Oppassen, ouders, stuiterballen en huisdieren!

Door Kelly-Elisa gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Na de andere bijbaantjes uit mijn vorige artikel (wat vooraf ging aan Oppassen, ouders, stuiterballen en huisdieren!), kom ik op het oppassen zelf. De leuke kanten, de mindere kanten, de lieve kinderen en de vreselijk onbetrouwbare ouders. De suikerbommen genaamd snoepjes en de huisdieren!

De kinderen......................... Engeltjes, bengeltjes en stiekemerds!

Ik heb veel verschillende oppaskinderen gehad. Sommige van hen waren schatjes, luisteren goed, speelden lief of wilden mn haar doen (tuuurlijk is het prachtig, die 4 uitgezakte vlechten waarvan 2 midden op mn hoofd! Tuuuuuurlijk laat ik het zo zitten!).

Andere kids waren stukken drukker, stuiderden na een snoepje als een stuiterbal door het huis en de tuin en molesteerden de hond (de hond komt later nog aan bod!).

En dan heb je nog de stiekemerds. De kinderen die al wat ouder zijn, over het algemeen. Een kind van 4 heeft nog niet het vermogen om écht sneaky te zijn. Een kind van 8, of 12, wel!

Als voorbeeld: Ik zal deze jongen Dave noemen. Dave heeft een broertje van een aantal jaar jonger. Toen ik begon met oppassen in hun gezin was Dave 11, en zijn broertje Lex was pas 3.

Dave had dus heeeeel goed door dat ik het grootste deel van mijn tijd bezig was met Lex in de gaten houden, vermaken of voorkomen dat hij het huis afbrak. Met de smoes: "ik ga boven huiswerk maken, hier is het te druk" verdween hij dan naar zijn kamer op zolder.

Regelmatig als ik dan ging controleren of hij wel echt bezig was, of zelfs als ik hem ging halen voor het eten, zag ik een mannetje dat hééél druk bezig was, met huiswerk? Dream on! Nee, met auto's jatten in GTA of mensen afschieten in Call of Duty (een spel voor 16 jaar en ouder ofzo... maar ja van papa en mama mag dat en krijgt hij dat....).

Een puberende jongen van zijn computerspel af halen, heeft iemand het wel eens geprobeerd?
Mij is het vrijwel nooit gelukt. Je kunt nog zo mooi de baas spelen, als een jongen die sterker is dan jijzelf en ook al bijna een kop groter, iets NIET wil, dan gebeurt het ook niet. Helaas. Die leverde ik dan 's avonds af bij zijn (overwerkte) vader in de hoop dat hij hem ook op zijn kop zou geven. Hij had echter geen zin om moeilijk te doen en dan kwam er een soort "boys will be boys" motto uit. Diepe, diepe zucht en 1-0 voor Dave.

Gelukkig zijn kinderen over het algemeen dol op me, vind ik het heel leuk om mn geld te verdienen door met kinderen te sjouwen, en ben ik ook wel echt de baas want nee is bij mij ook echt nee. (Tenzij je dus groter dan me bent en 2 keer zo sterk, dan is nee héél af en toe ook een beetje ja...haha!)

De ouders........
Werkgevers, werkonthouders, de bazen of de sloofjes van hun kinderen

Oh ouders... jullie komen in zoveel soorten en maten en met zoveel verschillende karakters. Ik heb ze allemaal al voorbij zien komen.

De liefhebbende ouder

Komt in 2 gradaties: de gewone liefhebbende ouder, en de liefhebbende ouder die niet weet wat liefhebbend is.

De gewone liefhebbende ouder beseft dat een kind baat heeft bij regels. Het kind weet dat dit wel mag en dit niet, liefst ook waarom. Die regels legt mama of papa ook uit aan mij als ik de eerste keer kom, zodat het kind de stabiele basis blijft behouden ook als zij er niet zijn. Verder mogen deze kinderen vaak net iets later naar bed of net 1 snoepje of verhaaltje meer van de ouders om het feit dat zij er niet zijn iets minder vervelend te maken. De kinderen van deze ouders zijn over het algemeen lief, luisteren (niet perfect natuurlijk, maar) goed, doen wat hen gezegd wordt en liggen als papa en mama thuis komen in bed te slapen. Bij zulke kinderen oppassen is altijd het fijnst.

