Blauw; je vriend of je vijand?

Door Doremi gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

afgelopen week kwam er op het nieuws dat er meer dan 300.000 aangiftes van strafbare feiten worden gedaan maar dat er maar 80.000 daadwerkelijk behandelt worden. De reden; niemand weet welke aangifte in behandeling is (geweest) en welke niet. Schrikbarend maar voor mij geen nieuws, ik ben tenslotte in de afgelopen jaren ervaringsdeskundige geworden op het gebied van het handelen van onze grote blauwe vriend....

Ik was naief

ik was naief, ik weet niet onder welke steen ik vandaan kom maar ik heb geruime tijd liggen slapen. Altijd dacht ik dat de politie respect verdiende, dat als er een probleem was ontstaan je zo naar de politie kon stappen. Deze grote blauwe vriend werd tenslotte van belastinggeld betaald en moest rust en veiligheid brengen in tijden van crisis. Tuurlijk schold ik weleens als ik een boete kreeg maar uiteindelijk zorgde ik ervoor dat deze op tijd betaald werd en gaf ik mezelf de schuld. Uiteraard waren er weleens momenten dat ik het handelen van de politie niet begreep maar dan dacht ik daarna dat ik geen opleiding op dat gebied had gehad en agenten het groter doel moesten evenaren. Ik was echt naief toen ik dit dacht en heb geloof ik een winterslaap van tientallen jaren gehouden.....

Hoe het begon

ik was bijna 19 en uit huis gezet door mijn toenmalige vriend waar ik 3 jaar mee had samengewoond. Hij dreigde mijn spullen op straat te gooien, achtervolgde me en beschuldigde me van vreemdgaan en ga zo maar door. Uiteraard bleef ik mij stoer gedragen maar diep van binnen was ik ontzettend boos, hij was namelijk de hufter en niet ik! Toch liet ik me niet gek maken en probeerde zo goed mogelijk mijn leven invulling te geven en op te pakken; ik moest zien te overleven en opnieuw alles opbouwen. Na een aantal maanden had ik deels mijn doel bereikt; een eigen huis, nieuwe spullen, nieuwe vrienden, full-time baan en geen gezeik van ex-vriend totdat ik mijn oude buurvrouw sprak.

Ze vertelde me dat er bij haar ingebroken was en dat ze dacht dat ex-lief dit had gedaan. Ik vond dit een heftige beschuldiging maar toen ze me vertelde wat er gebeurd was wist ik ook bijna zeker dat ex-lief er achter zat. Ik zweeg in all toonaarden omdat ik niet zomaar iemand wilde beschuldigen maar het gaf wel stof tot nadenken.  Een aantal weken later hoor ik van een oude vriendin dat haar dochter van 14 jaar met een vriendinnetje was uitgenodigd door vrienden van ex-lief om bij ex-lief gezellig film te gaan kijken. Vervolgens wordt dochter van 14 dronken gevoerd, er wordt in een pot-dicht huis flink geblowd en dochter wordt aangerand door ex-lief en vrienden. Moeder gaat aangifte doen bij de politie maar wordt weggestuurd met de woorden; je dochter beter opvoeden want die hoort niet bij volwassen mannen film te gaan kijken.

Omdat mij dit vreselijke zorgen baart en ik weet waar ex-lief toe in staat is neem ik na weken nadenken de beslissing zelf naar de politie te gaan. mijn motief; ik ben zijn ex en weet wat die pisvlek allemaal uit kan spoken daarnaast er mogen niet meer slachtoffers komen, straks verkracht ie een kind van 14 en heb ik dat op mijn geweten. Ik ga naar de politie om aangifte te doen en wordt naar een klein verhoorkamertje begelei waar mij wordt gevraagd of ik iets te drinken wil. Ik sla dit af en ga rustig zitten, na ongeveer een kwartier komt er een man naar binnen die aanhoort wat mijn reden is dat ik aangifte kom doen. Verveeld kijkt hij na 5 minuten op en zegt; dame, wie zegt dat dit echt zo is, dat je boos bent omdat ie je heeft gedumpt is niet onze zorg, laat hem gewoon met rust en ga door met je leven...... Ik was zo stomverbaasd dat ik niets meer wist te zeggen, zo met stomheid geslagen dat ik alleen maar kon opstaan en weglopen....

