Die spannende eerste keer

Door Elpapamoscas gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Net terug van een dagje Arnhem, maar voordat ik aan mijn nachtrust begin nog even een artikeltje plaatsen op Xead natuurlijk. Nou, daar gaan we dan!

Ik ben vandaag dus naar Arnhem geweest, hoe komt een 15-jarige daar? Niet met de auto, uiteraard, maar met de trein. En ik moet zeggen dat die trein erg duur is, maar als je met de auto zou gaan zou je nog meer kwijt zijn en daar moet ik al helemaal niet aan denken. Als ik dan die trein instap en vervolgens die hele rit op mijn kont zit en niet gecontroleerd word krijg ik toch wel de neiging om de NS-directie een schop onder háár kont te geven. Ik heb toch potverdorie netjes mijn kaartje betaalt? En dan krijg ik ook nog eens geen controle. Dit was vandaag echter niet het geval: ik werd zelfs twee keer gecontroleerd, terwijl een enkele controle zelden voorkomt. Maar dat is dat, nu die eerste keer even onder handen nemen.

De eerste keer, staat hier dus als vetgedrukte kop, als Schlagzeile voor wie de Duitse taal een beetje interessant lijkt te vinden. Vandaag was de eerste keer dat een zwerver iets aan mij vroeg. Dus niet aan een vriendin waarmee ik ergens heen ging, nee, aan míj. Net toen ik door mijn paps opgehaalt werd bij het station, want ja als ik ergens heen ga moet ik natuurlijk ook terug. 

Het ging allemaal heel natuurlijk. Of ja, natuurlijk. Eerst werd ik nagekeken door een enge Indiër, die met zijn familie bij het ticketautomaat stond. Ik dacht dat hij me iets wou vragen, bleek niet zo te zijn dus ik snel doorwandelen. Toen kwam ik in een of andere chaotisch bouwplatform terecht. Het plaatselijke station is namelijk nogal .. in verbouwing. Ik wou dus eerst naar de normale afhaalplek lopen, toen er een vrouw naar me toe kwam. Ze had een coupe a la Ke$ha en die haren had ze bij elkaar gebonden door een bonte boerenzakdoek. Ook had ze van die enge omhoogstaande met eyeliner aangebrachte bogen op haar oogleden getekent, zoals die van Amy Winehouse. Nou ja, dat was haar uiterlijk. Maar die avond was de eerste keer dat iemand mij om geld vroeg. Ze vroeg eerst of ik uit de streek kwam, ja natuurlijk antwoordde ik. Ik probeerde een beetje snel te zijn, stel je voor dat mijn vader me hier geld zag geven aan vreemden, dat moeten we niet hebben natuurlijk. Ze vertelde al snel dat ze dakloos was en 7,50 moest betalen voor onderdak, ik rijd daar bijna iedere dag langs dus ik gunde het haar wel. Enerzijds omdat ik haar redelijk zielig vond maar ook omdat ik haar nooit iets slechts had zien doen, ze was nooit dronken door de stad gaan lopen of tegen mensen aan het schreeuwen. Ik trok mijn portefeuille uit mijn oh zo stylishe Converse schooltas en vroeg wat ze moest hebben. 'Wat je kunt missen meid', wat ik kon missen, ik pakte wat kleingeld en pikte er een euro uit. Ze was erg blij met het geld, terwijl het lang niet genoeg was voor een avondje slapen. Ergens stelde me het wel teleur, wat nou als ze niet genoeg geld op een avond krijgt. Dan moet ze buiten slapen, als een of andere zwerver in Parijs. Al snel belde mijn vader me op en ik moest even zoeken, je kon op die kamikaze afdeling echt van geen enkel overzicht spreken, maar toen zat ik weer lekker in het auto'tje naar huis.

Toen ik net onder de douche stond moest ik wel goed nadenken, want landen als Frankrijk en Nederland lijken wel heel armoedeloos. Zijn ze echter niet. Zoals die mannen die in Parijs van die Eiffeltoren-sleutelhangertjes verkopen, 5 voor 1 euro. Toen ik daar met mijn moeder was gaf ze die man 50 cent, hij wou ze haar nog teruggeven maar ze zei dat hij die centen mocht houden. Vol trots zag ik hoe hij de fooien aan een collega liet zien. En terwijl ik  me dit allemaal bedacht begon ik het raar te vinden dat ik toch zo ondankbaar ben. Ik krijg werkelijk alles: al moet ik er voor werken, dan nog betalen mijn ouders mee. Tegen de tijd dat ik 20 ben heb ik hoogstwaarschijnlijk al meer geld gekost dan een dakloze in z'n hele leven. En dan kun je jezelf wel rijk noemen, maar wat is nu echt rijkdom? Veel geld hebben, verzadigd zijn. Of blij zijn met wat je hebt? Of misschien wel gezondheid. Maar een uitstekende gezondheid hebben vele daklozen niet. Met name van die Mexicanen in Amerika, die tot een paar jaar geleden niet werden geholpen in het ziekenhuis. Die zijn wel blij met wat ze hebben, maar als je als dakloze in zo'n staat verkeerd die niks om haar burgers geeft dan heb je een flink probleem. Dus nogmaals mijn vraag: wat is rijkdom?

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit is een mooi stukje... Inderdaad, we zijn allemaal eigenlijk hardstikke verwend. Besefte ik me gister ook, toen ik in de daklozenopvang werkte voor het eerst.
Duim van mij erbij.