De schreeuw van een kind

Door Nanouschka gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

ik merk nu als 35jarige alleenstaande moeder dat ik mijn trauma's van mijn jeugd nooit te boven ben gekomen. nu steeds vaker wordt ik geconfronteerd met de hel waarin ik heb geleefd als kind. Mijn leven is er eentje van littekens en zware bagage. De gezegde dat je het beter zou doen dan je ouders krijgt een nieuwe betekenis.

Hebben mijn ouders wel van mij gehouden? of van mijn broers en zusjes? Ik kan niet geloven van wel. Hoe overleef je de hel van je jeugd.?

mijn verhaal begint bij mijn eerste herrinneringen aan mijn jeugd. De scheiding van mijn ouders, ik was toen 4jaar. Mijn vader ging er met een andere vrouw vandoor. Mijn moeder was sindsdien vergiftigd door haat en wraakgevoelens. Voor ons was het de laatste keer dat wij hem zagen. ik weet wel dat er veel geruzie onderling was , maar wij kregen niet meer mee dan dat onze vader ons niet meer moest en wat hij voor slechte man het was. dit was in 1980 en het begin van onze hel.  Mijn moeder trok het echt niet meer alleen met 4 kinderen en de hele 3 opvolgende jaren waren een bron van schelden, tieren en ons verwijten maken dat ons gedrag een regelrecht resultaat was van slechte DNA.

In 1983 kreeg mijn moeder eindelijk een vriend en die ook nog goed was voor ons.. mijn moeder raakte zwanger en mijn moeders karakter trok wat bij . Ze lachte weer en we werden weer wat meer gezin. Toen raakte mijn moeder zwanger en direct erna zijn mijn moeder en stiefvader Erwin getrouwd. Er was een tweeling op komst. 8 maanden in de zwangerschap gebeurde dat ene dat mij voor de rest van mijn leven zou veranderen. Het was een zondag, bij ons een luie dag. En omdat mijn moeder hoog zwanger was moest ze veel op bed blijven liggen. Ik lag samen bij mijn moeder in bed televisie te kijken. Ik was toen zeven jaar oud . Mijn andere 3 broers en zusje waren beneden aan het spelen. Op een gegeven moment stond Erwin in de douche tegenover de slaapkamer te prutsen. Mijn moeder vroeg vanuit het bed wat hij aan het rommelen was. Nou daar kwam het: meneer zei dat hij ammoniak aan het drinken was. Mijn moeder lachte het weg en  zei: doe niet zo gek. ik weet het nog alsof het gisteren was. De toon van Erwin was veranderd  en klonk kwaad. Vanuit het niets kwam Erwin eraan lopen met een blik op zijn gezicht alsof het goed mis was. Hij leek mij niet eens te zien en klom over mij heen naar mijn moeder. Ik  lag klem onder zijn benen en zonder een teken of waarschuwing vol agressie op mijn moeder begon in te slaan. Natuurlijk gilde ik moord en brand en mijn moeder probeerde  zo goed en kwaad als het ging de stompen af te weren. Ik heb dit moment als het moment aangeschreven dat mijn haat en wantrouwen  tegen mannen is begonnen. Ik lag naast mijn moeder en hoorde haar neus breken, huid scheuren en overal dat bloed. Ik kon maar niet wegkomen onder die benen vandaan. Mijn moeders oog bloede en was helemaal dichtgeslagen.. Het enige dat mijn moeder kon roepen was, ga hulp halen! alsjeblieft! Nog in schock kwam ik eindelijk vrij en rende de kamer uit. Al in mijn broek geplast van angst rende ik naar de trap en daar kwamen mijn broers en zusje de trap al op vanwege het kabaal. Ik schreeuwde dat ze niet naar boven moesten gaan maar mee moesten hulp halen. Ik rende in mijn pyama naar buiten , huilend en schreeuwend om hulp. Gelukkig was er op dat moment een man die zijn hond uitliet en die rende mee.Deze meneer trok Erwin met de grootste moeite van mijn moeder af. Mijn moeder was net een wrak, overal bloed en gescheurde huid. haar gezicht onherkenbaar verminkt. de lakens en muur onder het bloed. ik stond te kijken in de gang hoe de man Erwin probeerde tegen te houden maar Erwin rende het huis uit en mijn broer had ondertussen de politie gebeld. Overal paniek, daar stonden wij dan, michael 9jaar, ik 7jaar, mijn zusje van 5 en broertje van 3. Op dat moment helemaal alleen en konden alleen bij ekaar terecht want het was een chaos in huis. politie en ambulance en buren overal waren mensen. MIjn moeder werd meegenomen met de ambulance en al gauw kwam mijn tante en oom om ons op te halen, maar ik trok het op dat moment niet meer en het licht ging bij mij uit. Ik werd wakker in het ziekenhuis.  