Toch nog steeds naief

Ondanks deze schriikbarende ervaring laat ik dit gegeven berusten, ik ga verder met mijn leven, verhuis naar een andere stad en wanneer er een crisis ontstaat bel ik de politie die ervoor zorgt dat er weer rust in de tent is. Een ruzie met de buren wordt opgelost, bij lawaai overlast kan ik mijn grote blauwe vriend bellen die uiteraard op huisbezoek komt, een gevonden portemonee kan ik dankzij de politie aan de rechtmatige eigenaar geven. de donkere kant is wel dat wanneer mijn fiets in elkaar wordt getrapt onder een bewakingscamera hebben ze niet voldoende bewijs om dat af te handelen, mijn beste vriendin wordt op straat geslagen en de politie is bezig een mooie blondine de weg te wijzen, hond weggelopen en er wordt alleen een boete uitgeschreven en zo nog meer kleine momentjes.

Maar dan slaat het noodlot opnieuw toe.... in 2009 blijkt dat ik weer samenwoon met een hele vervelende, oneerlijke en gemene sadist en na bijna 3 jaar kies ik eieren voor mijn geld; ik vlucht uit mijn huis, stel het een en ander aan persoonlijke spullen veilig, teken afstand van de huurwoning, vertrek naar de andere kant van Nederland en ga bij het politiebureau aangifte doen op mijn ex. Helaas weer makkelijker gezegd dan gedaan want ondanks de verandering van provincie, ook hier is er weinig aandacht voor mijn noodsituatie.

De schokkende ervaringen

De eerste keer maakte ik me vooral zorgen over het feit dat ik niet kon werken omdat ex een patrouille-route om mijn werk had uitgestippelde en wilde ik graag een groot deel van mijn spullen terug dit resulteerde in poging 1 met de reactie van de agent; mevrouw, u hoort aangifte te doen in de stad waar het heeft plaatsgevonden, ik leg uit dat ik daar niet veilig ben maar daar heeft deze agent niets mee te maken. Vervolgens neem ik een advocaat die mij verteld dat ik aangifte moet doen om verdere problemen met ex te voorkomen. bij poging 2 gaat agent drie keer naar de officier om te overleggen en komt uiteindelijk terug dat er alleen melding gedaan wordt want er is geen bewijs dat er een strafbaar feit is gepleegd, ik kan namelijk een boze ex zijn die wraak wil. Bij poging drie probeer ik nog duidelijker uit te leggen aan meneer de agent dat ik verkracht ben, wordt bedreigd en niet voor niets uit een andere provincie ben gevlucht; weer wordt ik weggestuurd met de woorden dat er geen bewijs is en het geen zin heeft.

Vervolgens hoor ik via-via dat ex-partner op zoek is naar mij en door heel nederland reist, hij verschijnt bij een hoog-zwangere kennis en heel veel familieleden  en na een aantal weken heeft hij mij gevonden... Goddank is er op dat moment veel visite in huis en kan ex gekalmeerd worden, hij vetrekt zelfs na een aantal uur maar ex had wel de intentie mij wat aan te doen; als hij mij niet kan krijgen dan kan niemand mij krijgen wordt herhaaldelijk naar me toe geschreeuwd. Dit resulteert in een nieuw bezoekje aan de politie die uiteindelijk een melding maken in het systeem maar volgens eigen zeggen verder niets kunnen betekenen. Ten einde raad doe ik een laatste poging wanneer ik verneem dat ex naar zeeland is verhuisd met een nieuwe vriendin en al mijn spullen heeft verkocht / meegenomen en nu wordt er het een en ander in het systeem gezet maar kunnen ze niet beloven dat het opgepakt gaat worden. Diep teleurgesteld ga ik naar huis en ervaar het intense verdriet wat ik als kind vaak voelde; ik wordt niet geloofd door hulpverleners, zelfs de politie laat mij zitten!

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een duim omhoog. Dit was 1 van de reden waarom ik, na ruim 25 jaar, afscheid nam van de politie.