Mijn tranen prikken achter mijn ogen maar ik zal en wil niet huilen

Door Mensje gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

als je het gevoel hebt door alle ellende niet meer te weten waar naartoe.

Na veel gesurf op internet tussen de duizenden artikelen die er zijn gemaakt als je in de schulden terecht bent gekomen,heb ik de moed verzameld en ga ik schrijven.Om iets te blijven doen wat ik leuk vind(schrijven) maar vooral ook om mijn frustaties en verdriet aan het papier toe te vertrouwen.Waar moet ik er anders mee naartoe?Mijn tranen zitten al een geruime tijd net achter mijn wimpers geparkeerd maar "het parkeergeld" raakt op.Ik merk dat bij elk emotioneel gegeven,een verhaal,een mooi lied,noem het maar op,mijn wimpers uit de parkeerstand dreigen te raken en de ellende niet meer te overzien zal zijn.Het opgekropte verdriet is zo immens groot dat ik echt bang ben dat het me zal verorberen,me zal verteren en omlaag zal trekken in een put die zo diep is dat ik er nooit meer uit zal komen.

Al geruime tijd zegt mijn vriendin,"ik begrijp niet hoe jij zo kalm kunt blijven,hoe jij het klaarspeelt om niet gek te worden,ik was allang doorgedraait hoor"....en ja,daar wist ik eigenlijk geen antwoord op en dat weet ik nog steeds niet.Wat ik nu wel weet is dat ik merk dat ik het nu echt niet meer trek,niet meer kalm kan blijven (en me dan tot mijn enorm grote spijt uitkuur op mijn gezinsleden).Ik word steeds bozer en verdrietiger.Maar zolang ik boos ben kan ik niet verdrietig zijn en probeer ik mijn boosheid te gebruiken om alert te blijven en dat goed te gebruiken.Makkelijk gezegd ja,maar zo werkt het voor nu even.Want ja,ik heb schulden,wij hebben schulden en daar zijn we al jaren mee bezig om die weg te werken.En telkens als ik dacht dat er enige ruimte kwam kregen we een nieuwe tegenslag.En weer de volgende en de volgende en de volgende.... het houdt gewoon niet meer op.Ik slijt sommige dagen dan ook letterlijk aan wegwijs worden in rekeningen,aanmaningen,incasso-buro's (en waar zij zich aan moeten houden),deurwaarders en beslagleggingen van loon en uiteindelijk huis.Banken die er dan weer dubbel geld voor inhouden,kosten die overal bovenop komen,slapeloze nachten,huilen,paniek,wanhoop,schaamte.Nog niet eens te spreken over de complete schok over hoe brutaal dit soort mensen kunnen zijn en wat dit met je doet als menslievend mens.En vooral ook het verbergen van je verdriet en wanhoop naar je kinderen omdat die er echt niets aan hebben om alles te weten.Als je nu denkt alweer zo'n stumpert die het aan zichzelf te danken heeft dan lees maar niet verder.Was dat maar zo,dan had ik het niet zo ver laten komen geloof me maar.

Lees verder in mijn volgend artikel: de oorzaak.

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
goed artikel! dikke duim
Een duim omhoog. En schrijft het maar van je af. Want er zijn velen die het bijltje er bij hebben neergelegd.
welkom op Xead!
En een zeer goed artikel en moedig van je om dit met ons te delen.
Duim en fan erbij!
Een goed artikel, met je gevoel duidelijk naar voren gebracht. Ik zeg altijd maar hoe dieper je jou gevoel opkropt hoe dieper je zal zakken omdat je je gevoel niet durft te uiten. Als je even lekker uithuilt zul je je even opgelucht voelen en weer een stukje een nieuwe start doen geven. Duim voor je lef om dit te schrijven.
Welkom op Xead! Compliment voor je moed om je verdriet te willen uiten. Duim en fan.