Stichting Mensen in de Bijstand.

Door Theun50 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Stichting Mensen in de Bijstand. Gemeente Rheden.

Stichting Mensen in de Bijstand.
 

In het verre verleden ben ik mede oprichter geweest van stichting “Mensen in de Bijstand” en vervulde de bestuursfunctie als secretaris.
Ook hield ik mij bezig met diverse projecten binnen de stichting, maar daarover later meer.
Deze stichting bestaat nog steeds.

Voorwoord.
Stichting Mensen in de Bijstand helpt en mensen die moeten leven van een minimum inkomen of uitkering.
Zij adviseert, begeleidt en ondersteunt deze mensen en helpt mensen orde te scheppen in de hun administratieve chaos, het doen van aanvragen, helpen in vullen van formulieren en op orde brengen van de financiën.
Ook geeft de stichting voorlichting en verwijst zij mensen naar de juiste instanties, waardoor veel mensen weer op de goede weg worden geholpen.
 
De doelgroep.
Mensen die moeten leven van een (soms minder dan) minimum inkomen / uitkering.
Mensen die door langdurige ziekte, handicap of andere beperkingen, zijn aangewezen op enige vorm van (ondersteunende) hulpverlening.
Mensen met schulden (betalingsproblemen).
 
Mijn bijdrage.
Buiten mijn bestuursfunctie hielp ik mensen bij het invullen van o.a. (aanvraag) formulieren, en belastingformulieren, het adviseren bij het opstellen van een bezwaar- en verzoekschriften, het verwijzen naar de juiste instellingen en instanties.
 
In de loop der tijd ben ik mij daarnaast gaan bezighouden met de schuldenproblematiek binnen de doelgroep, wat al snel resulteerde in; schuldhulpverlening en inkomensbeheer.
Niet altijd even dankbaar werk overigens.
Vergeet niet, mensen in financiële problemen hebben totaal geen inzicht meer in hun situatie en openen na verloop van tijd zelfs geen enveloppen meer!
 
Tijdens een voorgesprek met een cliënt probeerde je dan inzicht te krijgen in de financiële situatie, de oorzaak of oorzaken en wat de cliënt zelf al had ondernomen.
De administratie, als je dat al zo mag noemen, was werkelijk een chaos.
Nog erger dan de zo genaamde “schoenendoos” administratie.
Menig keer ben ik bij een cliënt thuis geweest om eerst alle gegevens boven water te krijgen.
Overal vondt je wel wat; in een kast, krantenbak, laatjes, onder een bank, keukenkastjes, linnenkast, bij het oude papier, of zomaar ergens rondslingerend op de grond.
Soms zelfs gedeeltelijk verscheurd!
Meestal altijd ongeopende aanmaningen, rekeningen, deurwaardersbrieven, incassobrieven, noem maar op!
 
Aan de slag.
Eenmaal alles verzameld ging het in een boodschappenkrat en mee naar de stichting.
Daar werdt alle post ontdaan van enveloppen en gesorteerd op; bankafschriften, rekeningen en de bijbehorende aanmaningen, deurwaarderspost, incassobrieven, koopcontracten, kredietovereenkomsten, leningen, enz. enz.
Ja, en dan de balans opmaken! Daar was je soms uren en dagen meer zoet, zeker als er ook nog iets bleek te ontbreken of iets (bewust) was verzwegen.
Had je eenmaal alles op orde en was alles inzichtelijk, dan moesten er contacten worden gelegt met de betreffende schuldeisers, incassobureaus, deurwaarders, bedrijven, verhuurder, belastingdienst.
Om kort te zijn; je probeerde tijdens die contacten een voorlopige betalingsregelingen te treffen.
Dat gaat nu nog zo.
 
Ondertussen was er voor de cliënt een bankrekening geopend waar hij of zij GEEN gebruik van kon maken. Ook werd, in overleg met de uitkerende instanties, geregeld dat alle inkomsten op die betreffende bankrekening binnenkwamen.
En de cliënt? Die kreeg via de stichting elke maand “leefgeld”, afhankelijk van de gezinssamenstelling.
Daar moest de cliënt het mee doen. Het resterende geld was voor afbetalingen en betaling van de vaste lasten. De cliënt had daar dus geen omkijken meer naar en werdt zo voorkomen dat er (nog) meer schulden zouden ontstaan.
 
Was de financiële situatie echt uitzichtloos, dan werden er voorbereidingen getroffen voor de WSNP- aanvraag. (Wet Schuldsanering Natuurlijke Personen)
Dat gaat altijd via de rechtbank, en ik heb heel wat keren een rechtbank bezocht om een WSNP-aanvraag toe te lichten. De rechtbank wijst vervolgens een bewindvoerder toe, in dit geval de stichting.
Op dat moment komt alle post ( een jaar lang) bij de bewindvooerder en zorgt de bewindvoerder voor alle financiële transacties.
De stichting heeft heel wat mensen uit de “shit” kunnen helpen waardoor ze met een nieuwe start konden beginnen aan een schuldenvrij bestaan.
 
