Sanne en William: Het geduld raakt op

Door Stormerwout gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

10 januari jl. waren dit de woorden waarmee ik de laatste update eindigde: U kunt zich de boosheid van moeder voorstellen. Alle zeilen worden bijgezet! Niets is minder waar. Vader houdt zijn kinderen bij hun moeder weg. Hij houdt zich niet aan de afspraken. Hij houdt zich zelfs niet aan een uitspraak van een rechter! Waar gaat dit naartoe? Kan dit allemaal zomaar in dit vreemde land?

klik hier om het begin van dit verdrietige verhaal te lezen.

Nu zou ik het liefst willen vertellen dat er heel wat verandering in de zaak is gekomen. Helaas, niets is minder waar. Er is nog niets verandert. Sinds 10 januari hebben er twee gesprekken plaatsgevonden met de Raad van Kinderbescherming, dat wel. Moeder is gefrustreerd en onmachtig aan het wachten op een advies, dat uitgebracht gaat worden door dezelfde Raad van Kinderbescherming. Dat advies zal niet lang meer op zich laten wachten. U kunt zich voorstellen dat dat enorm veel spanning met zich mee brengt. Boosheid, verdriet, frustratie is wat moeder beweegt op het moment. Het “werk van de lange adem” begint zijn tol te eisen. De energie raakt op en moeder voelt dat het einde van de strijd dichterbij komt. Welke kant het op zal gaan, daar maakt ze zich zorgen over.

De vreemde keuze die gemaakt is door de rechter (zie voorgaande stukken) dat de kinderen ten tijde van het onderzoek naar vader moesten gaan, maakt moeder onzeker. Ze maakt een denkfout die heel begrijpelijk is. Ze gaat uit van het ergste namelijk. Ze gaat uit van het ergste voor haar kinderen. In haar ogen zijn de kinderen niet op de juiste plaats in de situatie bij vader. Vind u dat vreemd? Een vader die zijn kinderen naar de oppas brengt voordat ze naar school gaan en pas weer op haalt nadat hij zelf klaar is met werken? Nou, ik vind dat wel vreemd! Dat maakt mij zelfs boos als ik begrijp van moeders kant, dat zij door de week thuis kan zijn voor de kinderen. Het zou zo ontzettend fijn zijn voor de kinderen zelf als ze door de week, in de situatie van moeder, naar school kunnen gaan en in het weekend, in de situatie van vader, met hem echt quality-time kunnen hebben. De vragen die dan bij me opkomen zijn: Hoe heeft het ooit zo kunnen gebeuren dat vader deze keuze heeft gemaakt? Hoe kun je van mening zijn dat je goed voor je kinderen zorgt als je alle contact met hun moeder probeert te onthouden? Hoe kun je de keuze maken om je kinderen, die slechts 7 en 8 jaar oud zijn, op straat te laten zwerven, met als gevolg dat ze vernielingen plegen?

Wat me nog het meest bevreemd is dat vader het “normaal” vindt dat zijn zoontje gedrag vertoont, dat overigens door een zorginstelling is bevestigd, van een kind met persoonlijkheidsstoornis en dat dat kind geen hulp nodig zou hebben? William slaat de boel kort en klein in een driftbui! Hij scheld iedereen uit voor dingen waar volwassenen in een zeer grove film, voor boven 18 jaar, elkaar voor uitschelden! Voor Sanne geldt al niet anders. Zij gedraagt zich gesloten en communiceert niet. Is achterbaks als het gaat om conflicten onderling en is zo onzeker, dat wanneer ze een keuze moet maken, ze gewoon in huilen uit barst! Ze eet haar bord niet leeg en reageert niet of nauwelijks als ze een standje krijgt.

