De dood, hij joeg haar minder angst aan dan het leven.

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 20:39

Huilend stond ze aan de deur. Ik heb het weer gedaan, ik heb het weer gedaan. Wanhopig keek ze me aan, haar blik omfloerst, haar stem gebroken.

De dood joeg haar minder angst aan dan het leven

Huilend stond ze aan de deur. “Ik heb het weer gedaan, ik heb het weer gedaan.” Wanhopig keek ze me aan, haar blik omfloerst, haar stem gebroken. Ze hoefde niet te zeggen wat ze had gedaan, ik wist het zonder dat ze er een woord uitleg bij zei.

Ik trok haar tegen me aan en zei zacht: “Kom maar, huil maar, het geeft niet.” Langzaam werd het snikken minder. Ik had haar naar de bank geleid en inmiddels een glas water voor haar gehaald. Stil ging ik in de stoel naast haar zitten. De radio kabbelde rustig zijn melodietje. Ik praatte niet, als ze wat wilde zeggen, zou ze dat vanzelf doen. 

Ik keek naar mijn handen en draaide aan mijn ring.

Toen begon ze. “Ik heb het weer gedaan, ik heb er spijt van, maar ik zou het zo weer doen. Ik weet niet meer hoe ik verder moet.” Ze zuchtte diep. Ze frunnikte aan het verband om haar pols, nam een slok water. Ze keek me aan. Wat moest ik zeggen? Voor sommige dingen waren geen woorden. Ik glimlachte droef naar haar en zei: “Lieverd, er zijn toch mensen die van je houden?” Ze zei niets.


“Ik kan niks.” zei ze toen met een klein stemmetje. 


“Oh,” zei ik. “Wat doe je dan op school? Je gaat ieder jaar over. Dat laat toch genoeg zien.” Onzeker staarde ze me aan, met haar grote vochtige kijkers. “Iedereen weet wat hij wil worden, maar ik niet.” zei ze toen. “Ik ben nergens echt goed in.” “Als je nergens écht goed in bent, dan ben je in veel dingen een beetje goed. Alleen maar beter hoor, meis, dan ben je van alle markten thuis.”

Ze geloofde me niet, ik zag het aan haar.

“Ik meen het.” zei ik daarom, om het aan te dikken. “Jij hebt makkelijk praten.” kwam er toen. “Jij bent overal goed in. Jij hoeft je nergens zorgen om te maken.” Ik wist dat ze zich later weer naar zou voelen over deze beschuldiging. Ze wist ook dat het niet waar was. Ik nam de zorgen van de hele wereld op mijn schouders, zoveel ellende, zoveel mensen die hun probleem kwijt moesten. Toch keek ze me aan. Tartend, ineens ver weg, terwijl ze nog steeds naast me zat.

Ze had een probleem.

Een enorm probleem. Haar onzekerheid maakte haar zoals ze was.  Ze wilde vluchten, ver weg hier vandaan. Ze wilde niet meer hier zijn, had angst voor de beslommeringen, angst voor alles wat nog op haar weg zou komen. De dood, hij joeg haar minder angst aan dan het leven.

 

Ze tartte hem, het lot,
had het lef om zelf te kiezen,
zag niet dat ze juist
hiermee zou verliezen.

Haar persoonlijke nood
werd zo onmenselijk groot
woog voor haar zwaarder
dan het einde, de dood.



Toch vocht ze door
haar eigen oorlog
de strijd die ze haast verloor,
maar ze is er nog.

Ze leeft haar leven,
ze zoekt naar de reden,
maar ook naar de hoop
en kracht om staande te blijven.

 

 

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
LuckyBlog, dankjewel!
wouw, wat kan jij mooi schrijven zeg!
Dankje, Yrsa!
Goed geschreven Rose! heel goed!
Je bent voor schrijver in de wieg gelegd als ik dit zo allemaal lees.
Kind....sorry mot ff :-)
You heb many talents!

Geweldig geschreven; hoe kom je aan die levenservaring?

Petje af Rosalyn
Thnxxx, Kaylee!