te maken met "T aan T".

Waar gaat het heen met de tijd?

Ik stuur een huisgenootje een Whatsapp of hij ook naar de bibliotheek gaat. Zodra het tweede V-tje verschijnt, hoor ik boven mijn eigen bericht binnentrillen. Twee, drie meter boven me. Nog geen vijftig stappen van me verwijderd. Ben ik zo lui geworden?

Pure gemakszucht. Maar ja, wel zo gemakkelijk. Wat moet ik nog zonder?

 

Met de kudde mee

Bij terugkomst van een semester studeren aan Amerika had ik het goede voornemen geen fancy nieuwe telefoon aan te schaffen. Sterker nog, ik weigerde twee maanden lang überhaupt iets aan te schaffen. Nee, "ik kon best zonder telefoon." Dus klaagden vriendinnen dat ik niet bereikbaar was en drukten mijn ouders die van hen in mijn hand, "just in case." Er onderuit komen zou ik uiteindelijk toch niet, dus uiteindelijk trapte ook ik in de val. De Put der Verleiding openbaarde zich voor mij.

De gewone telefoon à la Nokia 3310? Of meegaan met de tijd, compleet met internet? Wild guess?

Tada! Ook ik liep rond met een Android, compleet met abonnement van 30 euro per maand om te bellen, smsen en internetten. Hoezee! Geen sarcasme, want hoezee it is. Bijvoorbeeld die keer dat ik in Wageningen stond, als een echt newbie, om een tentamen te maken. Waarheen? Noord of zuid, oost of west? Natuurlijk liep ik precies de juiste richting uit (NIET). Thank Phone voor mijn persoonlijke, geknutselde oriëntatiegevoel. Ik was op tijd voor mijn tentamen.

Of die keer dat ik met een vooruitzicht van drie uur vertraging in de trein vlak voor Nijmegen zat. Wie anders had mij moeten vertellen dat er een storing was? Of hoe ik vanaf daar verder zou moeten? Precies, ik ben mijn telefoon en bijbehorend internet hartstikke dankbaar.

 

Het zwarte schaap

Tik.

Een scherm licht op. Wordt weer donker.

Tik.

Een scherm licht op. Wordt weer donker.

Ik weet heel goed dat ik geen berichtje hoef te verwachten, maar het is zo'n automatisme geworden. Maar de feiten op een rijtje: Zonder internet geen Whatsapp. Zonder internet geen Facebook update. Zonder internet geen e-mailnotificatie.

Ik voel me eenzaam, verlaten, verstoten. Ik vraag me af wat ik mis. Stel dat ik op dit moment een belangrijk bericht krijg. Iemand die wil afspreken en niet weet dat ik pas vanavond weer internet heb, wanneer ik terug ben in het gebied van Wi-Fi. Iemand die hulp nodig heeft, en nu denkt dat ik haar compleet negeer?

Overal zie ik mensen met hun telefoontje spelen. Maar nee, niet ik. Ik ben aan het leren. Non-stop, want er is geen afleiding. Geen spelletje, geen berichtje. Niets, nada, noppes. Verdoemd tot eenzaamheid.

Ik vervloek de brand in Rotterdam. Waarom ik? WaaromWaar verdien ik dit aan?

Tot ik erachter kom dat ik waarschijnlijk zelf het internet heb uitgezet, of het op de een of andere manier verkeerd is gegaan. Het is slechts een kwestie van een vinkje hier en daar aan, en ik ben weer deel van de Big, Big World. Hello World Wide Web. Superbloos.

 

Ik wil geen schaap zijn

Maar hoezeer ik er ook van geniet, ik kan altijd wel heimelijk lachen wanneer ik voorbij een rij mensen loop met elk een telefoon in hun hand. Vrienden in groepjes die elk naar hun eigen beeldscherm staren. Ik stel me voor dat ze met elkaar in een Whatsapp-groep praten. Omdat het kan.

Pathetic.

Ik volg de berichten van twee vriendinnen die in dezelfde trein zitten, maar elkaar nog niet hebben gezien. "Zie je die man met dat rode haar? Daar zit ik." "Waar?" "Kijk even het gangpad in." "Ja, ik zie hem. Is daar een plaatsje vrij?" "Ja, kom maar hier." En zelf ben ik er ook een voorbeeld van, met mijn huisgenootje. In plaats van even op te staan en het persoonlijk (je weet wel, face-to-face) te vragen.

Waar gaat het heen met de tijd?

Waar is de tijd gebleven dat ik van Tuin naar Tuin sloop om bij een vriendinnetje langs te gaan, gewoon om te zien of zij er ook was? Gewoon. Omdat we nog geen mobieltje hadden.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik denk dat die brand bij Vodafone wel goed was. Dat zet ons toch aan het denken of we wel goed bezig zijn met z'n allen.
en of het nu leuker is? Ook ik verdween uren en niemand miste je.
alles verandert zo snel...