De liefhebbende ouder die niet weet wat liefhebbend is... tja. Die heb ik al vaker gezien. Deze ouders denken: als ik zeg dat iets niet mag, gaat mijn kind jengelen en huilen. Dan is hij dus verdrietig. Dan ben ik een slechte ouder. Dus alles mag!
Dit is erg moeilijk voor een oppas, of in elk geval voor mij. Ik kan het simpelweg niet aanzien als kinderen elkaar pijn doen, de hele dag het huis slopen, huisdieren molesteren of geen huiswerk maken omdat ze liever mensen neerknallen achter de spelcomputer. Maar het is vrij lastig en neemt veel tijd en consequentie om te leren dat mama en papa dan alles best vinden, maar de oppas niet. Bij een vast oppasadres is dat de moeite waard, bij een incidenteel adresje laat ik het over me heen komen en doe ik ook geen moeite om het op te ruimen als mama en papa er bijna weer zijn. Hoeven de kinderen tenslotte ook niet!

De alleenstaande ouder (kinderen bepalen lekker mee)

Vindt het over het algemeen HEERLIJK om een middagje of avondje weg te kunnen. En voelt zich aan de andere kant schuldig omdat ze (meestal een vrouw in mijn ervaring!) de kinderen achterlaat. En verandert daardoor in type 2 van de liefhebbende ouder: mama (of papa) gaat weg, maar ik kom weer terug! Echt waar! Hier heb je een zak chips en een nieuwe dvd en als je niet kunt slapen mag je opblijven tot mama (of papa) weer terug is. Ok? Vind je dat goed kind van me? Wil je nog iets? De kids hebben dus meer te zeggen dan de oppas!

De wispelturige ouder

Komt helaas ook voor. Deze geeft je het idee dat je onmisbaar bent. En belt vervolgens nooit om te komen oppassen. En ik heb het nog vervelender meegemaakt.

De moeder van Dave en Lex had een hernia. Super vervelend natuurlijk, en pijnlijk, logisch dat ik niet hoefde te komen want ze was zelf thuis (hoewel ik me afvraag hoe ze het met die computerverslaafde en die wervelstorm heeft overleefd!). Maar na 3 maanden was ze nog ziek thuis, en inmiddels had ik dus 3 maanden niets verdiend. Toen ik na 3,5 maand nogmaals belde om te vragen of ze al beter was en wanneer ik weer nodig zou zijn, werd me verteld dat Dave een zakcentje wilde bijverdienen en al een keer had opgepast als test. En dat hij voortaan op zou passen. Als ik dus niet had gebeld was ik er niet achter gekomen dat ze helemaal niet meer van plan waren mij te bellen! Erg vervelend!

Ook heb ik helaas nog kort geleden ouders meegemaakt die me na 2 maanden nog niet betaald hadden (en na een hele avond tot diep in de nacht opgepast te hebben had ik aardig wat verdiend, wat ik als student niet zomaar NIET nodig heb..). Dit geld kreeg ik pas na een dikke 2 maanden, 3 telefoontjes, 4 smsjes en een hoop gezeur en rotgevoel. Daar ben ik dus ook nooit meer op gaan passen. Hoe leuk ik het ook vind, ik werk niet gratis.

Dus ouders, een welgemeende tip uit de grond van het hart van een oppas:

Jullie zijn de baas! Jullie zijn de ouders!

En je kind voelt zich niet schuldig als hij of zij liever bij een vriendje speelt dan de dag met jou doorbrengt, dus voel je niet schuldig als je een keer een middag of avondje voor jezelf wil. Daar leren kinderen van!
Dat de wereld niet om hen draait. Dat mama en papa ook af en toe bij elkaar willen zijn. Dat mama en papa weg kunnen gaan maar altijd weer terug komen. En dat een oppas leuk is als je luistert. Dat je dan extraatjes krijgt in plaats van op je kop.
Iedereen moet het natuurlijk zelf weten hoor, maar besef dat een oppas niet komt oppassen omdat zijn of haar leven om jouw kinderen draait, maar omdat hij of zij een zakcentje bij wil of moet verdienen. En geef dat dus ook op tijd. Bezuinig niet op een goedkope oppas die niet naar je kinderen omkijkt, maar zoek er 1 die met je kinderen op pad gaat, naar de speeltuin, het bos, achter die kast met die bewegende poppetjes vandaan!

