Stichting Praatje haalt Pauw en Witteman niet.

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Zelfs Knevel en (hoe heet hij ook weer) van de Klink kennen "Praatje" niet. Zeker de spettterende nieuwsletters met hun roze microfoons bemoeien zich er niet mee.

“Stichting Praatje, goedenavond,

u spreekt met Manon van der Wall, wat kan ik voor u doen?”


Ze wil er niet over opsnijden, maar haar moeder is trots op haar. 

Er zijn er niet veel zoals Manon, die een avond per week in vrijwilligsterwerk stoppen. Ze geeft het amper aan zichzelf toe, maar het doet haar goed niet zoals die leeghoofdige meiden te zijn met hun geklets over Chanel,Vogue of Guccitassen, Armani of Lagerfeldjassen, gadgets of Iphones. Dat kan haar gestolen worden. Haar is bijgebracht dat er meer in de wereld is dan hebbedingen. Oh, ze hangt wel eens in de kroeg voor een one-night stand want ze ligt goed in de markt, maar ze is kieskeurig. Het moet wel klasse hebben en zeker geen getrouwde kerel zijn.

“-en nou ben ik zo triest,”

fluistert de telefoon tegen de vierendertig jarige.
Dit begon ooit uit liefhebberij en ze zucht onhoorbaar, neemt een slokje koffie bij de start van het zoveelste verhaal. Een oma-krakeling (oude vrouw) dreigt zich door haar oor te wurmen. In het begin had ieder gesprek wel zijn charme, nieuwswaarde als het ware, alsof ze echt redactielid was bij RTL4 op zoek naar speciale Nederlanders.Na een jaar kende ze het wel en nu -misschien moet ze op zoek naar iets anders- prikkelt het helemaal niet meer. Het wordt te bekend, Dit is uiteindelijk zoals ieder baantje met dit verschil dat ze hier geen goud geld voor vangt. Alles lijkt één pot nat. Haha. Dames met inlegluiers die geen geurtjes verspreiden, die door de welvaart ingehaald, op een houtje bijten. Liefdewerk-oud-papier, noemt haar moeder het, al zou ze niet weten waar die uitdrukking vandaan komt. Op haar vaste avond heeft ze nooit gezelschap van collega’s. Het is vertrouwd, ze weet wat te verwachten is. Het gaat vanzelf, uit de losse pols bijna, maar ze voelt er veel minder bevrediging bij dan (pak weg) vorig jaar.

“… dus u snapt, ik weet niet wat te doen, 'k zie het even niet meer zitten.”


“Vervelend mevrouw, maar eh, hoe komt dat zo?” vraagt Manon. Als ze eerlijk is zou ze moeten gillen dat ze het gezeur zat is. Het zoveelste eenzame mens, wiens kinderen te druk zijn. Zo’n hummelig krom geval zoals ze wel eens bij de supermarkt tegenkomt. Nooit hebben ze hun geld klaar en meestal houden ze de caissière aan de praat met een doorzichtige smoes want ze zien nooit iemand. De winkel is hun enige gespreksmoment. Misschien dat het vroeger kon, bij de kaaswinkel of buurtslager, waar haar moeder ook wel eens over oreerde. Dat waren de 'social-meating-points' van hun tijd. Geroddel, sociale controle, bah. De tijden zijn veranderd en wie daar niet aan wil,... kan maar beter…


“… is dood gegaan.”


“Och mevrouw, zomaar opeens? Totaal onverwacht?”
“Nee hoor, ik had er al zo’n voorgevoel van want hij deed de hele dag al anders.”
“Heeft u de dierenarts al gebeld?”
“Nu je het zo vraagt, was ie eigenlijk de hele week al uit zijn hum. Stiller, lusteloos, maar ja, hij was altijd tevreden, vroeg nooit veel aandacht.”
Manon zucht nu openlijk. Ze kan er slecht tegen als die ouwen niet luisteren.

