Pingen en de-socialisering

Door Iyafiyah gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Geef me je Ping! - over de ontwikkelingen op gebied van communicatie technieken en de-socialisering.

“Hé Robbie, lang niet gezien! Hoe is t ermee joh? Hé, ik heb echt haast, geef me je ping, dan houden we contact!” Niet begrijpend keek haar aan; “mijn watte?” Allerlei kuise en onkuise gedachten flitsten door mijn gedachten. “Je ping” drong ze aan; “je hebt toch wel een ping, of heb je wassèp?”

“Ehhhhhh” ja, daar stond ik dan, niet wetend wat hoe een gepast antwoord op dit nogal bizar verzoek moest klinken. Ze begon te lachen, “Ohhh, okeyyyyyy, eh, heb je een mobieltje?” Ja, dat had ik, en we wisselden telefoonnummers in een recordtijd uit: “wat is je nummer?” Beep…beep…beep… (10 x) mijn telefoon ging over, “Ja hallo?” “Nee joh, je moet niet opnemen, dat ben ík, zodat jij ook mijn nummer hebt!” zei ze door haar mobieltje tegen mij terwijl ze dus voor me stond. “Oh, sorry, ja, ik begrijp het!” zei ik terug tegen mijn eigen mobieltje. Nou, weer wat geleerd.

Maar die ping en die wassèp moest ik toch eerst even goegelen. Wat moest ik doen??? “Goegelen ma, weet je wel, opzoeken op het internet!”. “Oh”, zei ma, schudde haar hoofd en ging verder met lezen. “Goegelen” hoorde ik haar nog mompelen, alsof het woord probeerde te proeven. “Zeg jongen” begon ze toch. “Wacht even ma, ik krijg net een sms’je binnen.” Ik zag aan ma’s ogen dat ze vragen had maar deze maar voor haar hield. Ik keek in haar gezicht en zag mezelf eerder op de dag toen ik mijn ex van vele planeetomwentelingen geleden tegen was gekomen. Ik schudde het van me af en concentreerde me op mijn sms’je dat overigens van dezelfde net genoemde dame was. Ik was benieuwd, ik bedoel, ik was best wel nieuwsgierig naar hoe het met haar was. Ze was destijds echt een aardige griet, een paar jaar jonger dan ik, maar door omstandigheden is het nooit iets geworden. Geen wrok van beide kanten, dus… In ieder geval, na een aantal malen met mijn vinger over het scherm te hebben gewreven en met mijn vingertop een aantal symbooltjes had aangeraakt kwam ik dus bij het sms’je. Ik stond er eerst even verbaasd naar te kijken, me afvragend hoe ik de decoder van dit apparaatje moest inschakelen. Maar ma zat erbij dus ik deed mijn best om er gewoon, als de alleswetende – op het gebied van de nieuwste techniek - zoon, uit te zien. Toen drong het tot me door dat er in al deze 2- en 3 letter groepen van medeklinkers een bepaalde logica zat. Het waren een soort fonetische afkortingen! Opgelucht ademhalend ontcijferde ik dat ze met mij wou chatten op msn. “Ma, ik moet er van door!” Kus, links, rechts, links, en ik was weg.

