Onverenigbare werelden. Doe er je voordeel mee! Of niet.

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Deze geluksvogel maakte persoonlijk de omwenteling mee, die ons nu weer parten speelt.

Dertig jaar na de tweede wereldoorlog kon onze welvaart niet stuk.

Iedereen had gelijke kansen. Met inzet en visie was het leven maakbaar, kon je je dromen najagen. Of niet. Vijf jaar had ik keihard gestudeerd om optimaal mijn vak te verstaan wat destijds nog niet echt gewoon goed was voor meisjes. Niet dat ik al in de gaten had of ik ook goed was in mijn werk want als beginner op de maatschappelijke ladder dacht ik ook daar, in de harde zakenwereld, eerst veel te moeten leren. Het kon altijd beter, volgens mij en ik geloofde amper dat het succesvol was wat ik als ontwerper afleverde. Ik noemde mezelf geen designer, vond het overdreven om mij met Engelse krachttermen op te waarderen. Dat de jaarcijfers daarover duidelijke taal spraken en dat dit via het salaris duidelijk zichtbaar werd, deed me eigenlijk vrij weinig. Een goede ontwerper kon eisen stellen en om je niet aan de concurrent kwijt te raken ging men graag op voorwaarden in.

Het was hard werken aan de top

Opgevoed met het idee dat je van werken niet dood gaat, had ik er geen bezwaar tegen om over te werken als dat nodig was. Ik verdiende drie keer zoveel als mijn man, had daar uit emancipatoir oogpunt geen bezwaar tegen en, zoals het gelijkwaardige partners betaamt, deelden we  alles samen. Gelijkwaardigheid zit hem immers niet in de hoogte van het salaris…
 

Tot op die bijzondere dag.

"ik wil een nieuwe auto," zei hij plompverloren. Waar kwam dit ineens vandaan? Ik begreep er niets van. We hadden goed geleefd. Naar de portemonnee en die was toevallig leeg. Vanwege uitgaven voor ons eigen belang. Of althans, dat dacht ik en de Renauld Zes was prima in orde. Of eigenlijk, laat ik eerlijk zijn, ons rode blikken lievelingetje was weer geheel opgelapt. Manlief had met haar binnen twee jaar drie maal een ongeluk gehad. Alléén haar linker portier was nog origineel. Voor- achter- en rechterkant was in elkaar gereden geweest en geen enkele keer was de andere weggebruiker daar schuldig aan. Na de derde verstrooide blunder had ik wel spottend gedacht dat wij waarschijnlijk nimmer no-claimkorting zouden verdienen, zolang hij in onze auto reed, hahaha. Dit waren maar enkele incidentjes. Ooit was mijn man met hun auto bij zijn ouders voor de deur weggereden: Acht auto’s totall loss. Zoonlief schoot de weg op  zonder uit te kijken. De aanstormende VW-Kever katapulteerde links, rechts, links, tegen de wagens van hun buren, maar je moet over het verleden niet zeuren.  

“Waarom wil jij een nieuwe auto?" vroeg ik perplex.

Hij keek me aan of ik hem een oneerbaar voorstel had gedaan en ik dacht verstandig te kunnen overleggen. "Heb je gezien dat we zojuist de laatste centen hebben terugbetaald die je ouders ons hadden geleend voor ons huwelijksfeest?”  vroeg ik. Hij knikte en waarom hij toch doordramde snapte ik niet..
“Jij bent ouderwets, moet eens ophouden zo angstvallig op de kleintjes te letten, met je tijd meegaan,” zei hij. Ik was te verward om hem meteen met zijn kop door de muur te rammen. Toevallig had ik wel de verantwoording over alles, ook de financiën, dus... was hij daar soms tegendraads over? Terwijl iemand in mijn brein schreeuwde dat ik toch meer kapitaal in het laatje bracht dan hij, vroeg ik:
“Hoezo ouderwets? Houd ik het gezinsbudget niet naar behoren op pijl?” Hij antwoordde niet.

"Ik leef niet graag van geleend geld, dat geeft teveel stress. We moeten wachten tot we het geld bij elkaar hebben.” besloot ik vastberaden en klonk als een bedillerige moeder.  Voor het eerst sinds ik hem kende bleef hij vasthoudend en haalde vrienden aan die het weten konden, “Zij doen in aandelen zelfs. Dat zijn  de echte experts. Zij weten meer van geld dan jij, met je bekrompen instelling.” beweerde hij hardnekkig.

