Een zusje, maar geen hoera..

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 20:30

Schril klonk haar stemmetje: Een zusje? Ja, lieverd. zei papa.

Schril klonk haar stemmetje: “Een zusje?”

“Ja, lieverd.” zei papa. Zijn stem klonk zwaar van ingehouden trots. “Heb ik een zusje?” vroeg ze nogmaals. “Ja, schat, dat zeg ik toch!” antwoordde papa, een beetje ongeduldig nu. Haar ogen werden groot van schrik, de angst werd er diep in weerspiegeld. “Vind je het niet leuk?” vroeg papa, terwijl hij teleurgesteld keek. Lang had hij zich verheugd op de reactie van zijn dochter, maar nu hij het vertelde, was ze eerder verdrietig dan blij. “Ik vind het wel leuk, hoor, pap.” perste ze eruit. Zeven jaar was ze, maar in haar ogen school plotseling de ziel van een oude vrouw. Ze wist dat zij voor haar zusje zou moeten zorgen. Ze moest haar onder haar hoede nemen.  Langzaam liep ze de deur uit, naar buiten. Haar vader staarde haar kleine gestalte verbouwereerd na.

Hij zou Sabine nooit begrijpen.

Het was zo’n teruggetrokken kind, terwijl ze zo’n vrolijke baby was geweest. Een veelbelovend kind, maar nu? Ze was vaak ziek en trok zich heel snel terug. Ze was vaak dromerig en afwezig. Hij wist dat Sabine zijn vrouw op haar zenuwen werkte. Iris wist niet hoe ze met haar om moest gaan. Hij vond het ook moeilijk, maar Sabine was tegen hem wat opener dan tegen Iris. Vreemd eigenlijk, je zou het juist andersom verwachten. Die kleine meiskes volgden meestal hun moeder in alles. Hij glimlachte even om de verdwijnende gestalte van zijn dochtertje. Ze liep over het paadje naast hun huis en was diep in gedachten verzonken. Haar haren vielen als een zachte waterval over haar rug, ze was knap, zijn dochter. Ze was als een pop, zeker met die dromerige blik in haar ogen. Toch, als hij andere vaders met hun kinderen zag, kon hij soms iets van jaloezie voelen. Die gingen zo losjes met elkaar om, de kinderen vol vertrouwen aan de hand van hun vader. Met elkaar pratend, op een manier die hij niet kon bereiken met zijn dochter. Wat was dat toch? Lag het aan hem? Of zou het misschien aan Sabine liggen? Hij had er geen antwoord op. Zuchtend ging hij aan de afwas. Direct zou hij Iris uit het ziekenhuis ophalen, samen met de kleine Larissa. Hij dacht aan hun nieuwe wonder en begon zacht te fluiten.

Sabine slenterde over het paadje.

Een langzame traan zocht zijn weg over haar wang. Een zusje? Wat moest ze doen? Ze moest haar beschermen, maar ze wist niet hoe. Ze herinnerde zich de laatste week, toen mama zo ongedurig was. Ze had meer klappen gekregen dan anders. Mama wilde haar helemaal niet. Waarom had ze dan nu een zusje? Zij zou mama net zo gaan irriteren als Sabine mama nu irriteerde. Alleen als papa thuis was, waren ze veilig. Als papa weg was, of het overdag of ’s nachts was, dan moest ze alert zijn. Ze herinnerde zich die nacht dat papa voor de eerste keer weg was. Heel klein was ze toen nog. Ze lag in haar bedje en plotseling werd ze wakker. Haar moeder stond bij haar en zei lieve dingen. Plotseling was mama boos geworden en had hard aan haar oor getrokken. Het zag de volgende dag helemaal rood. Toen was alles begonnen. Mama sloeg haar steeds vaker en steeds harder. Toch kon ze het wel verdragen. Alleen om papa. Ze was dol op papa. Hij probeerde altijd met haar te praten en ze zag wel dat hij verdrietig werd als ze niet veel zei. Maar ze was bang dat ze alles zou vertellen als ze begon te praten. Dan zou mama haar vast doodslaan. En ze mocht niet doodgaan, want ze had nu een zusje om voor te zorgen.

Ze slaakte een diepe zucht.

Toen draaide ze zich om en liep terug naar huis. Haar dappere oogjes stonden jaren ouder dan ze mochten zijn, maar papa zag het niet. "Ik ga mama en Larissa halen." zei hij, toen ze binnen kwam. Ze knikte kort en glimlachte naar hem. Zijn hart smolt en even trok hij haar tegen zich aan. "Ga je met me mee, prinses?" vroeg hij. Nee, schudde ze haar hoofd. Ze kreeg ineens zo'n lelijke brok in haar keel. Papa noemde haar prinses... Niemand had haar ooit zo genoemd. Plotseling zei ze. "Ik wacht thuis op jou, papa." Hij gaf haar een kus op haar hoofd en vertrok. Een hele poos later hoorde ze de auto thuis komen. Papa, dacht ze blij. En mama, wist ze meteen. Haar gezichtje betrok, maar ze vermande zich. Ze liep naar het raam en zag dat papa mama uit de auto tilde. Hij liep gelijk met haar door naar de slaapkamer. "Sabine, geef mama een kus!" riep hij naar haar. Ze liep plichtsgetrouw naar de slaapkamer en keek mama niet aan toen ze haar een kus gaf. Meteen hoorde ze papa roepen. "Sabine, kom snel kijken!" Opgelucht holde ze naar de deur. En daar op de mat, lag een klein pakketje. Haar zusje, het mooiste kindje dat ze ooit had gezien. 

Ach zusje, dacht ze, was je maar nooit geboren.

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Thanks, Noukie.
goed artikel
Lucifall, dankjewel...
Dank voor je reactie, Ruud..
Ik ben hier even stil van....
intens verhaal.
Wat een triest verhaal, echt heel erg