x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Praten met de media over misbruik

Door Mirat gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Afgelopen week heb ik meegewerkt aan een uitzending op de radio. Naar aanleiding van de rechtzaak tegen Keith Bakker. In vorige artikel kan je daarvan een link vinden en het beluisteren. Ook heb ik vooraf nog wat vragen gesteld hierover op Xead. Nu wilde ik mijn ervaring delen, hoe zoiets bij mij dan achter de schermen te werk gaat. Ik krijg veel complimenten en het lijkt mij goed af te gaan, maar schijn bedriegt soms. Daarom wil ik ook de strijd laten zien en niet alleen het resultaat.

Omgaan met de media

Ga ik het doen of niet?

Eerst krijg je de vraag gesteld of je informatie kunt geven voor het programma, meestal gaat dat via email. Ik heb nog nooit meegemaakt dat zij mij meteen uitnodigen, dus in het begin is het een kwestie van aftasten, wederzijds trouwens, want ik heb ook al regelmatig vragen gehad die ze beter aan een ander kunnen stellen, omdat ik daar niet of weinig over kan zeggen. (Media vind mij via mijn site; zwijgniet.nl)

Ik ga bij mijzelf na of ik er wel iets zinnigs over te zeggen heb, of het wel een programma is waar ik mijn medewerking aan wil geven? Die vraag gaat bij mij altijd voor de vraag of ik het wel wil of kan. Als ik denk dat ze bij mij op het juiste adres zijn overleg ik altijd met mijn omgeving (vrienden/familie). Nog steeds krijg ik dan de vraag wat mijn motivatie is om het te doen. En nog altijd vind ik dat een moeilijke vraag.

Ergens merk ik dat ik persoonlijk de aandacht die er soms eindelijk is, zeer waardeer en veel te vertellen heb. Aan de andere kant wil ik eigenlijk niet over mijn persoonlijke geschiedenis praten. Dus waarom doe ik het dan? Bittere noodzaak. Als ik wil (en dat wil ik) dat er aandacht en middelen komen voor slachtoffers van misbruik, dan zullen er toch mensen moeten zijn die hun mond opendoen. Om dan te zeggen dat anderen dat maar moeten doen, past niet bij mij.

Maar, telkens is het wel een gevecht, want elke keer ben ik bang dat ik te egoïstische motieven heb of dat ik mezelf op de voorgrond plaats. (wat ik zeker niet wil). Ook is er de angst dat ik vervelende vragen krijg, dat, ondanks alles, men mij niet gelooft of dat ik te emotioneel wordt (is bij mij meestal woede). Dat zou de zaak natuurlijk geen goed doen.

Voorbereiding

Vervolgens is het voor mij zó belangrijk dat ik als een perfectionist mij voorbereid en het onderste uit de kan wil halen. Dan wil ik graag heel precies weten hoe het allemaal zal gaan. Vaak is dat niet zoals de media het wil, die wil juist dat ik spontaan ben en reageer, wat nog meer voorbereiding van mij vraagt. Als een schaker probeer ik vooruit te kijken, alle zetten moeten in mijn hoofd zitten. Op alles moet ik een goed, gedegen antwoord hebben. Dat zal met controle te maken hebben.

En nooit gaat het natuurlijk zoals ik dat bedacht/berekent had. Dat weet ik inmiddels wel en toch moet ik voor mijzelf voorbereid zijn op zoveel mogelijk en probeer ik bij de media te vissen naar wat hun behoefte is. Zoals bijvoorbeeld bij dit laatste interview, dan wil ik weten of het vooral over Keith Bakker gaat, over de slachtoffers, over het gebeuren zelf, of de nasleep. In hoeverre mijn verhaal over Theo Finkensieper aan bod komt en ga zo maar door…om gek van te worden.

Eén van de dingen die ik dan ook nog wil doen is navraag doen bij lotgenoten, om vooral maar niets over het hoofd te zien. Om maar niet naderhand het ‘verwijt’ te krijgen dat ik van alles niet heb benoemd. Ja, ja, ik wil perfectie, die ik natuurlijk nooit bereik. Dan ben ik even vergeten dat het maar op een interview van een kwartiertje gaat. Ik bevraag vrienden en lotgenoten en hoor dan vaak dat ik vooral mijzelf moet blijven. Dat is misschien wel het moeilijkste van alles.

Wie ben ik dan zelf…..juist het misbruik heeft mij tot iemand anders gemaakt, ik zal nooit meer diegene zijn die ik was. Als ik mijzelf was, zou ik het liefst schreeuwen en gillen en de ergste details vertellen, alleen maar omdat ik het dan kwijt ben. Dan wil ik met mijn vuisten op tafel slaan en roepen; waar waren jullie? Waar zijn jullie? Wie maakt het ons zo moeilijk, wie gelooft liever ons verhaal niet?! Waarom doen we niks?! Waarom blijft deze ellende maar doorgaan?