Ik snapte nog niet helemaal waarom ik daar was , maar al gauw bleek ik in shock en moest blijven . ik heb in totaal een half jaar in het ziekenhuis gelegen om dit te verwerken. Maar kun je dit wel verwerken vraag ik mij af. Ja misschien met de juiste begeleiding. Een van de tweeling was tijdens de klappen van Erwin te zijn overleden en de andere baby is in het ziekenhuis overleden aan de verwondingen. Ik bleef het moeilijk hebben met stiltes. Ik bleef het breken en scheuren van mijn moeders gezicht maar niet kwijt te kunnen raken. Ik zag constant dat oog wat er bijna uitgeslagen was en al dat bloed. Maar met de tijd knapte mijn moeder op en mochten wij samen tegelijk het ziekenhuis verlaten. Erwin heeft nog 1 keer  geprobeerd mijn moeder in het ziekenhuis te bezoeken om haar dood te steken, gelukkig is hij toen opgepakt en opgesloten. Ik ben er tot de dag van vandaag nog niet achter wat de reden van deze aanval is geweest. Helaas ging het daarna binnen het gezin weer helemaal mis. Geen van ons was nog hetzelfde en mijn moeder had losse handjes en sloeg ons constant als straf met de mattenklopper of broodplank. Soms zo hard dat we de kont zo blauw hadden dat we niet eens meer konden zitten. In 1985 kreeg mijn moeder weer een vriend. Helaas was deze man al vanaf het begin een koning van de terreur. Mishandelingen van mijn moeder en ons waren hem niet vreemd. In midden winter als hij ons zat was moesten wij van het moment van opstaan tot etenstijd naar buiten en of het nu ijskoud was of niet we mochten niet naar binnen ook al stonden wij in de tuin te huilen. Al stonden we eerder in de steeg want anders kregen we nog klappen  voor het huilen. Als we iets niet luste  met eten dat werd het letterlijk onze strot ingeduwd tot we bijna kotste. En als we moesten overgeven dan moesten we het zelf opruimen en weer overniew datgene opeten. Mijn moeder  werd zwanger en werd alles nog erger , de geestelijke mishandelingen waren niet mis. Als mijn moeder hem zou verlaten zou hij ons allemaal vinden en vermoorden. Mijn moeder heeft geprobeert met ons te vluchten, midden in de nacht.. stiekem terwijl hij diep sliep en wij stilletjes wegslopen. We gingen naar een opvanghuis , maar ook daar vondt hij ons en waren we doodsbang. Helaas ging mijn moeder uit angst weer naar hem terug en bleef het een periode van 3jaar van geweld en misbruik. Deze stiefvader wist op slinkse wijze verdeeldheid te creeren tussen ons broers en zussen en het was een echte hel. Natuurlijk schaamde wij ons dood voor ons leven en namen nooit vriendjes of vriendinnetjes mee. Wij onderling vochten ook veel omdat we niet meer wisten hoe normaal zijn was. We wisselden van school zodra de school iets in de gaten kreeg en verhuisde vaak van buurt om te wonen. Uiteindelijk  kwamen we weer in een opvanghuis terecht toen mijn moeder al haar moed bij elkaar had geraapt. Daar hielpen ze ons aan een eigen woning. We hoefte niet meer terug. Helaas vondt deze man ons en bedreigde mijn moeder, of zij kreeg klappen en hij verbouwde de boel of ze gaf mij aan hem mee en er gebeurde haar niets. Stomverbaasd was ik toen ik zo met deze man werd meegestuurd en met een gerustellende knik en gesus van mijn moeder ging ik maar met hem mee achter op zijn fiets naar zijn huis. Daar ging heb misbruik in alle rust verder. En werd ik savonds laat weer bij mijn moeder afgeleverd. Hulpeloos en machteloos zat ik op de rand van mijn bed. Wensend dat er iemand was die ons daar weghaalde. Iemand die ons beschermde want onze moeder kon dat niet. Waar was onze vader, Als hij toch wist wat er met ons gebeurde zou hij ons toch meenemen en bij hem laten wonen. Dat snapte ik niet. waar bleef hij. Wij zijn met mijn moeder van woonplaats verhuisd in alle stilte zodat hij ons niet na zou komen , maar dat ging maar even goed en hij stond in deze nieuwe stad in onze tuin te schreeuwen dat hij mijn moeder zou vermoorden als zij hem bij zijn kind weg zou houden. Wij hebben een herdershond aangeschaft en de politie had een dagtaak aan deze meneer. Mijn moeder is totaal onbetrouwbaar, Ze slikt inslapers,doorslapers kalmeringstabetten en is amper nog uit bed te krijgen. Ondertussen zorgen wij als broers en zussen voor elkaar en zorgen voor het huishouden. Als onze moeder al uit bed was dan was ze niet te genieten. Alles was