3e artikel De buurman

Door Story-rose gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hoofdstuk 3: de buurman, voor mij een tweede nachtmerrie uit mijn jeugd en jongere jaren. waarom moet het toch zo, kan ik geen aangifte doen, en waarom twijfelen aan mijn eigen herrinneringen.....

De buurman,

Nu vraag je je misschien af, waarom komt hij apart in een hoofdstuk, nou omdat hij veel meer hoofdstukken uit mijn leven beslaat, maar ik hem niet meer wil geven als 1.

Mijn nachtmerries die ik nog wel eens heb, gaan vaak over hem, dit is geen compliment naar hem toe, maar een belediging. Hij heeft namelijk nare dingen gedaan.Niet alleen bij mij helaas, ook anderen, hoeveel dat er zijn weet ik niet. 

Als jong meisje ging ik graag naar de buurman, hij had namelijk een video speler, die toendertijd duur waren. hij woonde in de garage van zijn ouders, die verbouwd was tot een klein huisje. Hij is geadopteerd en ik vraag me af wat zijn ouders hem hebben aangedaan waardoor hij zo is geworden. Zijn adoptie ouders zijn lieve en leuke mensen, die ons altijd hielpen en steunden, hun treft geen blaam naar mijn gevoel.

Hij woonde dus in die garage en wij kwamen graag videos kijken, aangezien wij alleen nederland 1, 2 en 3 ontvingen. Vooral met slecht hollands weer, waren we daar te vinden. We kregen dan lekkers van hem en keken videos die wij wilden zien zoals winny the pooh en dinosauriers. Wat hij ondertussen met mij / ons deed, ervaarde ik als normaal, ik wist niet anders. Het was gewoon als we bij hem op bezoek kwamen, dan zat hij met zijn handen in onze broek. Wij wisten niet anders, en vonden dit normaal, we zeiden het niet tegen iemand omdatwe dit als normaal ervaarden. Ook moeders wist dit niet, want wij vonden het leuk om bij hem op bezoek te gaan, en zagen er geen kwaad in. Toen ik een jaar of negen was, was mijn zus met haar vriendin aan het praten over jongens en ze vertelde elkaar hoe leuk het was met die ene jongen op zomerkamp en ze vertelde elkaar de ervaringen, ze wisten niet dat ik mee luisterde, ze dachten dat ik aan het spelen was. Mijn zus vertelde over die ene jongen, ze hadden gezoend en ze vertelde dat die jongen meer wilden, maar dat ze dat niet direct durfde. Na een aantal dagen durfde ze wel verder te gaan, en vertelde een beetje lacherig over de ervaring die ze had opgedaan, ze vertelde over wat de buurman bij mij / ons deed. Op dat moment snapte ik dat er een hele andere bedoeling en betekenis zat aan wat hij deed. Het was niet zo normaal als ik dacht. Ik wist niet wat ik moest doen, behalve er niet meer heen gaan. Maar dat zou moeders vreemd vinden, en dan? 

Uiteindelijk besloot ik minder heen te gaan, ik voelde me de eerste dagen ziek, en bleef thuis van school en alles. Ik had geen koorts, maar moeders zag dat het niet lekker was. Ik besloot naar school te gaan. Normaal te doen. Mijn moeder ging vragen stellen, maar ik negeerde het, deed alsof er niks was en ik druk met vriendinnen en school was. Mijn andere zus die hetzelfde meemaakte had ik niet verteld wat ik had gehoord, ik durfde het niet, ik schaamde mij teveel hiervoor. Wel zei ik dat we er niet meer vaak heen konden. Uiteindelijk kreeg mijn moeder gelukkig achterdocht naar hem toe, en hoefde we er niet meer heen. Ze kregen ruzie omdat zij een goede vriend lieten oppassen, zij kreeg de indruk dat deze stal en ons pijn deed. Zij wist toen niets en niet dat het de buurman was, wij zeiden er ook niets van, om ergere ruzie te voorkomen. 

Pas toen ik een jaar of 16 / 17 was kon ik het aan mijn moeder vertellen, nadat zij mij vertelde over de gebeurtenissen die mijn vader haar aandeed, kon ik het makkelijker vertellen. Pas toen vielen voor haar alle stukjes van toen bij elkaar. Ze barste in tranen uit, dat ze het niet had gezien, of had kunnen voorkomen. Ze kon hem wel wat aandoen, zo boos was / is ze. Ze vond het wel eerlijk om dit te vertellen, hierdoor kon ze het gedrag van mijn zus en mij wel begrijpen. Nadat we zijn verhuisd, ongeveer 8 jaar later, kwam ook hij weer vlakbij wonen, en ook al doet het zeer en kom ik hem regelmatig tegen, ik kan niets meer doen. Ik woon zelf nu elders, maar ben wel nog een aantal keren naar het politie bureau aldaar geweest, daar vertelden ze mij dat als ik aangifte wil doen, er een diep uitvoerig onderzoek wordt gedaan, zij gaan uitzoeken bij mijn zussen en broer gaan uitzoeken tot in hoeverre hun het herkennen, anderen benaderen uit zijn omgeving ernaar vragen, omdat dit valt onder zeden delicten en pedofilie. Hier kan ik niet mee omgaan, alles wat weg is gestopt moet weer naar boven, niet alleen bij mij, maar ook bij de anderen. Ook iedereen die het niet weet zal het te weten komen. Hele oude wonden gaan open, ondanks dat ze niet gesloten zijn zal de pijn weer terug komen. Ik vraag mezelf dan af (werkzaam psychiatrie) tot in hoeverre de details die ik me herrinner echt zijn of dat mijn fantasie deze heeft veranderd. 

Op het bureau vertelde ik de details vrij helder, tot het punt ze komen bij het aanraken gaat het goed, daarna en verder ga ik twijfelen aan mezelf, omdat het zo lang geleden is, je de herinneringen niet wilt herrinneren zoals ze zijn, ga je het aanpassen naar een betere versie, om het een plek te kunnen geven, of ermee om te gaan.

Tot op heden geen aangifte gedaan, hopelijk komt het nog voor het verjaard.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je schaamte is normaal, maar je vroegere buurman niet!