Addis Abeba, Een Stad Met Grote Verschillen.

Door Prinsanna gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Type een korte omschrijving over uw artikel

           ADDIS ABEBA EEN STAD MET GROTE VERSCHILLEN.


Augustus 2011, was het de tweede maal, dat ik met Dr.Alain meeging
naar Ethiopië.
Om daar te assisteren in dokterspraktijk van zijn vriend.
Midden in de krottenwijken van Addis Abeba.
Dit maal ging zijn dochter Milly,van negentien jaar, ook mee.
Eerst wilde Dr.Alain haar niet meenemen, omdat hij haar te jong vond. Milly heeft een paar jaar geleden haar moeder verloren en hij ziet haar nog altijd als zijn kleine meisje, dat hij moet beschermen.
Ze wilde echter zo graag mee, dat ze me vroeg een goed woordje voor
haar te doen.
Ik zei hem:”Kijk Alain, Milly is een jonge vrouw, je kunt niet alle ellende van de wereld voor haar verborgen houden.
Bovendien weet ik zeker, dat ze er een beter mens van wordt, als ze als ze met eigen ogen ziet, hoe het daar toe gaat. Uiteindelijk mocht ze mee. Eenmaal in Ethiopië was Milly, zeer aangedaan over de armoede en ellende, die ze daar in de krottenwijk zag.
Mensen die ziek waren en  die soms, gewoon op de stenen vloer sliepen,
in hun golfkartonnen huisje. Kinderen die in de modder en op afvalhopen, speelden, hongerige kinderen.
Muren beplakt met oude kranten, als isolatiemateriaal.
Of erger nog, mensen die helemaal geen huis hadden en de gewoon op straat sliepen. Maar wat haar het meest verbaasde was, dat tegen de krottenwijk aan, met zijn hobbelige straatjes en hutjes, een prachtige snelweg was aangelegd met de mooiste hotels en woningen.
Toen we op een dag samen inkopen gingen doen, vroeg ze me: “Ik zou deze dure huizen wel eens van binnen willen bekijken, gewoon voor het contrast met de armoede, die ik hier dag en dagelijks zie.”
Terwijl ze dat zei, liepen we juist langs een kolossaal huis, dat te koop werd aangeboden. “Kijk, er zijn deze week kijkdagen...zullen we net doen of we eventuele kopers zijn en het van de week gaan bezichtigen.”  Ik haalde mijn schouders op en zei:”Ik weet niet, moeten we wel eerst aan je vader vragen.”  Dr. Alain was niet erg enthousiast over het plan van zijn dochter, bovendien had hij het een beetje moeilijk met een jonge arts in opleiding, Anton genaamd.
Anton was een Zwitser, tweede jaars medicijnen, hij dacht dat het wel leuk zou zijn om in zijn  vakantie, als vrijwilliger bij te springen in in Addis.  Maar eigenlijk had hij meer aan vakantie gedacht. Iets wat voor Alain onbegrijpelijk was. Uiteindelijk, konden Milly en ik Alain toch overreden en met de waarschuwing dat we wel voorzichtig moesten zijn mochten we gaan. En dit is ons verhaal.
Zoals iedere morgen kwam vandaag de zon op over arm en rijk, over hen die de dag beginnen met een stevig ontbijt en over hen die met een lege maag de dag moeten beginnen.
Milly en ik zijn vroeg opgestaan, meestal lopen we hier rond in een oude spijkerbroek en t-shirt, maar vandaag moet er toch iets sjiekers uit de koffers getrokken worden. Tenslotte gaan we ons vandaag voordoen als een stel rijke dames die houses for sale gaan bezichtigen..hihi.
Toevallig hebben we allebei een mooie zwarte pantalon bij ons, ik trek er een zachtwolle witte trui bij aan en Milly haar mooie roze bloesje met kant.
Het ziet er goed uit. Terwijl we ons opmaken zet ik mijn laptop even aan..heel snel kijken of er nog wat nieuws is.
En dan bedoel ik nieuws van vrienden van Hyves en Face book, die ik zelf ook met regelmaat op de hoogte houd van onze gebeurtenissen hier in Ethiopië. Toevallig had ik gisteren nog verteld dat we versterking hadden gekregen van een Zwitser, Anton genaamd.
Ik schiet in de lach..bericht van Ossi..haha..”Waarom lach je zo ?” vraagt Milly.
“Ik laat haar de gadget zien die Ossi bij zijn bericht stuurde.
“Die Anton aus Tirol.” Ik zet het lied aan.
O oh..wat erg.. ze giert het nu ook uit. We zien het helemaal voor ons.
Dit gaat niet goed, zo op de vroege morgen.
Milly giechelt over lederhose en zo'n hoed met een veertje.
Ik kom zelf ook niet meer bij, zelfs zo erg dat, mijn mascara uitschiet,
heel mijn wang zwart, kan weer overnieuw beginnen.
We gaan naar beneden om te ontbijten op de gang komen we een nog slaperige Anton tegen. Milly begint te giechelen, ik geef haar een duw, zodat ze stopt..
“Goedemorgen dames, “ zegt Anton. Wat een herrie hier 's nachts, die huilende honden en zo vroeg ..die moskee.”
“Ja, zo is het hier, je went er wel aan. “ antwoord ik hem. Ik wil doorlopen, want ik zie dat Milly weer begint te giechelen.
“Vandaag wordt ik ingewerkt, “ zegt hij trots, waarna hij vervolgd. “Ik heb gelezen dat in de stad zelf een megadiscotheek moet zijn, hebben jullie vanavond zin mee te gaan, ik trakteer. Het is tenslotte vakantie.”
