Met werken in de zorg wordt je niet rijk.

Door Amiad gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

De verslagen van Max en zijn ontwikkeling lijken even te worden onderbroken. Een verhaal van het kinderdagcentrum van Daniel lijkt maar weinig te maken te hebben met Max. Maar het is de schijn die bedriegt, ook nu.

Op een maandagmiddag

kom ik met twee stagiairs bij het dagcentrum aanrijden. Een korte rit over smalle drukke wegen hebben ons hier naar toe geleid. Op mijn weg ben ik geholpen door een stukje techniek. Een gps in een smarttelefoon van de student naast me, deze heeft ons feilloos naar het doel heeft gebracht.


Max woont in een ruim opgezette woning. Een woning, die deel uitmaakt van een wooncomplex in een woonwijk van Amstelveen. In het wooncomplex zijn verschillende doelgroepen gehuisvest. De woning van Max op de eerste verdieping wordt gekenmerkt door veel licht, hoge plafonds, witte muren met in contrast een donkerbruin linoleum. In de woning van Max heeft elke bewoner een ruime kamer met eigen douche. Het gebouw staat er vijf jaar. Nieuwbouw, maar dat is geen garantie voor kwaliteit. Van buiten wordt het gebouw nu al gerenoveerd. De houten latten, die de muren bedekken, waren groen uitgeslagen en krom getrokken. De verf van de deuren blakerde en de overloop heeft nooit een andere vloer gekend, dan een betonnen onafgewerkte vloer met een grijze loper in het midden. Echter van binnen ziet alles er nog goed uit.


De huidige instelling nam het complex ruim een jaar van een andere instelling over. Even na de overname kwam ik in dienst. Ik kende de instelling, die meer dan duizend cliënten in onder andere kinderdagverblijven, dag en wooncentra de nodige diensten aanbied niet. Het beeld wat ik van de instelling had was gekoppeld aan het gebouw en de bewoners waar ik werkzaam was.


Het dagcentrum waar wij net zijn aangekomen heeft een parkeerplaats. Anders dan de parkeerplaats van het kantoorcomplex waar wij net vandaan komen, is hier plek in overvloed. Ik parkeer de Renault Twingo. Als wij zijn uitgestapt en ik de wereld om mij heen in aanschouw neem kan ik In een verder vergelijk, vaststellen dat er hier geen dure bolides te zien zijn. Welkom in de zorg.


’Meneer, kunt U er rijk mee worden?’

Een vraag aan mij gesteld, tijdens een voorlichting over werken in de zorg met mensen met een beperking, Mijn antwoord aan de veertien jarige jongen was, ‘nee, als rijkdom wordt vertaald in bezit niet’. Maar rijkdom is meer dan geld. Innerlijke rijkdom, voldoening en wijsheid dat wel. De parkeerplaats van onze ziel staat vol met pracht en praal. Maar is dat een boodschap waar een veertienjarige wat aan heeft? Hij heeft er niets aan en ik vaak ook niet. Want kan ik mijn huis opknappen, mijn zwakke en oude schoonouders in Argentinië, de oma en opa van onze kinderen bezoeken en boodschappen in de supermarkt betalen?


De fantastische vorderingen van Max, zijn ontwikkeling, het is groots, het is bijzonder. Maar behalve dat mensen altijd bewondering voor mij, voor ons mensen in de zorg hebben, worden wij de hulpverlener op de werkvloer nooit in harde valuta beloond. Mensen met een beperking en een ieder die hen helpt, bescherming, zorg en liefde biedt, zijn kanslozen, die afhankelijk zijn van het medeogen van de maatschappij. Nu in deze crisistijd, die het gevolg lijkt te zijn van de mensen in onze maatschappij, die zeer beperkt zijn. Beperkt in hun blikveld, in hun gedachten, in hun visie, hun leven. Arme mensen, die grote financiële prijzen in de wacht hebben gesleept en nog steeds krijgen.
Door een schuifdeur, die we zelf kunnen openen met een druk op een grote ronde knop aan de muur aan de linkerkant van diezelfde deur komen we binnen. Die entree is een uiting aan het beeld wat er is in onze maatschappij. Bij een kinderdagcentrum van beperkten kun je zo naar binnen. Wie zou hier ook zomaar naar binnen willen? Hier is geen conciërge, geen persoon nodig die gasten ontvangt en ongewenste bezoekers tegenhoud.

Wie zou hier ook zomaar naar binnen willen?


Nog een elektrische deur door die vanzelf wordt geopend en wij staan binnen. Een gang. We kunnen naar links en naar rechts. We kiezen links. Enkele stappen en we bevinden ons in een grote ruimte, die dienst lijkt te doen als ene soort sportzaal. Een vrouw staat met haar rug naar ons toe. Het stuk witte huid van de rug wat een aantal moedervlekken laat zien wordt ontbloot omdat ze gebukt staat. Er ligt iemand op de grond, naast een stalen kleine driewieler met houten zadel. Met haar kleine lichaam is ze kansloos voor de vele kilo’s van een groot manspersoon dat als een zak zich lijkt te hebben neergegooid. De grote manspersoon blijkt Daniel te zijn. Daniel de fervente schroevendraaier. De veertienjarige jongen, die elke schroef weet los te draaien. De jongen, die houdt van actie, van muziek, van aandacht. Daniel, die een meester is in het weggooien van objecten. Die elke vraag van uitstekende handen, bakken en of dozen weet te ontwijken om vervolgens doelbewust het object wat hij vasthoud, weg te gooien en niet aan de vrager te geven.

Daniel, de jongen, die gek is op mandarijnen en wat eigenlijk niet. Daniel die nu hier op het dagcentrum een halfuur aan de hand loopt, terwijl ooit doktoren hadden gezegd dat hij nooit zou kunnen leren lopen. Het waren de ouders, de moeder en later anderen, de mensen uit de zorg, vochten tegen het onmogelijke en deze jongen lieten lopen. Het is deze Daniel, die nu hier in een bui van koppige halsstarrigheid met iedereen de vloer aanveegt. De begeleidster verrast door de invasie van drie bezoekers kan onze hulp nu goed gebruiken. We krijgen Daniel omhoog en lopen met hem naar het nabijgelegen lokaal. Onderweg lopen we langs een deur. Een deur met een dikke doorzichtig plastiek deel. Een jongen zit tegen het met handafdrukken besmeurde plastiek aangeplakt. De handen omhoog tegen het plastiek aangedrukt. Zijn grote donkere ogen lijken uit zijn hoofd te rollen. De gekleurde ballen om hem heen geven aan dat dit een ballenbak kamer is. Het lijkt erop dat hij eruit wil.


Wordt vervolgd,  © Amiad Ilsar.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed verhaal inderdaad. Wanneer komt het vervolg?
ben benieuwd hoe het verder verloopt
ik ben benieuwd naar het vervolg, goed artikel.