Het

Door Subo gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Het "probleem van de vergrijzing" noemen ze ons. Reflecties over ouder worden.


Mijmeren... herfstblues...

 

Ben vandaag in een droevig dagje. Prachtige herfstkleuren tonen ook de cyclus van leven, dood, leven.

Alles gaat voorbij en er komt steeds opnieuw iets anders in de plaats.

Ik ben in de herfst van dit leven.

Glaasje wijn proberen, verdoving. Even.

Denkend aan dierbaren...

Rik is steeds in mijn hart en dat doet  pijn. Kleine Dany ook.. Het is moeilijk te aanvaarden. Moeten we "aanvaarden" ? Dood aanvaarden ? Alsof het iets is dat je krijgt.
Zou het zo zijn ? De Dood als geschenk ? Wie wil er zo'n geschenk als je net achttien geworden bent ?
Een zevenjarige, naar de hemel geschopt door een razende auto  .... hoe dit begrijpen, als er al iets te begrijpen valt.

 

 

Hemel ? Heelal, Universum?

Het Grote donkere gat in het Heelal, als geboortekanaal naar een andere dimensie. Er is zoveel geschreven over de samenhang tussen geboorte en dood. Beiden zijn een overgang van één staat van Zijn naar een andere staat van Zijn. Hoeveel 'staten van Zijn '  zijn er dan ? En hoe komt het dat ik me dat dagelijks afvraag ( afvraag weer zo'n woord)... af-vraag....
Ouder worden is iets wat ik onderga en observeer, bij mezelf. Mijn kleinkinderen zien het, aan mijn rimpels , trager worden... grijzer ,dover.
Ze zijn zo lief en zorgzaam met mij... alsof ze beseffen dat ik brozer word. Kinderen zien meer dan volwassenen.

 

Overgrootmoeder

Ik herinner me mijn over-grootmoeder, honderd jaar is ze geworden - ik was vijftien toen. Mis haar nog. In haar ogen voelde ik de Liefde en de onvoorwaardelijke aanvaarding, vertrouwen.
Ze kon het weten , dertien kinderen opgevoed , waarvan zes van haar overleden zuster , daarna de kinderen van één van haar dochters . Sterke vrouw, mijn overgrootmoeder.

 

Helende muziek.

Alessandro Marcello - hoboconcerto ...de pijn van het Zijn in volle bewustzijn.
Bewust-zijn is een tweesnijdend zwaard... je kunt niet terug naar oppervlakkigheid van onbewust in het leven staan .. .wil ik eigenlijk ook niet . Je mist dan de diepte van de vreugde , de glans van het leven ... ook de diepte van de pijn... niet dat ik de pijn wil , maar leven is ook :  pijn maar meer dan Lijden.
Zowel in de Geest als in het lichaam.
Het lichaam wordt broos in het ouder worden, niet de Geest.
De Geest wordt sterker, is niet gebonden aan vergankelijkheid.  Tenzij Alzi komt, en wat weet ik daarvan ?

"Zijn" ... is "Zijn".... Eeuwigheid ....al kennen we de regels niet.

Het is vandaag Zondag. "Zon"dag ?
Doorheen de rode glans van zongerijpte druiven...

Ik wou dat ik mijn rugzak eventjes aan de kant kon zetten...

 

 

Maandag.

 

 

 

 

 

 

 

 

Morgen Maandag.. nog zoiets Maan-dag, wat zal het wezen ? Ik laat me verrassen (niet verassen hé).
Morgen is morgen, op zich hoopvol, morgen dat is perspectief... licht in het donkere gat. Er is altijd een uitweg, eerst even wennen aan de de duisternis en beseffen dat er Licht is . Licht wijst de weg.


Even nog een bedenking... wat is het deel van ego in het schrijven, mailen?

Ja, wadde.

Heeft ook te maken met alleen-leven, met jezelf praten of schrijven denk ik,  ook met het genoegen om met instrumenten,  zoals het woord, om te gaan .
Eens proberen, woorden en de emotionele waarde van woorden, de geladenheid, of afwezigheid daarvan - waar te nemen.
Waar te nemen - waarnemen - is een passieve activiteit - meditatief.  Een contradictie op zich.  Ja ? Op het eerste zicht,  ja,  bij nader inzicht minder  oppervlakkig dan 'kijken '  . Ruimer.

Mijn meter staat op 68. "Het komt dichterbij". "HET".

Hoe zou een foetus ervaren dat zijn tijd gekomen is - geperst worden in de wereld.     Is sterven, dood gaan, ook zoiets ?  Hoe ? (Dood gaan is actief en passief).

De enige antwoorden zijn die die je zelf bedenkt met de mogelijkheden die je hebt en dat is uiteindelijk maar een pixel in het licht van de eeuwigheid.
K'wou dat ik meer pixels had...

 

Reacties (54) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
@: Theun. Dank voor je respons. overdenken, reflecteren is wat ik ook doe. Soms denken mensen dat dit somber is, maar dat is het niet... sereniteit is het juiste woord en ik geniet ervan ondanks ondanks of dankzij ...
@saltus, Dank voor je respons. een late reactie, dat besef ik ook wel... ben veel in bossen en geniet van de natuur. Soms heb je behoefte om te schrijven... soms niet. Dank.
Ja het komt dichterbij, fijn dat je je ervaringen en mening deelt, educatief voor iedereen en vooral de jeugd.
Dat is zo Mippel. Dank voor je respons.
Het verliezen van een dierbare, gaat niemand in de kouwe kleren zitten, erover praten en in uw geval erover schrijven kan een hele opluchting betekenen.
Droevig, Goed poëtisch geschreven. Duim
Dank je Karazmin!