De huisdieren...... Om op te eten of eten ze me nou op?

Oh huisdieren, schattige beestjes. Helaas heb ik het niet zo op honden en zijn dat nou juist de dieren die mijn oppasgezinnen vaak houden.

Een lekker middagdutje

Een van mijn oppaskindjes moest nog een middagdutje doen. Omdat hij de eerste paar keer dat ik er was vanzelf moe werd en vroeg of hij naar bed mocht, liet ik hem altijd spelen tot hij rond een uur of 2/ half 3 hangerig werd en naar bed wilde.
Deze dag leek hij echter onvermoeibaar. Om kwart voor 3 rende hij nog rond als woody woodpecker. Ondertussen moest ik zijn broer en de hond uit elkaar halen die stoeiend door de tuin rolden en zo de bloemperken van mamalief vernielden. Terwijl de hond naar binnen liep gaf ik de oudste broer nog een korte preek over mama's bloemen en dat zij hier niet blij mee zou zijn.

Binnengekomen was ik Lex kwijt. Waar was dat kind? Mijn wervelstorm die altijd wel iets liep te slopen was weg! Na de benedenverdieping rond te hebben gekeken zag ik hem liggen..... opgekruld tegen de hond in de hondenmand onder de trap, in een diepe slaap. Ik vroeg me natuurlijk af: moet ik hem nu oppakken en boven in bed leggen? Maar hij lag zo vredig dat ik hem maar heb laten liggen.

2 uur lang heeft hij geslapen, en al die tijd heeft de hond (een best grote labrador overigens) amper bewogen. Als Lex ging verliggen volgde de hond, maar niet eerder. Zo schattig!

Hap, mn broek en kakkie, poep!

Ook ben ik laatst de dupe geworden van een van de kleinste, schattigste puppies denkbaar. Omdat mijn oppasmeisje op bed lag vond ik dat hij uit zijn bench mocht, waar de ouders hem in hadden gestopt. Zo'n klein hondje nemen om hem vervolgens op te sluiten zonder ook maar enig hondenspeeltje, superzielig vond ik het. Maar hij beet (speels, maar toch vervelend als je pas 3 bent) mijn oppasmeisje.

Helaas zag hij mijn spijkerbroek als een lekker hapje. Een sprong, een hap, en een gat in mijn broek!
Terwijl ik de schade op aan het nemen was, rook ik ineens iets onaangenaams. Oh jakkes. De puppy had op de grond gepoept! Gelukkig lag er een tegelvloer en geen tapijt, maar dan nog!

Eerst wilde ik het nog laten liggen. Niet omdat ik te beroerd ben om iets op te ruimen hoor, maar omdat de baasjes van dit hondje hem niet nog even uit hadden gelaten voor hij in zijn bench werd opgesloten. Bovendien kom ik om op een kind te passen, niet op een hond!
Maar zoals iedereen die wel eens hondepoep geroken heeft wel zal beamen, BAH! Die lucht! Dus na 2 minuten toch maar opgeruimd. Het zag er namelijk niet naar uit dat hij het zelf ging doen!

En nu heb ik vanmiddag een gesprek met een potentiëel nieuw oppasgezin.

Hopelijk met leuke kinderen, betrouwbare ouders en er mogen best huisdieren aan te pas komen, maar ik ruim geen hondenpoep op haha! Bah!

 

 


 

 
 
 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een duim omhoog. En hopenlijk word jij ook een goede moeder MET een partner die ook zo denkt en doet.
Heb ook al heel wat soorten kinderen meegemaakt .....en ouders ...
haha :p als je nog aanvullingen hebt op mijn "type ouders-lijstje" dan zijn ze welkom hoor! Vul ik het gewoon aan.