Werken..?, niet meer...

Door Corine1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Na jarenlang aan het arbeidsproces deelgenomen te hebben, krijg ik een kans..... moet ik deze laten liggen..????

Hallo, beste (eventuele) lezers, hier ben ik weer, na een behoorlijk lange afwezigheid wegens allerlei (gezondheids) problemen en een hoop, al of niet, opgelopen of zelf veroorzaakte stress. U moet weten dat ik het niet altijd even makkelijk heb gehad, nee, verre van dat. Ik heb behoorlijk wat verlieservaringen moeten meemaken en ondergaan en heb ermee moeten leven. Men zegt dan altijd, "je moet doorgaan" want je hebt geen keuze en, inderdaad, je gaat door, dus ook met werken want er dient natuurlijk wel geld verdiend te worden om te kunnen eten, drinken en aan allerlei financiele verplichtingen te voldoen. Los van het feit dat je je kinderen wilt blijven geven wat je ze altijd hebt willen geven namelijk, alles. Ik kan u vertellen, het is mij gelukt. 

Niet dat ik trots ben op mezelf. Ik ben trotser op mijn twee meiden, zij hebben gedaan wat zij moesten doen en hebben hun leven opgebouwd ondanks het verlies van een heel dierbare. 

En dan ga je weer aan het werk, ja, omdat het moet en omdat je weet dat het ook zo hoort en natuurlijk is dit ook zo. Je word, hoe kan het ook anders, hartelijk verwelkomd en men is blij dat je er weer bent. Natuurlijk doe je er ook alles aan om op een of andere wijze weer belangrijk te zijn, niet voor jezelf maar voor anderen want in de Gezondheidszorg zijn mensen van je afhankelijk. Juist die afhankelijkheid zette mij aan het denken, er waren thuis mensen die veel meer van mij afhankelijk waren. Je maakt dus een keuze en die keuze maak je op gevoel, los van salaris, vakantiegeld en al of niet eventueel openstaande bonussen, in de gezondheidszorg niet van toepassing. Welnu, ik moet zeggen dat er werkgevers zijn die hier een oog voor hebben, niet alleen hiervoor maar ook voor een individuele werknemer. Bent u verbaasd? Ik was dit ook, stomverbaasd zelfs.

Na maanden van aanmodderen op mijn werk, je plichtsgevoel ligt er nu eenmaal, en de zorg voor mijn gezin, had ik het heel erg moeilijk, de combinatie van beiden was heel erg zwaar. Het beroep, ik noem het bewust zo, van huisvrouw(man) is een complete dagtaak. Het combineren van beide is, mijns inziens, een prestatie van formaat. Mijn respect voor, met name alle vrouwen, want zij zijn het meestal, die dit doen, is oneindig. Ik kan het weten want ik ben een man. Een man weet pas wat hij mist als ze er niet meer is.

Toen kwam mijn werkgever met een plan. Er was begrip voor mijn persoonlijke situatie en vanzelfsprekend ook begrip voor hun situatie. Ik kreeg een aanbod, je kunt eventueel eerder stoppen met werken, jawel, pre pensioen. Kan dat in deze tijd nog?? Ja dus.

Stel je voor, nooit meer hoeven werken en de dingen doen die je altijd al hebt willen doen maar er geen tijd voor hebt, of nooit hebt willen maken. Ja, iedereeen wil dit wel, vooropgesteld als de financien maar kloppen, nou die blijken aardig te kloppen. Natuurlijk is het geen vetpot maar wat is dat tegenwoordig wel? Ik ben nog van de zogenaamde "ouwe garde" en ik werk al vanaf mijn 16e dus ik heb mijn bijdrage aan de "Maatschappij" al meer als genoeg geleverd. Na enig denken en overleg met mijn dochters, ja dus. Dit is mijn kans en die laat ik echt niet liggen. 

Euforie dus, zou je denken. Nou nee dus, meer een vrijheidsgevoel. Maar het voelt wel goed. En, hierna, we zien het wel, werk ze.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een duim omhoog. Grijp deze kans. Ik kan niet meer werken
(56 jr) En mijn vrouw ook niet. EN wat zijn we gelukkig. En een geluk dat we er beiden geen last van hebben.