“Nee, nee...liever niet..weet je .. ga eerst je dag maar eens beleven..dan begrijp je het beter. Ik denk namelijk te weten, dat als jouw eerste werkdag hier om is, je blij bent dat je je kussen voelt..en dan heb je vanzelf ook niet meer erg in de huilende honden en de moskee.”
Hij haalt zijn schouders op en gaat richting de douche.
Alain zit al aan de ontbijttafel. Wij schuiven ook aan.
“Zo, wat zien jullie er sjiek uit, hoe laat begint dat open huis gedoe?” vraagt hij.
“Vanaf negen , tot een uur of twaalf.” antwoord Milly haar vader.
Alain kijkt bezorgt: “Jullie moeten wel uitkijken hoor.”
“Wees nou maar niet bang, dat doen we echt wel.”
Francois is al aan het werk, hij komt even binnenlopen en verteld ons dat we de jeep wel een paar uurtjes mogen gebruiken. Dat is leuk, past goed bij onze outfit.
Dan vraagt hij:”Waar is Anton?” “Douchen,” zegt Milly en begint weer te lachen , waarop ik ook weer in de lach schiet.
“Wat is er zo grappig?” vraagt Alain. Tegelijkertijd zeggen we: ”Niets!”
Waarna we weer moeten lachen.
“Jullie gaan Anton vandaag inwerken toch? Wees niet te hard voor hem, hij denkt nog steeds dat hij op vakantie is...” zeg ik voorzichtig.
Het is moeilijk rijden in Addis ..zo druk en alles door elkaar.. maar om tien over negen zijn we bij het eerste huis aangekomen.
We stappen uit, voor ons staat een prachtige zwarte Mercedes geparkeerd, lijkt wel iets van een consulaat gebeuren.. ook staat er een knalrode sportwagen.
We zijn duidelijk niet de enige die komen kijken. Bij de ingang van het huis, staat een man, die ons van harte welkom heet en enige folders van nog andere te koop staande huizen en appartementen van dezelfde makelaar, aanbiedt.
Wij bedanken hem vriendelijk en vertellen hem dat we ons eigenlijk willen oriënteren, alvorens we tot een koop over gaan.
Hij buigt als een knipmes. Je ziet duidelijk dat er een aantal mensen rondlopen om de boel te bewaken.
Het is dat ik mijn zonnebril op heb..anders waren mijn ogen verblindt geraakt door de rijkdom die ik moet aanschouwen.
“Ongelooflijk wat een huis.” Alleen de badkamer is al een paleis op zich, bad met tv...nou ja. Badkamer twee keer zo groot als een normale huiskamer. Bijna gelijktijdig komen we weer buiten. Ze horen bij de zwarte Mercedes.
Ik zie haar kijken naar onze Jeep. “Wat een prachtig huis he?
We denken er ernstig over om het te kopen en jullie dan?”  vraagt ze alsof ze bang is dat we het voor haar neus wegkapen.
“Wij?” zegt Milly ineens... “Eigenlijk vinden wij het huis van de buren mooier. Veel mooier.” Haar belangstelling is gewekt.
“O, ja? Waar staat dat dan?” Ze kijkt speurend om zich heen.
“Klein stukje om de hoek..een straat verderop.” glimlacht Milly...en ik begrijp ineens wat ze aan het doen is.
“Ik heb wel een foto ervan in mijn camera staan, wilt u het zien?” vraagt ze vriendelijk. De vrouw en de man komen geïnteresseerd dichterbij.
Milly pakt haar camera en laat de foto's zien van de krottenwoningen om de hoek. En wat pica's van kindjes die daar wonen. Stuk voor stuk, laat ze de foto's zien. Ik zie de afschuw in de ogen van de twee snobs ...maar Milly gaat door. Inmiddels zijn er nog twee mensen bij komen staan, ik denk die van de rode sportwagen... “Mooi, he?” zegt Milly..en weet je, het heeft zoveel voordelen..je hebt maar heel weinig nodig, je hoeft je niet te verzekeren tegen brand of diefstal, je hebt geen werkster nodig, het scheelt enorm in je elektriciteit, je leert te delen met een ander die hetzelfde of nog minder hebt dan jij..
Er staan inmiddels wel acht mensen om haar heen... ze weten niet wat ze zeggen moeten..Wat ik ook zie, is dat een van die bewakingsmensen naar buiten komt. Ik tik Milly aan en zeg:”Snel, spring in de Jeep nu! “ Dat is wat we doen, we kijken nog een paar andere huizen en tegen lunchtijd zijn we weer thuis. Daar vertellen we ons verhaal...en laten de foto's zien. Iedereen is onder de indruk. Alain is trots op zijn dochter, dit is precies wat ze zo graag wilde het verschil laten zien. Als we bijna uitgeluncht zijn komt Anton binnen. Hij veegt het zweet van zijn voorhoofd. “Kom even wat eten jongen,” zegt Alain. “Heel even maar," antwoord hij, " want er staat nog een hele rij mensen eentje, is er heel ernstig aan toe zag ik... die mag alleen maar water voorlopig, het is nog een kind....”
Ik kijk naar hem en krijg bijna medelijden.. Hij weet het nu ook!
We vertellen hem ook van onze missie van vanmorgen, hij is onder de indruk . “Snap je nu..dat dat we geen zin hebben in een disco hier?” vraag ik hem.
Hij knikt. Milly lacht en zegt tegen hem....”Maar we kunnen je vanavond wel een heel leuk liedje laten horen....als je er nog puf voor hebt tenminste!”

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Thanks Interjos. Fijne avnd!
Goed artikel Prinsanna, en welkom op Xead !