Daar schiet ik natuurlijk niets mee op, vlak na mijn ontsnapping uit de instelling van Finkensieper heb ik daar al de wijze les geleerd dan men vaak niet werkelijk wil horen wat er is gebeurd en al helemaal niet tot actie overgaan. Dus is het de kunst op vooral vriendelijk en sympathiek over te komen en al die (voor mij) domme vragen maar weer te beantwoorden. Om wederom het geluid van ons (overlevenden) te laten horen en uit te leggen en begrip te kweken, want uiteindelijk gaat het om het resultaat.

Uitvoering

Het moment komt…de journalist of geluidsman klopt op mijn deur. Vlak ervoor probeer ik wat afleiding te zoeken, zet rustige muziek op of speel zelf even gitaar of piano. Dat verzet de zinnen een beetje. Ik heb mijzelf voorgehouden dat ik het wil en kan en nu hoef ik het alleen nog maar te doen. Het is voor mij een beetje zoals bij een optreden (denk ik) podium angst, maar zodra ik op kom is de angst verdwenen. Dan kan ik er niets meer aan doen, dan is het alleen maar de uitvoering. Opgaan in het gesprek.

Naweeën

Dat begint als het werkelijk is afgelopen, de mensen weer de deur uit zijn. (ik spreek bijna altijd bij mij thuis af, omdat ik niet goed kan reizen) Dan pas merk ik welke prijs ik betaal voor dit ‘optreden’. De spanning zit altijd in mijn nek en schouder, soms loopt dat uit op een migraine, maar als ik goed naar die signalen luister kan ik nog op tijd medicijnen nemen. Ook is het verstandig na afloop met vrienden/lotgenoten of familie te praten. Te vaak wil ik mijzelf en ook mijn omgeving wijsmaken, dat ik het wel even doe en dat het niet veel voorstelt, dat het toch goed is gegaan dus…..(stelt het weinig voor) Dat is niet waar en tegenwoordig weet ik dat de grootste terugslag altijd komt als je weer helemaal alleen in ruste bent.

Beluister of lees altijd nog na en ben dan enorm kritisch en hanteer dezelfde perfectie als vooraf. Dan vind ik dat ik soms niet goed uit mijn woorden kom, een te zachte G heb, een heleboel niet heb gezegd wat ik wel wou zeggen, of soms te zeer in detail ben getreden en ga zo maar door. Geloof dat ik mijn eigen vijand ben.

Alles wat anderen voor en/of achteraf zeggen komt dan helemaal niet aan en dat is dom, natuurlijk. Ik probeer daar nu steeds beter mee om te gaan en de reacties echt op mij te laten inwerken. Zo heb ik ook wel opgetreden (met gitaar) en dan hoorde ik nooit het applaus en als mensen zeiden dat ze hadden genoten of het mooi vonden dan wuifde ik dat weg, dus ik heb dat niet alleen als het om dit onderwerp gaat.

Nu ik dit schrijf merk ik ook weer hoe gespannen ik raak. Hoe ik mijn schouders ophaal als mensen schrijven dat ze het dapper of moedig vinden. Ik kan dat maar moeilijk geloven. Het lijkt alsof ik gewoon niet anders kan, ik moet het doen. Mijn misbruik is immers al 35 jaar geleden en zo weet ik nog wel allerlei dingen te noemen. Dat is, denk ik, de manier waarop ik het doe. Met mijn rug tegen de muur, omdat ik vind dat het nodig is. Het stilzwijgen moet doorbroken. Zonder stem zou ik mij (nog) machtelozer voelen.

Geen peptalk om anderen over te halen het ook te doen, al weet ik het zeer te waarderen en ben ik heel blij en trots op al die andere overlevenden die het wel doen. Ik weet hoe zwaar dat is. Daarom tot besluit nog even een andere toon.

“Weet je wel hoeveel mensen je hebben gehoord?!” klinkt hard door de telefoon. “Ik weet dat jij dat niet beseft, wat het voor anderen betekent, maar ik weet dat wel, ma.”

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat goed geschreven, zeg! Zo'n moeilijk onderwerp en toch de moed hebben hierover naar buiten te treden. We lijken op elkaar!Duim!
Heftig verhaal! Heel goed dat je dit doet. Je hebt heel wat meegemaakt zeg, goed dat je het van je af schrijft.
Laat je horen!