Als je schrijft, help je jezelf

Door Murielxead gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hoe geef jij verdriet en of frustratie een plek?

Schrijven kan een grote steun zijn bij het verwerken van levensproblemen zoals een ziekte, een handicap, verdriet en ook woede. Hoe ga je daarmee om en op welke wijze kun je daar uiting aan geven. Ik neem mijzelf even als voorbeeld omdat ik net als vele anderen met dit soort ‘problemen’ worstelde.


Het begon op zeer jonge leeftijd al met tekenen en schrijven. Beiden werkten, nu nog steeds, zeer bevrijdend voor mij. Je begint eerst met teksten die best wel somber zijn, maar van lieverlee steeds vrolijker worden.  Soms krijg je genoeg van al die neerslachtige, zwartgallige en verdrietige woorden. Naarmate de tijd verstreek, werden de verzen wat lichter en luchtiger. De teksten komen vanzelf of je nou bij de dokter of bij de kapper zit. Ik  heb mij wel eens op betrapt dat ik dichtte op mensen die ik ken om hen in het zonnetje te  zetten. Ik had als kind altijd last van bronchitis, was een muurbloempje op school  omdat ik voor mijn gevoel qua intellect en interesses, veel  verder was dan mijn leeftijdgenoten. Ik beschouwde mijzelf als een oude ziel. Zo las ik nooit boeketreeks, kasteelromannetjes e.d., maar eerder de wat zwaardere leesvoer op esoterisch, psychologisch  en  spiritueel  gebied. Voor de rest was ik gezond, maar kroop regelmatig in mijn ommuurde stulp waar niemand mij kwaad kon doen.


Door andere onderwerpen te belichten, ben ik mijn aandacht gaan verleggen. Ben de wereld anders gaan zien. Mijn levenshouding is daardoor ook erg veranderd. Ik werd een vrolijk mens en spotte bij tijd en wijle met mezelf. Deze lichte toon van schrijven, is ook mijn levenshouding geworden. Hiermee wil ik ook de betrekkelijkheid van het leven illustreren.


Het is wel een gegeven dat de beste gedichten door bepaalde emoties die op dat moment spelen, de beste zijn gebleken. Immers hoe kan je anders overtuigender schrijven dan je eigen emoties in woorden uit te drukken en in tekeningen te verbeelden en waarin anderen zich ook menen te herkennen.
Iets anders is het als je leven van de een op de andere dag overhoop wordt gehaald. Denk hierbij aan een ernstige ziekte. Schrijven kan dan heel erg  verhelderend zijn door op te schrijven wat er met je gebeurt. Op deze wijze kunnen mensen hun frustraties, onzekerheid en verdriet voor zichzelf een ‘plek’ geven, terwijl anderen hun ervaringen delen met lotgenoten door bijvoorbeeld het schrijven van blogs voor vrienden en familie. Dit laatste voorkomt een herhaling van opnieuw vertellen.
Een groot verschil is het met praatsessies. Schrijvend kan ik onbelemmerd angst en woede eruit gooien. Mezelf aan moeilijke vragen onderwerpen en confrontaties met trauma’s en andere problemen aangaan. Hierdoor creëer ik meer ruimte voor de verwerking.


Ik word omringd door vrouwen die borstkanker hebben, die wel het geluk hebben gehad deze ziekte te overwinnen. Helaas zijn er  enkele vriendinnen die het niet gered hebben.  Ik heb zelf 3 maanden in onzekerheid geleefd omdat er op mijn 50ste vermeende kwaadaardige cellen waren geconstateerd. Je voelt je op jezelf teruggeworpen. Je denkt dan, mijn leven is voorbij. Maar na de bevrijdende diagnose, leer je de betrekkelijkheid van het leven kennen en het leven nog meer te waarderen.
Door alles op te schrijven kunnen mensen die met een lichamelijke beperking moeten leven, hun gedachten ordenen, het hoofd ledigen en stukje bij beetje aan de nieuwe situatie wennen. Immers er gebeurt zoveel met je; en dan is het prettig om dat rustig na te kunnen lezen.

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mijn vertaling van dit stuk? Van een mooie algemene bloemlezing naar een ingrijpend persoonlijk proces, met een prachtige afsluiter
Je schrijft goed en helder. duim!
Mooie overdenking hoor. Welkom op dead!
Dag Theun,
dank je voor jouw opbeurende reactie. Wens je een fijne avond en ik kom straks bij je lezen. Lieve groet.