fout en niemand van ons kon wat goed doen. De slaag ging weer verder en ze sloeg steeds vaker met voorwerpen. Ze heeft mij een keer met de stang van de stofzuiger op mijn ruig kapot geslagen. De buren wisten het, school wist het maar niemand deed wat. Als er al ooit een melding van werd gemaakt dan kreeg mijn moeder het voor elkaar dat de kinderbescherming weer met rust liet. Ik heb meerdere keren via school en een jeugdmedewerker mijn moeder aangegeven bij de kinderbescherming en gesmeekt ons weg te halen. Als mijn moeder echt kwaad op ons was dan zei ze dat ze ons naar een tehuis zou sturen, Ze had al gebeld en we moesten dan zelf een tas met kleding bij elkaar pakken om mee te nemen. Deze mensen waren onderweg en wij moesten op de rand van het bed wachten tot ze er waren. Soms duurde dit de hele dag en avond en kwam ze heel laat onze kamer op om te zeggen dat ze verhinderd waren en morgenochtend vroeg gelijk kwamen. Daar zaten wij dan de hele dag en nacht huilend op bed. Kwamen ze maar, want er was toch niemand die van ons hield. We werden uitgescholden, liepen in de weg, waren net zo slecht als onze vader en waren een doorn in haar oog. Toen ik op de mavo zat, probeerde ze ons zoveel mogelijk thuis te houden om te kunnen poetsen en oppassen op de jongsten terwijl zij nooit voor 12uur smiddags pas uit bed kwam. School was mijn ontsnapping, ik wilde leren, ik wilde voor  mezelf weten dat ik wel ergens goed in was. Als ik maar op school was hoefde ik niet thuis te zijn. Dit zorgde voor veel ruzies thuis en veel slaag. Maar ik bleef stug volhouden, werd een streber en leerde gemakkelijk. Ik huilde mezelf in slaap als ik niet voldoende had gescoord op toetsen. Toen ik 14 was trouwde mijn moeder voor geld met een turkse man ..Dit ging vanaf het eerste moment mis. Er was een taalbariere en mijn moeder trok zich helemaal terug in een eigen wereldje met deze man. Ze zei dat ze lang genoeg voor ons geleefd en gezorgd had dus ze koos voor haar man en toekomst. Ze kookte alleen nog maar voor hem,waste alleen nog maar voor hem en zo woonden wij met zijn allen in 1 huis als vreemden. Wij 6 kinderen zorgden voor elkaar en voedde elkaar. brachten de jongsten overal waar ze moesten wezen. Ik trok het thuis niet meer en liep snachts weg en sliep bij jan en alleman. Thuis was het een rare wereld. mijn moeder en die man spraken beide alleen nog maar turks en er was geen ruimte meer voor ons. Ik was kwaad, op haar op mijn vader en op alle volwassenen die dit toelieten. Wij kinderen hadden geen stem en geen gezicht. We werden geleefd in een wereld waar wij niet voor hadden gekozen. En het kon niemand wat schelen. Waarom zou ik iets om mezelf geven als niemand anders dat deed. Waarom zou ik me gedragen als het niemand wat kon schelen als mij wat gebeurde.. Soms bleef ik weken achter elkaar weg en mn moeder gaf er niets om. Er kwam niemand om mij te zoeken en naar huis te slepen. Dus ging ik nog verder en bleef langer weg. Ging met andere jongens om en kwam vaak in de problemen met politie. Ook dit maakte niets uit. Mijn moeder liet me gewoon op bureau zitten en ik kon gewoon daarna weer verder. Ik ben in die tijd zelf naar het kantoor van de kinderbescherming gegaan. En heb daar gesmeekt of ik niet ergens anders heen kon. Maar ze gingen niet verder dan met mijn moeder praten en die beloofte beterschap. Er is nooit naar mij geluisterd dat ik niet meer wilde.. Ik wilde niet meer naar huis. Ik wilde haar niet meer. Ik wilde zelf niet meer leven. Want er lag toch niets goeds in het verschiet. Waarom helpen mijn tranen en verhalen over de gebeurtenissen niet. Ik had toen de moed al opgegeven. Ik ben terug naar huis gegaan en heb daar wat laatste spullen opgehaald. Ik was toen al ruim 2maand niet thuis geweest, maar mijn moeder deed alsof ze me de dag ervoor nog had gezien. Ze zij dat ik de was moest opvouwen en opruimen..En dat was me een was van 8 personen. En ik was 15jaar. Ik kreeg slaande ruzie met haar en dit was voor mij de druppel. Ik ging voorgoed weg. Maar waarheen. Ik had niets of niemand. Dus bleef ik tot savonds bij mijn vrienden en daarna sliep ik in het fietsenhok van een school of ik de schuur van een huis van iemand. Ik leerde toen de vader van mijn dochters kennen. Ik kon gelijk bij hem en zijn moeder intrekken.