Thuis aangekomen hoopte ik vurig dat mijn oudste zoon al thuis was, die zou me hier wel doorheen loodsen. Gelukkig was hij er en nadat ik de situatie had uitgelegd, hadden we binnen de kortste keren een account opgezet en kon ik haar daaraan toevoegen. Even later waren we aan het chatten. Ik had al snel de smaak te pakken, dit was net als praten aan de telefoon maar je kon even nadenken wat je schreef en eventueel wissen en zo, dus wel veiliger. Tussen het typen in at ik rustig een stuk chocola. Toen vroeg ze of ik een webcam had. Na ettelijke vragen en verzoeken aan mijn zoon, die intussen voor de televisie lag een of ander spelletje te spelen waarin heel veel bloed, kogels en nazi zombies voorkwamen, bleek dus dat we inderdaad zo’n ding hadden. Nadat hij zich met veel tegenzin naar de computer gesleept had, de controller in één hand, nog steeds spelend en met de andere hand, zijn blik flitsend van computerscherm naar televisie, wat dingen aanklikkend op mijn scherm, verscheen ik opeens op het scherm en even later zij ook. Mijn zoon nestelde zich weer voor de televisie en ik stond oog in oog, of scherm in scherm, of oog tot scherm, ehhh… in ieder geval konden we gewoon met elkaar praten en elkaar daar ook bij zien. Daar ging mijn voordeel van wissen en tijd hebben om na te denken voordat ik iets schreef, bedacht ik enigszins spijtig. Toch was dit wel leuker, al bedacht ik dat ik de volgende keer er wel voor zou zorgen dat ik niet onverwachts in beeld verscheen met mijn mond vol chocola, zoals die eerste keer. 

We spraken af dat we elkaar in het weekend zouden ontmoeten, ze wist een “vet gave” tent waar ze goede muziek draaiden, dus we spraken daar af voor de zaterdagavond. Binnengekomen zag ik een rij met jongelui met de rug naar de bar en langs de muur staan, allemaal uiterst geconcentreerd naar telefoon starend en regelmatig met hun duimen kunstjes vertonend over het toetsenbord of scherm van het dingetje in hun hand. Af en toe begonnen ze te lachen, zomaar, tegen zichzelf en soms keken ze boos, ook zomaar tegen zichzelf. De dansvloer was nagenoeg leeg. Even later kwam mijn date binnenlopen. “Gaaf hier hè?” vroeg ze, zonder een antwoord te verwachten. Nou, de rest is snel verteld: ze dronk een energiedrankje, voegde zich toe aan de rij van pingers en was verder zo goed als niet aanspraakbaar. Ja, af en toe keek ze op en zei dan iets van “echt vet hier” of “vet cool” om daarna weer semi-verrast naar haar mobieltje te staren om dan weer supersnel haar duimen hun gang te laten gaan. 

Ik heb haar uiteindelijk maar een sms’je gestuurd met de mededeling dat ik naar huis ging. Ze las het en boog zich over naar mij; “Ik kan je niet terug sms-en, ik heb geen beltegoed meer, ik kan alleen pingen.” Ik nam snel afscheid met de belofte om maar weer eens snel te chatten en begaf me naar huis.

Mijn zoon heeft een hekel aan boeken lezen, ik stuur hem nu dus e-mails met informatie die ik belangrijk vind voor hem. Ik overhoor hem daarna om te zien wat hij ervan opsteekt. Gaat goed, hij vindt e-mails lezen leuk, doet hij zonder probleem. Korte informatie kan via sms, die leest hij ook allemaal. Dat wil niet zeggen dat hij geen boeken meer hoeft te lezen maar dat beetje extra dat ik vroeger las, dat extra boekje, dat tijdschrift, de krant, dat, waar je hem niet toe kan dwingen, ja, dat probeer ik dan maar op deze manier op lossen. Algemene ontwikkeling noem ik het maar. Het is deze generatie die over een aantal jaren de touwtjes in de handen heeft en daarna de generatie die van hun afstamt, enz. Over een aantal jaren bestaat de geschreven taal nog slechts uit 2 – en 3 letter groepen van medeklinkers. Tegen die tijd is het sociale contact zoals mijn generatie dat nog heeft meegemaakt verwaterd tot ontmoetingen op schermpjes en schermen. Wat ga ik er aan doen? Mijn moeder kijkt hoofdschuddend naar mij, ik kijk hoofdschuddend naar mijn zoon en ik ben er van overtuigd, mocht hij ooit vader worden, hij hoofdschuddend naar zijn kinderen zal zitten kijken. The World goes on…….
 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Vet cool artikel.
Of het nu beter wordt met dit alles? D