Dit kan echt niet

Door Amiad gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Dit kan echt niet, met een strenge blik kijkt de teamleidster mij aan. Haar woorden doelen op de observatie van de ergotherapiste bij Max. Haar woorden verrassen me, omdat ik haar over een geheel ander onderwerp en in een andere hoedanigheid, namelijk die als coördinator voor de vrijwilligers van de instelling, wil spreken. Ik neem de verantwoording over mijn fout en bied direct mijn excuses aan en beloof beterschap.

Een aantal dagen later

heb ik op de instelling een evaluatie van de begeleiding van Max. Deze evaluatie heb ik samen met de persoonlijke begeleider en de gedragsdeskundige van de instelling. Als eerste agendapunt komt de observatie opnieuw langs.


De observatie heeft veel te weeg gebracht. Wat is er aan de hand? Zoals de persoonlijke begeleider mij al had gezegd ben ik in mijn enthousiasme de verkeerde weg gevolgd. Ik heb voor Max de tijd van een ergotherapiste gevraagd, die in dienst is van de instelling. Haar tijd voor Max, heb ik gevraagd voor de begeleiding van Max, die apart door de ouders door een extern bedrijf, waar ik voor werk wordt betaald.

Dat kan dus niet.

En daarvoor wordt ik dus nu tot de orde geroepen.

Buiten het feit dat ik van de instelling tijd heb gevraagd voor een privé zaak van een cliënt, heb ik ook zelfstandig gehandeld buiten weten om van de persoonlijke begeleider. De arme man kon zijn heldere blauwe ogen niet geloven toen hij deze afspraak in de agenda van de woning waar Max woont zag. Hij begreep niet waarover dit ging. Hij was totaal verrast. Nog minder begreep de begeleidster van de dagbegeleiding ervan toen ik onaangekondigd Max op een maandagmiddag uit de groep kwam halen. Ook zij verrast. Ik was  in de veronderstelling dat de woonbegeleiding de gemaakte afspraak zou doorgeven. Niet dus. Dat daar een steekje is gevallen door de woonbegeleiding erkend de persoonlijke begeleider. ‘Ter verdediging van Ami’, zegt hij tegen de gedragsdeskundige, ‘de afspraak stond in de agenda en wij hebben verzuimd dit door te geven’.

Ik word bij de evaluatie verder ook nog even gewezen dat ik met de aanwezigheid van twee stagiaires bij een van de afgelopen begeleidingen de rust in de dagactiviteitengroep heb verstoord. Dit begrijp ik niet en ik antwoord tegen de gedragsdeskundige dat ik toch echt meteen Max uit de groep heb gehaald en naar mijn gevoel er niemand in de groep er last van heeft gehad. ‘ De begeleidster wist niet dat je met twee stagiaires zou komen’, zegt de gedragsdeskundige een blonde jonge vrouw met een bril die vanwege vorm en zwart montuur wel wat van Harry Potter weg heeft. Ik krijg ineens het gevoel dat ik de begeleidster verrast heb en dat zij daar misschien wat moeite mee heeft gehad.
Ik moet even aan mijn ouders denken, die ons, mijn zus en ik meerdere malen in ons leven vertelde over een bezoek van een kennis uit de Kibboets in Israël, waar mijn vader was opgegroeid. De kennis had gebeld dat hij in Nederland was en even wou langskomen en zonder aankondiging stonden er later die dag vier forse grote mannen in de woonkamer. Hij, de kennis was namelijk met wat vrienden in Amsterdam en deze wou hij niet in de hotelkamer alleen achter laten. Hun komst was geen probleem voor mijn ouders, maar de verrassing heeft veel indruk achtergelaten.


Nu ben ik in Nederland opgegroeid en ben ik veel opzichten Meer Nederlander, dan Israëliër, waar ik geboren ben. Maar ik bezit een eigenschap die in Israël niet als storend wordt bevonden en hier wel, ik kan soms spontane acties ondernemen.


De observatie van de ergotherapiste stroomde voort uit mijn idee om deze te vragen eens na de motoriek van Max te kijken.  De gebrekkige fijne motoriek viel mij op en wie kan daar mij meer over vertellen dan de ergotherapsite en in een laatste ontmoeting met de vertrekkende ergotherapiste van de instelling bracht ik dit onderwerp ter sprake. Tijdens het begin van ons gesprek, werden wat afscheidswoorden uitgesproken en in de stroom van het gesprek vroeg de ergotherapiste mij over wat ik voor werk op het instituut deed, de methode, de visie de manier van werken het kwam allemaal aan de orde. Ze was geboeid en geïnteresseerd, vroeg ze zelf af waarom, alleen Max deze begeleiding kreeg. Tijdens deze gelegenheid vertelde ik haar mijn vraag.’ Kan de motoriek een oorzaak zijn, dat Max de borden met zoveel moeite recht in het rek krijgt. Kun je daar naar kijken?’ Dat zou ze willen, maar op haar laatste werkdag was dat geen optie. Ze zou het doorspelen naar haar nieuwe collega.
De komst van mijn stagiaires, kwam voort uit een andere spontane actie. De stagiaires zijn elke week op maandag en woensdag aanwezig. De begeleiding van Max is op vrijdag en dus konden zij in theorie nooit onderdeel zijn van de begeleiding van Max. Echter de beiden jonge mensen hadden een werkweek en moesten een tevens een aantal andere geplande dagen inhalen en zo kwamen zij op deze vrijdag bij mij terecht. Na een vraag van mij of ze met mij mee willen naar de instelling om Max te mij te observeren, geven ze mij aan daar wel geïnteresseerd te zijn.

Een spontane actie. Een verrassing.

Ook het plan om deze twee stagiaires mee te nemen na een bezoek aan een kinderdagverblijf waar ik vandaag ga kijken is ongepland. Het is maandag en de afspraak staat al weken in de agenda, net als de aanwezigheid van mijn stagiaires. Alleen de combinatie, de schakeling tussen deze twee facetten van de realiteit, schept een nieuw verassend element. Ik vraag ze beiden of ze mee willen en ze zijn enthousiast. Twee jonge mensen van even over de twintig grijpen de kansen van het leven. In het raamwerk van de stage kijken ze uit naar een verfrissend nieuwe ervaring. Ze laten zich graag verrassen. Met ons drieën gaan we op pad naar het kinderdagverblijf, waar een van mijn cliënten zijn dagbesteding krijgt. Nadat wij de bloemenveiling van Aalsmeer zijn gepasseerd komen we terecht bij een gebouw waar tegen de vijftig jongeren tussen de twee en achttien met een verstandelijke beperking de dag doorbrengen. Terwijl hemelsbreed misschien op een kilometer afstand een belangrijk onderdeel van de Nederlandse economie met zijn kleurenpracht imponeert, lopen wij een kleurloze smoezelige zo aan het eind van de dag niet fris ruikende ruimte binnen.
Waarom heeft hier niemand ooit de zin uitgesproken.

‘Dit kan echt niet?’.


© Amiad Ilsar

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Interessant een kijkje in jouw wereld. Ik sluit me aan bij Ruud, volgens mij een goede zaak eens een verfrissende kijk, net even buiten de paden kan geen kwaad.
Je doet het goed volgens mij...ga eens van de gebaande paden af. Dat moeten er meer doen.
Helemaal gelijk! De tegenstellingen in Nederland zijn zo groot. En jij doet mooi en goed werk. Dus ik zou zeggen: vooral doorgaan. Er zijn zoveel dingen die echt niet kunnen....