Toen heb ik een beslissing genomen. Ik moest en zou een kind krijgen. Ik wilde zo graag dat er iemand was die van mij zou houden of die mij nodig zou hebben. Iemand die mij een waarde zou toekennen. En als moeder zou ik iemand zijn. Als ik dit niet zou doen dan wist ik dat het verkeerd zou aflopen met mij. Ik was ervan overtuigd dat ik dan zelfmoord zou plegen of een overdosis ofzoiets. Ik sneed in die tijd al 2jaar lang mezelf. Ik wilde mezelf snijden om niet de pijn van mijn leven te hoeven voelen. Als ik in mijn armen sneed met een mesje dan voelde en zag ik de oorzaak van die pijn. Dat was voor mij beter dan de pijn in mijn hart en hoofd om mijn leven waar ik geen verklaring of oorzaak voor kon rechtvaardigen. Het snijden voelde als een verlichting en de concentratie van mijn problemen verschoof naar de wonden die ik mijzelf toebracht.  De relatie met mijn vriend ging na een jaar al fout . HIj werd ook agressief en onberekenbaar. Ondanks dat ben ik het blijven proberen. Keer op keer kwamen we weer bij elkaar. Tot ik zwanger was van mijn jongste dochter. Toen was het eindelijk over. Ik werd express zwanger omdat ik wist dat hij geen kinderen meer wilde. En ik wilde de mishandelingen niet meer. In deze tijd, toen ik 18 jaar was ben ik al mijn hoofdhaar verloren vanwege de stress. Alopecia Areatha, of eigenlijk Alopecia totalis omdat ik al mijn lichaamshaar verloor. Accuut door de stress. Nou daar was ik dan, kaal en gebroken. Ik zag mezelf als een mislukkeling en een zielige vertoning. Ik durfte niet naar buiten zonder haar en werd heel erg zelfbewust. Geen wenkbrauwen. Toen mijn jongste dochter 1 jaar was en ik dus al een jaar alleen woonde met inmiddels 3 meiden leerde ik Danny kennen. Deze paar jaar jongere gozer gaf niets om het feit dat ik geen haar had en was stoer en lief voor de kids. Ik wilde echt niets met hem. Was niet verliefd of wat, maar deze jongen wou niet meer weg. Hij bleef op de bank slapen en sleepte steeds meer van mijn spullen naar mijn huis. Ik verhuisde en hij hielp mij hiermee. Ik vondt het prima en hield mijn mond. ik liet het gebeuren. Ik wou hem niet en zei hem dat regelmatig, maar hij lachte het constant weg. Uiteindelijk belande hij ook in mijn bed.
Al was er geen sprake van liefde, en na een paar maand bleek ik zwanger. En precies in die tijd raakte de vriend zwaar verslaafd aan het roken van cocaine. Ik was er helemaal klaar mee, Hij stal van alles uit huis om de drugs te bekostigen, sloeg me totall loss voor de laatste euro´s en was alle dagen dronken. Toen joey werd geboren heb ik keihard woord aan mezelf gehouden dat dit het einde was. Het moest ophouden dus ik heb hem en zn spullen op straat gegooid. maar dat was nog maar het begin. S´nachts brak hij in zette een mes op mijn keel . Trapte de deur in als hij er niet in mocht en heeft mij meerdere keren bijna gewurgd. een keer hebben zijn ouders hem van mij moeten aftrekken en een keer was het de politie en ook een keer de buurvrouw met haar zoon. Maar uiteindelijk stond hij altijd zo weer buiten nadat hij was opgepakt.