“Of de dierenambulance?”
Het blijft lang stil aan de andere kant. Manon’s koffie is op. Het enige dat ze hoort is gesnik en wat papiergekisper. De dop van de thermoskan zoeft open en ze schenkt nog eens in, kijkt op de klok. Nog twee uur en dan zit het er voor deze donderdagavond weer op.
“Hallo mevrouw,“
”Ja, ik ben er nog, het wordt me teveel, sorry. Hij ligt hier op de bank.”

 

 

“Geeft niets hoor, maar vertelt u eens. Hoe lang had u hem al?”
“Ach ja, snik snik, ja… praat me er niet van en nou is ie zomaar ineens, sniffesniff”
“Wat is het voor een merk mevrouw?”
“Hoe bedoelt u? Merk?” Manon schiet rechtop. Ze moet niet op de automatische piloot functioneren, want dan is ze waardeloos voor dit werk, is haar verteld.
“Oh sorry, dom van me. Ik bedoel van welk ras?”
“Ras? Hij was blond, ik noemde hem wel eens gekscherend mijn vuilnisbakkie. Hij at altijd alles en werd de laatste tijd ook wel grijs. Mijn kinderen, ach ja, ze zijn te druk, weet u. Ik houd zielsveel van hen, maar ze zitten midden in hun carrière, hebben geen tijd en zo hoort dat ook hè, in de bloei van hun leven. Dat deden wij tenslotte ook, maar toch…Het is wel heel anders allemaal dan dertig jaar geleden. Ze realiseren zich niet dat wij over gaan… denken dat we onsterfelijk zijn of zo, maar zo zie je maar weer.”


“Ziet u hen vaak? Heeft u de kinderen al gebeld?”


“Nee, dat mag niet.” Oef, nu is Manon pas echt bij de les.
“Dat mag niet?”
”Nee. Mij is de wacht aangezegd. De ene maand mag ik Nonnie spreken en de ander keer mijn zoon.”
“Goh, Nonnie, zoals in Manon? Zo heet ik ook, mevrouw…”
“Ja, ze kunnen het goed samen vinden, gelukkig, hebben de handen in elkaar geslagen want ik belde volgens hen te vaak. Meestal klets ik in hun antwoordapparaat. Dan begin je natuurlijk niets. De afspraak is nu dat ze mij zullen bellen en daar wacht ik meestal braaf op, maar nu-.”
“Wanneer verwacht u een telefoontje? 
“Nou, dat duurt denk ik nog een maandje en daar ka-.”
”Een maand? “
”Ja, want toevallig zag ik op de kalender in de keuken dat ze drie weken geleden-”
“Maar mevrouwtje toch..”
“Wat denkt u, zou ik hem laten cremeren, mijn Dickie, of toch maar niet?”
“Heeft u de dierenarts al gebeld, mevrouw?”

 

”Zeg, hoort u eens, Manon, was het toch?" 

"Ja mevrouw."

"Het was een trouwe goedzak, die man, maar om daar nou de dierenarts voor te bellen gaat me een beetje te ver. Ik zie zelf ook wel dat het te laat is. Ik wilde van jou weten welke begrafenisonderneming jij weet.”

De “Stichting-Praatje-balpen" klettert op de grond. Plotseling staat kippenvel dik op haar rug. Ze kan moeilijk zeggen: “Sorry, ik had geen zin in jou, was met mijn hoofd bij straks. Al is deze vent toevallig wel getrouwd en al oud, ik laat me enkel op een drankje trakteren. Nu realiseert  ze zich dat ze totaal niet heeft opgele. Rillend en misselijk van schrik drukt ze Jannie van der Wall weg.

Zodra ze wat is bekomen zal ze ma bellen. Manon noemde paps nooit Dick.

Het is alsof hij over Manon's graf loopt.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig! Die foto's ook onwijs vertederend.
Prachtige draai op het eind :-)
Heerlijke vocabulaire weer!
Weer gewoon ouderwets goed.
Pork geeft de DUIM.

DRIMPELS.
Oeps aan het einde een twist, mooi!
Wat een drama en die draai die je eraan geeft.