Invasie van hippies in eigen huis

Door Doriendas gepubliceerd op Friday 28 September 12:07

Wat zou je doen als er, in plaats van één persoon, acht personen bij je in huis gaan wonen? En wat als zij ook nog eens een boel narigheid en overlast met zich meebrengen? Ik besloot niet te vechten, maar mijn tolerantedrempel te verhogen en de humor ervan in te zien. Gelukkig was dit laatste niet al te moeilijk, lees in het vervolg mijn vermakelijke observaties en belevenissen.

GRANAATAPPELS!
Door: Dorien Das, 31 januari 2010


Het was vrij plotseling dat ze bij ons in huis kwamen wonen, het zouden er eerst twee zijn, toen
drie, maar daar bleef het niet bij. Onze derde huisgenoot was net vertrokken toen Jonathan thuis
kwam met twee muzikanten die hij op straat ontmoet had, ze zochten een verblijfplaats. De dag
erna gaf ik mijn toestemming voor de komst van een derde bewoner voor dezelfde vetrek en
daarna werd mijn mening niet meer gevraagd. Ze besloten allemaal dat ze wel een tijdje in het
grote, blauwe huis wilden wonen. Het hoge, oude pand, met een ontwerp dat door Escher
bedacht zou kunnen zijn, is gemaakt om koel te blijven. Als de nood aan de man komt kunnen we
nu, in december, altijd nog met rooksignalen communiceren, het is zo koud dat je jezelf kan zien
ademen. Als ze dat geweten hadden zouden ze misschien een andere keuze hebben gemaakt.
Voor mij was het in ieder geval best een prettige afwisseling met de stilte en de
studieconcentratie van voorheen en bovendien had ik mijn examen nu achter de rug. De voertaal
in huis veranderde van gebrekkig Spaans in Engels met een zwaar Frans accent, een variant die
ik nog steeds niet helemaal beheers. Dit artikel beschrijft de curiositeiten, gebeurtenissen en
belevingen die volgden op de komst van mijn nieuwe huisgenoten.


Muzikaliteit
Op dit moment zit ik in het decemberzonnetje op het dakterras om even te ontsnappen aan het de
door rook verzwaarde lucht in huis. De valse fluittonen die me toch weten te vinden
verlevendigen een van mijn recente herinneringen. Het was een week of wat geleden dat ik
samen met een vriend, die besloten had zijn schaarse vakantiedagen met mij in Granada door te
brengen, al uren lag te slapen, toen we ergens door opgeschrikt werden. Ik weet niet wat ons
eerder deed ontwaken, onze simultane lachstuip of de uitingen van dezelfde gekwelde fluit. Het
was een bindende ervaring, dat wel. Waarom de fluit door geen van hen harmonieus bespeeld
kan worden is voor mij een raadsel. Het is vooral Sandra, een sympathieke Franse die vanuit
Denemarken op een gewone stadsfiets naar Zuid- Spanje is gekomen, die dappere pogingen doet
om de kunst ervan onder de knie te krijgen.
Rafael, die al een jaar samen met Sandra met de fiets op reis is en leeft van muziek maken op
straat en het verkopen van zelfgemaakte sieraden, bespeelt onder andere de Berimbau. Dit is een
één snaarinstrument, gemaakt van een kalebas, een stok en een lange metalen snaar en wordt
bespeeld met de hand of met een kiezel waarbij de klank gevarieerd wordt door de kalebas met
de opening tegen de buik aan te drukken. Rafa speelt het heel verdienstelijk regelmatig op straat
of anders bij capoeira bijeenkomsten.
De anderen spelen tamboerijn, gitaar, didgeridoo, zaag, mondharp, viool, thumdrum, of wat al
niet meer. Waar de kwelende fluit komisch kan zijn, is een slecht bespeelde didgeridoo uitermate
irritant. De vibraties die het zware basgeluid veroorzaakt in deze oude huizen hebben
verschillende bijgeluiden tot gevolg. Het verwijt dat dit de oorzaak zou zijn van de verscheidene
lekkages, stroomstoringen en gebroken borden en kopjes is waarschijnlijk onterecht, maar het is
bijna met zekerheid te zeggen dat niet alleen onze buren, maar het hele huizenblok erdoor heeft
wakker gelegen. Jonathan, blij met de mogelijkheden die zijn nieuwe vrienden hem boden, sloeg
direct aan het oefenen. Maar net als met alle dingen verwachtte hij het binnen korte tijd onder de
knie te hebben en hij verloor gelukkig, als de kleine jongen die hij nog is, al snel zijn interesse.
Akoestische gitaren hebben gelukkig de eigenschap weinig op de zenuwen te werken. Helaas
wordt deze bespeeld door de Duitse Sophy, een zangeresje met weinig stem en een slecht
geheugen voor teksten. Hit The Road Jack is een van de drie liedjes die ze kent, hoewel dit liedje
me niet kan bekoren, vind ik het toch heel spijtig dat ze nooit verder komt dan de vijfde regel.
Van alle mensen die in dit huis leven is Tomo de meest geliefde persoon en natuurlijk heeft dat
zo zijn redenen. Naast het Japans beheerst hij nauwelijks andere talen, maar met een paar
woorden Spaans en Engels die hij op zijn eigen nadrukkelijke en melodische manier uitspreekt
weet hij iedereen voor zich te winnen. In Sandra heeft hij een bijzonder maatje gevonden en
iedere dag vinden ze elkaar onder het roken van een dikke joint in ongecontroleerde lachbuien
terwijl ze communiceren in een mengeling van Spaans, Engels en Japans. Tomo is een
getalenteerd fotograaf en filmmaker die heeft weten los te komen van het Japanse
bezigheidssyndroom en bijna alle foto’s in dit artikel zijn van zijn hand. Hij bespeelt de
Senegalese Asarato zeer behendig. De twee ballen gevuld met zaden en verbonden met een
touwtje worden door de pols in beweging gezet en maken een onmiskenbaar tshieeke-tsjieeke-
klank-klang geluid... vaak tot diep in de nacht.
De voorkeur voor uitzonderlijk monotone voornamelijk ritmische muziek kan iemand werkelijk
tot wanhoop drijven, het is mij nog niet overkomen, maar een van mijn gasten helaas wel.