William wordt in het schoolrapport als Spontaan, dominant, open, actief, ontspannen, druk en kwetsbaar afgeschilderd. Daarnaast vraagt hij veel om bevestiging, geeft snel op en is snel afgeleid. Hij krijgt van de docent zelfs de tip mee om meer op zijn eigen werk te gaan letten en minder met dat van anderen bezig te zijn. Hij luistert selectief en dwaalt af van zijn onderwerp terwijl hij vertelt. Volgens mij hebben we het hier duidelijk over een jongetje dat de weg kwijt is en vastigheid, veiligheid, structuur en regelmaat zoekt. Of heb ik het mis?



Sanne wordt door de docenten van school in een tien minuten gesprek afgeschilderd als een onzeker meisje, verlegen, meegaand, teruggetrokken, passief, gespannen, onzeker en kwetsbaar. Ze vraagt veel om bevestiging, is snel afgeleid, geeft snel op, werkt te langzaam en krijgt als opmerking dat ze zich wat meer mag laten horen en zien. In gesprekken zegt ze zeer weinig en luistert eigenlijk alleen maar. Dit meisje is in mijn ogen ontzettend gesloten en durft niet naar buiten te treden. Ze is bang, maar waarvoor? Ze durft zichzelf niet te zijn en ze durft niet eerlijk voor haar mening uit te komen. Ze probeert zich zo onopvallend mogelijk te gedragen om niet in negatief daglicht te vallen. Typisch gedrag voor een meisje dat met mishandeling heeft te maken op enige wijze. Dat geldt al niet anders voor William, die juist in de weerstand zit, een grote mond heeft en ruzie uitlokt met zijn gedrag. Hij vangt de klappen wel in een conflict. Hij weet niet beter lijkt het wel!

Hoe dan ook moet er iets gaan gebeuren in dit verhaal. Of het nu zo is dat beide kinderen bij moeder gaan wonen of dat er gedegen hulpverlening wordt opgestart in vaders situatie. Er zal iets moeten gebeuren. Het kan zo niet langer! Het mag zo niet langer doorgaan voor deze twee onschuldige kinderen! Zij zijn de dupe van iets waar ingegrepen moet worden. Je zou zeggen dat er al heel wat stappen gezet zijn. De hoop voor moeder en de kinderen is dat er eindelijk eens een keuze wordt gemaakt en dat het contact, wat door vader op vreselijke wijze wordt gefrustreerd, verbeterd. Moeder kan niet anders dan met open armen beide kinderen blijven ontvangen, al voelen ze soms als vreemden voor haar. Ze kan niet anders dan klaar staan voor de ontlading van hun emoties, frustraties en verdriet, die ze kennelijk in vaders situatie niet kwijt kunnen.

Ik hoop snel met een uitslag te kunnen komen! Het onderzoek zou binnen deze maand afgerond moeten zijn.....

www.sjoerdjong.nl

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hoop op een snelle oplossing !
Ik hoop dat er een goede oplossing komt in deze onhoudbare situatie. Nooit mag er eenzijdig een contact gefrustreerd worden..zo slecht voor een kind..
Triest dat dit zo vaak gebeurt.
je deelt samen een kind ooit hield je van elkaar..
ik vind zo'n houding onbegrijpelijk en vind dat de wetgeving hierop aangepast moet worden.
Een kind heeft recht op een papa en een mama!
Onze rechtsgang dient dat recht voor het kind te bewaken.
Ik hoop dat die kinderen bij hun moeder mogen gaan wonen op korte termijn. Wat een verschrikkelijke situatie.Dikke duim,Rachel
kinderen zijn kwetsbaar en alles wat ze meemaken dragen ze voor de rest van hun leven mee. Kinderen horen een zorgeloze toekomst tegemoet te gaan, maar in deze bizarre situatie is een zorgeloze toekomst niet haalbaar. Ik wens vooral de kinderen heel veel sterkte en ik hoop voor hun dat er eindelijk eens een positief einde aan dit verhaal komt, zodat deze kinderen ook op een normale manier groot kunnen worden. Mooi geschreven duim hiervoor..
Zeer mooi artikel!
Goed geschreven verhaal over een ernstige situatie. Duim.
Ik leef met jullie mee, hopelijk komt er vlug een eind aan deze lijdensweg.