Even tussendoor.
Vrijwilligers van de stichting Mensen in de Bijstand (MidB) hebben op meer dan 200 adressen in de gemeente Rheden en Rozendaal, aan mensen met een minimaal inkomen, rond Kerst weer een goed gevulde boodschappentas bezorgt. De goederen hiervoor zijn ingezameld door de diaconieën en caritas-werkgroepen van de gezamenlijke kerken, verenigd in DiaNa; diaconaal netwerk armoedebestrijding. Inwoners van beide gemeenten hebben gul de boodschappen aangeleverd en daarnaast zijn er ook geldelijke giften ontvangen.
 
Minima PC-project.
Samen met De MidB ben ik toen ook nog gestart met het pc-project voor de minima.
 
De motivatie daarvoor was de volgende:
- Een pc met internetaansluiting hoort tegenwoordig tot de standaarduitrusting van een gemiddeld  gezin met kinderen in het (voortgezet) onderwijs.
 
- Uitkeringsgerechtigden worden steeds meer gewezen op digitale informatiebronnen. Ook u bent daar actief mee bezig. Mensen die daar geen toegang toe hebben krijgen al snel een gevoel van uitsluiting. Van degenen die actief willen worden op de arbeidsmarkt wordt steeds meer vaardigheid gevraagd in de omgang met computers. Dit kan indirect bijdragen aan betere kansen op de arbeidsmarkt c.q. de
uitstroom uit een uitkering te bevorderen.
 
- Internet en email zijn onderdeel van nieuwe sociale netwerken. Alleenstaanden, ouderen en mensen met fysieke beperkingen zijn meer dan anderen hiervan afhankelijk omdat bedrijven en instellingen stelselmatig de mensen verwijzen naar hun website!
 
- Ook kinderen uit minima-gezinnen die het voortgezet onderwijs volgen worden geconfronteerd met huiswerk en opdrachten die op een PC moeten worden uitgevoerd. Veel bedrijven, fondsen, instellingen en partikulieren hebben daarom in het verleden enkele tientallen computers ter
beschikking gesteld of een financiële bijdrage geleverd voor dit project.
 
Onze projectleider:
E.J. Theunissen.
 

Oud nieuws uit Trouw 1998.

Een oud PvdA-raadslid, dat met een gedeeltelijke WAO-uitkering plus aanvullende IOAW naar eigen zeggen onder het sociaal minimum zit, moet er niet aan denken straks een greep te doen in de vrieskist van Aalmoes. “Ik zou nog liever verhongeren”, zegt hij. “Voedselhulp vind ik vernederend.”
“Dat zeggen alleen mensen die genoeg geld hebben”, meent M. Jansen van de stichting mensen in de bijstand in het Gelderse Rheden. Drie jaar geleden kwamen bijstandmoeders uit deze gemeente in het nieuws omdat ze voor eigen gebruik oud brood en groenten ophaalden bij de plaatselijke middenstand. “Als je bent afgesloten van water en licht en 50 gulden per week hebt om te eten, dan schaam je je niet.”
Na een paar maanden is de voedselactie evenwel stopgezet, zegt Jansen. “Het probleem was dat we allerlei aanbiedingen kregen, maar geen opslagruimte hadden. En het was ondoenlijk om bijvoorbeeld flessen melk nog dezelfde dag op de fiets te gaan rondbrengen. Tegenwoordig zamelen we kleding in die we twee keer per jaar uitdelen. We zorgen dan ook voor een ketel soep en brood met beleg.”
In december, zo rond de Kerst, krijgt de minima een boodschappentas vol levensmiddelen, levensmiddelen die zijn aangeboden door winkeliers en partikulieren.”
Deze “actie” was de voorloper van de huidige voedselbanken.

M.I.D.B. Knipselkrant.
Elke maand verzorgde ik ook nog eens de M.i.d.B. Knipselkrant. Zowel redactioneel alsook de layout.
Soms kreeg je leuke ingezonden stukken, soms helemaal niks en moest ik zelf opzoek naar artikelen.
Oh ja, en niet te vergeten, de website! Als websitebeheerder zorgde ik twee maal in de maand voor de nodige update’s. Op dit moment word er aan een nieuwe website gewerkt.
Ondertussen groeide de stichting maar door, werden wij uitgenodigd voor spreekbeurten, radio interviews en tv-opnamen (o.a. bij de EO). Een heel heftige tijd was dat.
Eindelijk kregen wij als stichting de erkenning: “ervaringsdeskundig.”
 
Als ik hier al schrijvend op terug kijk, snap ik niet waar ik toen de tijd en energie vandaan haalde.
Per slot van rekening had ik ook nog een gezin met drie opgroeiende kinderen en een vaste baan.
In 2002 heb ik de stichting vaarwel moeten zeggen omdat alles niet meer te combineren viel met mijn dagelijkse werkzaamheden en de thuissituatie.
En toch… het blijft nog steeds kriebelen!
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.