Huiselijkheid
Niet alleen via mij komen veel mensen op bezoek in dit huis. De meesten die hier langskomen
hebben elkaar ontmoet tijdens de Rainbouw bijeenkomst in Portugal, de rest ontmoette elkaar bij
ons in huis. Veelkleurige personen, eigenlijk allemaal reizigers, of beter gezegd zwervers, die
niet de intentie hebben om snel terug te gaan naar hun vaderland. Granada biedt aan velen de
kans om een leven te leven wat zelf gekozen is. Andalusië is de armste provincie van Spanje en
misschien daarom zijn de bewoners nog niet besmet met de afhankelijkheid van luxe producten
en gaat het leven nog meer om het leven zelf en minder om het verdienen van geld om een luxe
levensstijl te onderhouden. De veelheid aan bewoonbare grotten in de heuvels tegenover het
Alhambra bieden de mogelijkheid om het leven een eigen vorm te geven. Ela, de Senegalese
vriend van Sandra, woont met een groep landgenoten in de grootste grot en met bijzondere
vindingrijkheid hebben ze sinds kort stromend water en elektriciteit.
Natuurlijk gebeurt hier weinig legaal, maar de rechteloosheid van deze plek leidt nauwelijks tot
onderlinge strubbelingen. De grot van de Senegalesen is de plek om heen te gaan als je hongerig
bent of verlegen zit om gezelschap, etenstijd duurt ongeveer de hele dag en je zal zoveel eten
aangeboden krijgen als je op kan. Het zijn bijna allemaal verkopers van zonnebrillen, mutsen of
paraplu’s (afhankelijk van het weer), cd’s, dvd’s en dergelijke die je letterlijk op iedere
straathoek en in ieder café tegenkomt. Hoewel aanvankelijk terughoudend fleurde Ela helemaal
op toen ik interesse toonde in zijn levensstijl, sindsdien zijn we vrienden. Openlijk vertelde hij
me over de inkopen die ze individueel doen, meestal in de groothandel in Armilla, om ze
vervolgens voor een veelvoud te verkopen. Spaanse inwoners van Granada geloven dat een
maffia hen controleert, dit blijkt niet waar te zijn. Ze leven, hoewel gescheiden van hun familie,
in een vrijheid die niet door iedereen te bevatten is. Ondanks de vrijheid die de Senegalesen hier
genieten, werken ze vaak iedere dag en de hele dag, dat is een verschil met de westerse reizigers
die regelmatig bij ons langskomen.