Een contact en straatverbod wist hij constant te omzeilen en wij leefden in constante angst. Niemand durfde mij te helpen omdat ze bang waren voor zijn geweldadige gedrag en wilde hun eigen leven en gezin beschermen. Daar was ik dus alleen. De dood meerdere keren in de ogen gekeken en mijn kinderen zwaar getraumatiseerd.
Maar ik heb altijd alles gegeven voor hun. Mijn liefde, mijn leven..alleen had ik geen steun die ik nodig had van famillie of vrienden. Het enige goede zijn mijn kinderen. Onze liefde is onvoorwaardelijk. Ik heb foute kerels gehad maar heb mijn kinderen altijd een gevoel van eigenwaarde gegeven. Ze altijd verteld hoe belangrijk ze zijn. Ze gesteund in alles wat ze wilden doen of bereiken. Ze gepushed het beste uit henzelf te halen en met niet minder dan het beste genoegen te nemen. Ze zijn goed terecht gekomen. mijn oudste is nu 19 jaar en doet 2e jaar kappersopleiding, mijn  middelste is 17jaar en doet de mode opleiding en is als beste geslaagd voor haar mavodiploma van alle 115 examenkandidaten. Heeft altijd veel acro gym gedaan en majorette. Mijn jongste dochter is nu 13 jaar en doet havo, zit al 2jaar op paardrijden en gaat na de havo naar een school waar ze leert paardentrainer of iets te worden. Ze hebben veel vrienden. Hebben eigenwaarden. Sociaal en voelen zich geliefd. Vooral door mij. Ik zal er altijd voor ze zijn als ze mij nodig hebben. Ik heb spijt van het feit dat ik ze geen goede start heb kunnen geven. Dat ik nu nog alleen ben omdat ik geen kerel meer om me heen kan dulden. Ik vertrouw ze niet. Ik heb het wel af ten toe geprobeert , maar ik kan het niet. Ik durf niet eens onbezorgd te slapen. Ik verwacht elk moment problemen of stress. Ik kan de controle over mijn gezin of mijzelf niet delen , met niemand. Ik leef nog steeds van dag tot dag. Ik heb maar 1 grote wens en dat is dat ik voor ik doodga een man vindt waar ik van kan houden, die ik vanaf het begin al vertrouw, en waar ik geen genoeg van krijg. Waar ik van kan houden, die ik mijn hele hart en ziel durf te geven zonder bang te zijn dat het tegen me gebruikt zal worden. Dat ik ooit eens zou voelen dat ik genoeg ben, dat ik het waard ben om naast te lopen.Of naast te liggen. Dat als ik zou zeggen STOP,dit wil ik niet het genoeg zou zijn en er naar geluisterd wordt. Als ik zeg dat hij weg moet gaan, dat het ook zo gebeurt. Ik wil gezien en gehoord worden.  Toch de basis behoefte maar ik mis die wel. Mijn wens is geen dure auto of groot huis, een rijke vent... Ik wil vertrouwen voelen en mijn leven durven delen of geven.

Epiloog

MIjn grootse punt in dit hele lange verhaal is dat je als volwassene gevormd wordt door je opvoeding en omgeving. Elke ouder zou voor zijn kind willen dat hij zich geliefd voelt en beschermd voelt. Als je dit niet hebt of geeft , als er geen volwassene is om je te vertellen wat goed en fout is en normen en waarden bijbrengt, wat is dan het toekomst perspectief voor het kind als volwassene...Ik vindt de schreeuw van een kind vele malen belangrijker dat de mooie praatjes van een ouder of ouders dat alles goed is en gaat en dat het kind gewoon opstandig is. De kinderbescherming en jeugdzorg zijn er om het kind te beschermen, de ouders bij te staan wanneer deze hulp nodig hebben bij de opvoeding. Maar in de eerste plaats voor de veiligheid voor het kind. Zowel lichamelijk als geestelijk. Ik kan niet huilen , al jaren niet meer. Ik wordt door iedereen gezien als koud en ongevoelig en met grote haat tegen mannen.. maar zo had ik nooit willen worden of zijn. Maar ik weet niet hoe het anders moet, er was voor mij nooit iemand om het voorbeeld van te volgen. Ik wacht tot ik iemand tegenkom die voor mij het tegendeel laat voelen, die mij met mijn littekens en bagage van het verleden kan doen vergeten. Ik wil ook gelukkig zijn, echt gelukkig. Met mijzelf en mijn leven.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.