Kopzorgen van een klein ventje en tulpen voor mama

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 20:41

Hij liep op straat. Zijn hoofd diep gebogen, zijn schouders krom. Alsof hij een last meetorste die hij niet dragen kon.

Kopzorgen van een klein ventje en tulpen voor mama

Hij liep op straat. Zijn hoofd diep gebogen, zijn schouders krom. Alsof hij een last meetorste die hij niet dragen kon. Iedere stap ging moeizaam. Het was of elke stap zijn laatste kon zijn. Zo ging hij over straat. Dit kleine ventje van hooguit acht jaar. Och, hij wist het allemaal niet meer. Mama zei dat hij niks tegen de juf mocht vertellen. Maar als hij het niet aan de juf mocht vertellen, aan wie kon hij het dan vertellen? Vriendjes had hij niet, hij had wel kinderen waar hij mee speelde, maar echte vrienden. Nee. Hij moest het voor zichzelf houden.

Het was een soort geheim.

Hij dacht alleen dat geheimen altijd leuk waren. Dit was niet leuk. Helemaal niet leuk. Een snik ontsnapte aan zijn keel. Zijn kleine, kromme schoudertjes huppelden even naar boven. Slechts een moment. Toen zakten ze weer. Langzaam tilde hij zijn hoofd iets op. Hij keek naar de mensen op straat. Hoe zou het bij hen thuis gaan? Net zoals bij hem? Zouden ze ook een geheim hebben? Hij dacht van wel. Ineens zag hij ze. De mooie tulpen langs de kant van de weg. Zijn stap ging sneller, hij trok zijn schoudertjes recht.

 

Die ging hij plukken. 

 

Tulpen voor mama. Voor mama, omdat zij ook deelgenoot van het geheim was. Voor mama, omdat hij best wel zag dat ze vaak verdrietig keek. Voor mama, omdat ze zoveel van hem hield. Hij plukte er een paar en keek hoe mooi ze waren van binnen. Hoe mooi het hartje gemaakt was. Hij wilde maar dat iedereen zo’n mooi hartje als deze tulpen had. Dan zou alles wel anders zijn. Hij liep verder. De mooie tulpen stevig tegen zijn borst geklemd. Zijn blonde krullen door de war. Zijn ogen neergeslagen, zijn wimpers als een tooi over zijn wang. Zijn broek een beetje smoezelig, want hij was net in het gras neergeknield. 

Daar had hij wel spijt van, want mama zou niet blij zijn dat zijn broek weer vies was. Zijn blouse was gelukkig nog wel helemaal schoon.


Zijn gedachten gingen weer terug naar het geheim. Het geheim van mama en hem. En ook een beetje van papa. Eigenlijk vond hij het helemaal niet leuk dat hij het geheim wist. Mama had ook niet gewild dat hij het zou weten, maar het gebeurde eigenlijk per ongeluk. En nu moest hij het geheim heel goed bewaren.

 

 

Want niemand mocht weten, dat papa mama sloeg.

 

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankjewel, Edwin, dat is een groot compliment...
Jeetje wat een heftig verhaal zeg. Heel realistisch neergezet. Pijnlijk mooi geschreven. Dikke duim erbij.
Dank voor je reactie, Mel!
Rachel en Hans, bedankt voor jullie lieve reactie. Kinderen krijgen soms zoveel verdriet en ellende toe geschikt en dat vind ik ontzettend erg...
Heftig en mooi geschreven. Goed dat je hier aandacht aan besteed, want het gebeurd inderdaad veel te vaak en het is moeilijk uit te bannen.

Je schrijft heel warm. Een boek uitgeven zou een goed idee zijn. Dikke duim
Amai, krop in de keel! Duim!
Thanks, Preben.