En ze bleef maar 'harder, harder!' roepen

Door Elpapamoscas gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

En dit is alweer het 4e artikel deze week. Maar mottomme, denk ik het net af te hebben klik ik per ongeluk op de backspace - of iets wat erop lijkt- en kan ik weer opnieuw beginnen. Hier nogmaals mijn zeer interessante geschrift.

Ik werk dus bij de Hema, en sinds we kortingspasjes van de HEMA hebben thuis word ik veelal op pad gestuurd om daar dus boodschappen te doen. Vandaag zat ik  weer op de fiets naar mijn lijfwinkel, ook voor de boodschappen natuurlijk, omdat ik maar weer eens arbeid moest verrichten. Toen realiseerde ik me hoeveel tijd ik nog over had, en besloot ik nog even naar de Kruidvat te gaan die vis-à-vis de Hema ligt. 

Lekker hard doortrappen zat er niet in, het boerengat waar ik doorheen moest had weer de wekelijkse markt geopent en de wijsagent wou me bijna bekeuren omdat ik de straat al fietsend verliet. Maar dat terzijde, na het hol van de leeuw: de plaatselijke basisschool, gepasseerd te zijn kon ik wel flink 'gassen op de pedalen' waardoor ik nog vroeger arriveerde. Ik parkeerde mijn fiets royaal dubbel tegenover de dönerzaak, die miij nog even probeerde te verlijden om zo'n calorierijk broodje kebab of shoarma naar binnen te werken. Omdat we s'avonds al shoarma uit de Acti-Fry van moeders gingen eet deed ik dit maar niet en ging braaf naar de Kruidvat.

Ik kon net binnenglippen in het heerlijk Nederlandse verkoophuis, maar wat qua Hollandachtigheid nog niet in de buurt komt van Hema: hoewel ik wel gehoord heb dat die twee bij elkaar horen, ofzo?! Maar dat ter zijde, ik greep een fles shampoo bij de keel en marcheerde door naar de deo, waar ik weer lekker een korting kon meepakken. En nu komt de grote maar: de mascara. Wat een echt dilemma is, het is als parfum kopen: heb je eindelijk het goede geurtje is ie na een maand al uit het assortiment en krijg je dus nooit meer die unieke reuk terug. Na tien minuten in dubio te hebben doorgebracht ging ik maar voor de goedkoopste, die dingen klonteren toch allemaal evenveel. Toen ik door alle kleine gangetjes en snoepjesvakken doorgewrongen was kwam ik bij de kassa uit. Natuurlijk weer een rij van hier tot Tokio, wat wil je ook met dit mooi weer. Ik stond daar als een klein kind vol spanningen en verwachting: hoeveel gaat het kosten, hoeveel punten krijg ik op mijn super-echte-eigen-Kruidvat-Voordeelpas?! Gelukkig zei ik dat allemaal niet hardop, dat zou mij een beetje infantiel laten overkomen. In mijn dagdroom werd ik weer teruggebracht naar mijn kindertijd: ik voelde diezelfde spanning als die ik vroeger altijd had als ik met mijn moeder boodschappen ging doen -wat ik nu dus niet meer doe: ik moet het zelf doen!- en ze weer iets vergeten was. Dan ging ze net als we in de rij bij de kassa stonden naar de andere kant van de winkel rennen om iets te halen en het kindje maar bij de kar laten wachten, half pissend in mijn broek van de spanning: 'oh jee, oh jee, straks blijft ze weg en moet ik alles betalen!'. Waarna mams weer op tijd terug was en al die zorgen dus voor niks waren.

Dat is echter verleden tijd, en voor ik het wist stond ik bij de kassa. Het kasregister werd bedient door een bijzonder vriendlijke medewerker. Maar er kwam er nog een, een bazin, die op een gegeven moment maar 'harder, harder!' bleef schreeuwen. Ook toen ze onder de kassa dook en de ene kassabediende bleef staan, wat ook gedenkwaardige verbeeldingen opriep. Ik vroeg me af waar ik het over had, aan haar antwoord - 'ja kijk dan buiten, straatmuzikanten!' kon ik merken dat ze mijn verwarde blikken had opgepikt. Aha, dus ze zat 'harder, harder!' te schreeuwen omdat ze wilde dat de straatmuzikanten harder speelde, omdat ze die gare muziek in de Kruidvat niet meer kon verdragen? Dat verklaarde een hoop voor mij, was dat mysterie ook weer opgelost.

Maar dat is dat dus, straatmuzikanten. Alleen vraag  ik me af wat jullie ervan vinden. Ze kijken mij altijd zó aan dat ik wel geld moet geven. En soms, moet ik eerlijk zeggen, gaat het vanzelf. Dan maken ze zo'n goede muziek dat ik ze gewoon dat geld gun. Nu dat ik dit schrijf grijns ik breed, 'dat geld', alsof ze er netzoals Jay-Z en Willow Smith miljoenen voor ontvangen, terwijl wat zij doen soms veel meer moeite kost. Zo heb ik me een keer in Amsterdam toch verwondert over een saxist, die een bijzonder mooi Arabisch geluid uit dat ding wist te krijgen. En in Konstanz, Duitsland waar een man met een grote wokpan vol deuken zo'n apart geluid creeërde waarvan ik gewoon helemaal in trance raakte. Bij tijd en wille vind ik die straatartiesten toch echt een bron van inspiratie, ze verrassen me iedere keer weer, door te laten zien dat ze geen armoedzaaiers zijn maar echte muzikanten. 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk en goed geschreven, duim en fan.
Leuk verhaal. Je hebt het schrijven in je. Duim.
leuk verhaal, en die muziekanten die vind ik leuk zijn echte artiesten.
Kijk de muziekanten niet aan. Suc6 op Xead.