Creativiteit
Voor degene die absolute vrijheid voelt ligt absolute passiviteit altijd op de loer, dit is
overduidelijk het geval bij ons in huis. Niemand voelt de noodzaak om iets te ondernemen en
daarom gebeurt er weinig meer dan roken, slapen en koken, dit kunnen werkelijk dag vullende
bezigheden zijn. Deze saaie routine werd al snel onderbroken door de vondst van haarluizen,
waarschijnlijk opgedaan bij de Rainbow meeting. Nu ben ik niet heel panisch voor deze relatief
onschuldige parasieten, maar ze kunnen toch voor behoorlijke overlast zorgen en het kan een
heel gedoe zijn om er weer vanaf te komen. Gedoe! Zie hier, de inactiviteit kreeg ook al vat op
mij! In plaats van me als een dwaas te storten op de bestrijding van dit insectje, ben ik achterover
gaan zitten om te genieten van de nieuwe vlaag van nijverheid in huis. Er was geen gebrek aan
creativiteit. Wekenlang heeft de kleine vriezer volgestouwd gelegen met kleding van allerlei
aard, mogelijkheid om er nog iets van etenswaren bij te proppen was er niet. Andere dingen
werden gewassen door onze eigenzinnige wasmachine die niet zomaar voor alles wilde
opdraaien en haren werden of afgeschoren of ingewreven met een mengsel van cocos en teatree
olie. Efficient was het niet, de meeste kleding werd eerst een dag of twee in een plasticzak
gestopt, daarna voor onbepaalde tijd naar het vriesvak verbannen (een tijd nadat de beestjes
uitgeroeid leken hebben we nog de overtrek dat bij de bank hoorde uit de vriezer gepulkt, een
bevroren blokje kleed) en als laatste werd alles maniakaal enkele keren gewassen. Maar effectief
was het!
Het duurde echter niet lang voor de volgende, meer sluipende plaag zijn intrede deed in huize
San José Baja 12. Scapies, schurft dus! Net een iets minder prettig idee als je op elkaar gepakt
woont en de wc, douche en dergelijke deelt. Deze parasiet liet zich duidelijk minder snel de laan
uit sturen en de creativiteit moest hoogtij vieren om deze feestgangers onder de duim te krijgen.
Gelukkig bleek het een seksueel overdraagbare variant en raakten uiteindelijk maar drie van onze
huisgenoten besmet. Omdat Rafa een Ayurvedische levensstijl probeert aan te houden wilde hij
geen reguliere medicijnen gebruiken... dat werd een uitdaging waarvan ik een omschrijving
niemand wil onthouden.
Het is algemeen bekend dat rauwe knoflook niet door veel wezens getolereerd wordt en zo ook
niet door de meeste parasieten. De manier waarop Rafa zich op knoflook stortte was
lachwekkend, overal stonden potjes en bekertjes of wijnglazen met het gestampte goedje en
zodoende hing er dagenlang een alles doordringende knoflookwalm in huis. Na een paar dagen
stapte hij toch over op zwaarder geschut, namelijk: zelfgemaakte zwavelzalf waarvan de geur
alleen al de ogen deed tranen en de lippen deed branden. Maar ook deze remedie werd al snel
ingeruild voor een volgend brouwsel van gemalen mung bonen, een linzensoort, gecombineerd
met veel kurkuma. Het moest eerst langdurig gekookt worden en vervolgens gedroogd. Dit
laatste gebeurde op ieder vlak oppervlak dat er in huis te vinden was en zodoende moesten we
oppassen alvorens op een stoel te gaan zitten, anders riskeerden we blijvend gele billen die niet
zouden misstaan bij de nieuwe tint die de wc bril en de douche hadden aangenomen. Al gauw
hervatte Rafa zijn zoektocht naar een vervanger voor zijn geliefde Sophy, die na een ruzie met
haar nieuwe partner Teresa naar de Canarische Eilanden vertrokken is. Om proefondervindelijk
vast te kunnen stellen of hij genezen is, denk ik.


Filosofie
Rafa is een idealist, de enige echte. Hoewel iedereen zich socialist noemt, verhitte discussies
voert over sociaal-maatschappelijk onrecht en ongelijkheid, oorzaken van milieu problemen,
klimaatsveranderingen of de aanslagen van 9-11 en plannen maakt die nooit ten uitvoer gebracht
worden; blijkt alleen Rafa ook daadwerkelijk iets te ondernemen. Op zijn initiatief wordt er op markten
gewerkt in ruil voor eten, wordt er langs winkels gegaan om voedsel te recyclen, wordt er muziek
gemaakt op straat, wordt iedereen van zijn dagelijkse portie complottheorieën voorzien vanuit
de schier oneindige hoeveelheid documentaires die op Rafa's externe harde schijf staan en zo voort.
Een van de ergernissen van onze huisbazin was zijn missie om een gaarkeuken te organiseren in een
van de leegstaande appartementen onder ons. Maar ook dit bleek uiteindelijk een vruchteloos initiatief,
hoofdzakelijk omdat iedereen naar Rafa keek en Rafa niets zei. Dus hoewel anarchisme
geïdealiseerd wordt, loopt ook deze vrije groep zonder leider zijn doel mis. Rafa heeft een soort
messianistische uitstraling die mensen aan hem bindt en ervoor zorgt dat er naar hem wordt
opgekeken, tegelijkertijd gaat hij er vanuit dat wat hij doet goed is en dat iedereen op die manier zou
moeten leven. Maar geen enkele idealist kan consequent zijn in de uitvoering van zijn
overtuiging en dan komt het op zijn minst hypocriet over.
De laatste tijd zwerven steeds meer leden van de groep weer uit en blijft alleen de harde kern over:
Tomo en Sandra, die onbewogen lijken door idealen, fratsen en instabiliteit van Rafa.
Binnenkort zullen ze weer verder trekken, het idee is om richting Senegal te gaan om te ontsnappen
aan de inactiviteit die ze hier gevangen houdt.
 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed artikel!
Leuk en intresant artikel,