Badplaats Bangkok: gelukkige waterballing

Door Cor-verhoef gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het Mangoes Guesthouse, ons waterballingsonderkomen, op een haast idyllisch plekje gelegen tussen Pattaya en Sattahip, zit vol.

Ning, mijn vrouw en ik wonen er al sinds afgelopen maandag, nadat we besloten hadden om onze woonplaats Bangkok te laten voor wat het was; een gedeeltelijk volgestroomde metropool met 12 miljoen verwarde en angstige inwoners, die dagelijks ondergedompeld werden in een vloedgolf aan tegenstrijdige en incomplete berichten afkomstig van de toepasselijk genaamde FROC, het Flood Relief Operations Centre en spreekbuis van de hopeloos verdeelde Thaise autoriteiten.

Niet alleen het water, maar ook het onophoudelijke, incoherente gekwaak van de FROC waren de voornaamste drijfveer om de chaotische hoofdstad achter ons te laten…

We hadden een slechter besluit kunnen nemen. “Nu weet ik hoe Thaksin zich voelt, Ning”. Het Mangoes Guesthouse heeft acht keurige huisjes, gelegen in een weelderige tuin en de onderkomens zijn voorzien van alle gemakken: wifi, televisie met filmkanalen, DVD-speler, koffiemaker, airco, dagelijks schone handdoeken, kookfaciliteiten en de huishond Goldie, een weldoorvoede Golden Retriever die de hele dag driftige kwispelend rond ons huis banjert om de laatste vloedgeruchten op te vangen.

Ik had hier Radio1 aan de lijn. Die wilden weten hoe het met ons was. Ze hadden mijn telefoonnummer van een vriend van mij, die bij de NOS werkt. "Met ons is alles prima. Met Goldie ook."

                                                Ik weet niet wie ik hier aan de lijn had, CNN wellicht....

Nee, geen omstandigheden die je meteen associeert met trieste evacuatie ellende die nu het leven van honderdduizenden Thais beheerst die zijn opgevangen in bloedhete centra in haastig opgezette tenten en geen idee hebben hoe lang deze ellende zal voortduren.

Onze buurman, Roger, een gepensioneerde bouwvakker uit Liverpool is een veteraan op het gebied van Thaise water ellende: “Six years ago the missus and I built a bar on Kata Beach in Phuket. Great spot. To go to the beach ya had to go past ‘ur bar, there was no escape. Jam packed every single night”. Roger nam een teug uit zijn fles Leo bier, klakte met zijn tong en wreef zich over zijn omvangrijke borsten. “Then on Boxing Day, the wave (tsunami) came and washed the whole place to smithereens. Lost everything. Now I live with the missus on my pension.” Roger had ‘been there and done that’.

Een andere H2O-vluchteling is Brian, een boomlange, aimabele Amerikaan die de kost verdient met het lesgeven op de Faculty of Law aan de Chulalongkorn universiteit, en met zijn Thaise vrouw is neergestreken in deze omgekeerde oase. Hij meent dat het onderlopen van de campus een kwestie van tijd is, zoals ik meen dat het onderlopen van de hele stad slechts een kwestie van tijd is.

Gisteren kreeg ik een telefoontje van mijn baas Chester dat de school waar ik werk pas op 15 november zal open gaan. Dat natuurlijk onder voorbehoud. Ik begin me steeds meer af te vragen of ik in de maand november überhaupt nog wel een klaslokaal aan de binnenkant te zien krijg.

“Cor, don’t forget to work on your course outline” zegt Ning die zich met haar laptop op bed geposteerd heeft en driftig aan haar schoolwerk zit te typen. “Yeah, you better hurry honey, schooldays are only three or four weeks away”, zeg ik meesmuilend. Ik behoor tot het slag mensen dat alles uitstelt tot het laatste moment. Dan functioneer ik beter, onder stress.

                                                        Er zijn rottere ballingsoorden te bedenken...

Wie ook alles uitstelt tot het laatste moment is mijn zwager, die met zijn gezin niet ver van de oever van de Chao Praya rivier woont. We hebben hem de sleutel van ons appartement gegeven. Ze zijn nog steeds niet verhuist. “Het is nog steeds droog hier” zei hij zojuist over de telefoon.

Onwillekeurig moest ik denken aan het video filmpje van Michel Maas, een Azie-correspondent van de Volkskrant, waarin twee Nederlandse bakvissen in Bangkok achter een McDonalds hamburger opgewekt verklaarden; “Het is nog steeds droog hier. Lekker zonnetje. Wel veel zandzakken ja. Ik denk dat het allemaal wel meevalt”. (Die meiden dachten zeker dat het opwerpen van zandzakbarrieres bij de nationale folklore hoort. "Vinden ze leeeuuuk, die Thai").

Volgens mij hebben Thais en Nederlanders op sommige gebieden meer gemeen dan we durven te denken...

(morgen laatste deel)

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.