Waarom ik hem niet meteen de deur uit bonjoerde?

Ik overwoog oprecht of hij gelijk had!

Was het mogelijk dat ik geen sjoege had van de  moderne economische mode?
“Kost die auto 10 000? Dat geld moeten we lenen? Er rente over betalen.” Hij knikte, begreep me?
“Aan het eind kost die auto 12 000. Voor ongeduld leggen we dus twee duizend neer, terwijl de Renauld weer als nieuw is. 2000 Pegels... Weggegooid geld omdat we niet wachten kunnen?" Hij schudde heftig nee en hield voet bij stuk: ik begreep het niet. Was niet op de hooogte van de huidige mogelijkheden, zei hij en keek er neerbuigend bij toen hij beweerde dat zijn manier van denken de nieuwste hit was.
“Hoor eens, tegenwoordig moet men overal voor betalen,” argumenteerde hij.
“Kreeg je vroeger dan iets cadeau?” vroeg ik infantiel en hij lachte me schamper uit. Het voelde toen zo onwerkelijk, also ik in een andere wereld moest stappen. De zijne…van dat  snelle... Ging dit over geld in het algemeen of over een levensinstelling? Was dit een eerlijke discussie? 

“Jij bent te krenterig, moet eens wat losser worden wat betreft geld.” Ik raakte in een rare gedachtespagaat. Ons geld. Wiens geld? Zijn verdiensten haalden amper modaal en studeren vond hij géén investering. Niet in zichzelf noch in ONZE portemonnee. Mijn inbreng was steeds meer geworden terwijl hij geen promotie maakte. 

Als ik terugdenk, zie ik nog steeds twee onverenigbare werelden.

“Waarom doe je nou zo moeilijk? Er komt immers iedere maand voldoende binnen?” hield hij vol.
Was ik echt gek? Was het beledigend als ik zei: Wie legt het merendeel daarvan hier op tafel? Ik waagde het toch om advocaat van de duivel te spelen. Waar sloeg deze idiotie op?
“Met een MBO diploma zou jij meer verdienen!”  Hij toonde zich gepikeerd.

“Het gaat niet om salaris, maar om jouw onvermogen met de tijd mee te gaan.”
“Dan ben ik maar een ouderwetse taart. Ik verdien liever met wat geduld gratis geld dan dat ik moet betalen voor directe bevrediging!” zei ik, dacht dat we uitgepraat waren en ging thee zetten.

Toch kwam die auto er van geleend geld.

Onder protest, maar ik gunde hem de nieuwste trend. Het voelde eng om niet meer naar de inhoud van onze beurs te leven. Alsof ik als een kip zonder kop achter de feiten aan rende. Hip, modern en snel. Dat dan weer wel.  In 1975 kon dat nog, behoefte via de bank verzilveren, maar ik bleef het  'leven van de lening' noemen. Zonde van het geld. Ik besloot om me er nooit meer toe zou laten verleiden. Dan maar een ouderwetse muts.

Het apenzuur heb ik me gewerkt om de schuld binnen negen maanden af te betalen voor ons kind kwam.

Onze relatie schudde op zijn grondvesten, maar bij de scheiding, net na haar geboorte, waren er gelukkig geen schulden meer. Niet van dat benauwde.

Na verkoop van de Mazda 323 kreeg hij er de helft (4500 gulden) van mee. Mijn geweten was zuiver en hij kon met zijn nieuwe vriendin een veer van de bek gaan blazen… Van geld dat ze niet verdienden.

Ik heb het gevoel we nu met zijn allen wéér in een botsing van twee werelden verkeren waarin men een lening neemt op gebakken lucht die als waarheid wordt verkocht, maar ach... ik ben nog steeds een dom gebakje... 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dan maar beter bekrompen hoor! ... Schulden brengen enkel zorgen..
het leek ooit allemaal zo gemakkelijk lenen lenen en nog eens lenen
De banken stimuleerde het zelfs
nu is dat wel even anders

Heel knap hoe je in de onderstroom van dit stuk de lezer al laat voelen dat er een scheiding op komst is.
Je had helemaal gelijk destijds. Puik verhaal dat me op een idee brengt voor een artikel dat in het verlengde ligt.
Wat een eikel.
Het begin van de huidige crisis in een notedop ... duim.
Gelukkig zijn mijn vrouw en ik het in grote lijnen op dit gebied eens en doen niet mee aan onnodige grillen en luxe.
Mede daardoor zijn we tevreden en hebben het goed.