In jouw wereld ben ik gehandicapt..en daar ben ik best trots op....Aalmoes?

Door Knorrepot gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

De vaardigheden hebben maar toch niet passen. Ben ik het nu of zijn zij het? Als je ooit had willen weten hoe E.T zich voelde, ik kan het perfect uitleggen nu..

Niet nu...

Op het perron, in de ijskoude regen, word ik aangesproken door een jonge man.  Als leider van een klein groepje boefjes vindt hij het nodig zijn moed te bewijzen door de grootste persoon op het perron uit te dagen.  Mij.  Er was een tijd dat ik dankbaar was geweest voor deze kans om me even los te gooien op een paar overmoedige jongelingen, echter met de leeftijd komt verstand….en tragere reflexen ook natuurlijk.
Ik gooi hem een blik toe en denk zelfs dat ik even mijn tanden ontbloot heb.  De kerel beslist dat hij liever zijn luchtpijp aan de binnenkant van zijn keel wil houden.  Zijn groepje lacht hem uit.  Ik niet.
Ik heb een rothumeur.

 

Sta me toe dit even te plaatsen voor u, beste lezer.  Ik ben geen beest, geen oermens….toch niet in die mate.  Vanavond ben ik teleurgesteld en boos, daarom mijn stekeltjes. 
Ziet u, met dit artikel misbruik ik u allen.  Ik neem u mee in mijn frustratie en gooi het van me af.  Vangen daarbuiten! 
Moest ik vergeten jullie te bedanken hiervoor, mijn dankbaarheid zijnde bekend nu.
Neen, ik ben geen woesteling..geen bruut.  Wat ik ben is gevoelig.  Een mens die nog altijd het broze van een kind in zich draagt.  Die kijkt naar de toekomst en hoopt dat ergens alles nog goed zal komen.  Soms verlies ik de grimmige realiteit die ons dagelijks omarmd en schrik dan wanneer deze terug opgedrongen word aan mij.  Ik ben een sociaal mens met een voorliefde voor andere mensen, echte mensen.  Ik slaag er in om de kloof te dichten die we soms tussen elkaar opbouwen.  Communicatie is een dagelijkse liefde. 
15 jaar na ik de schoolbanken verlaten heb slaag ik er nog niet in er iets mee te doen. 
Ik moet meer in detail gaan merk ik.  Goed.

Hoezo fuck off met je stofzuiger?


Na enkele halfslachtige pogingen om een nieuwe loopbaan op te bouwen als iets anders dan “verkoper” ben ik door omstandigheden verplicht om terug te keren naar de sector waar ik een haat/liefde verhouding mee heb.  Schrijven is mijn passie maar het brengt geen brood op de plank.  Studies met als doel een omscholing zijn op het moment financieel niet haalbaar.  Back to sales.
Waarom heb ik er zo’n afkeer tegen?  Ervaring.  Bijna elke bedrijf beweert bij hoog en laag integer te zijn, een goed product of dienst voor een goede prijs.  Geen gesjoemel, geen onrealistische praktijken.  Zo begint het altijd.
Na enkele maanden vallen de meesten door de mand.  Alles voor het cijfer is het nieuwe credo.  Integriteit neemt een stapje terug voor de winst.  Tuurlijk, hoor ik de realisten onder jullie zeggen: er is geen vooruitgang zonder winst.  Akkoord….maar blijf eerlijk.
Goed, ik was klaar terug de duik te nemen in sales en reageer op een vacature voor een bedrijf dat mensen plaatst, een selectiekantoor als het ware.
Mijn eerste gesprek was prachtig.  Voor het eerst was mijn noodkreet aan transparantie en eerlijkheid beantwoord.  Mijn gesprekspartner beaamde dat ook zij die nood had, en dat die volledig ingevuld werd door haar werkgever.  Eigenheid stond voorop.  Mijn ervaring en principes maakten van mij de ideale kandidaat.  Kriebeltjes.
Voorzichtigheidshalve opperde ik nog dat mijn enigste bekkommernis was dat ik mijn kinderen voor 18.00 moest kunnen ophalen van de schoolopvang.  Geen probleem was het antwoord.  Haar collega had ook kinderen en dit werkte perfect.  Onmiddellijk kreeg ik een uitnodiging voor een info sessie diezelfde avond.  Daar werd er gekeken welk vlees ze in de kuip hadden en werd er vaak al een beslissing gemaakt voor een verdere indienstneming.  Ik was perfect, beaamde ze nogmaals.
Fred keek weer naar de toekomst en hoopte dat alles goed ging komen.  Wolken verzamelden zich onder mijn voeten.

To boldly go where no dreamer has gone before..


Een trein en enkele bussen later bevond ik me in een ruimte met een dertigtal mede-wolkenlopers.  Ik 

denk niet dat er drie mensen boven de dertig aanwezig waren.  De presentatie startte.  Twee in mantelpakjes gehulde dames begonnen systematisch de aanwezigen op te zwepen in een vlaag van enthousiasme voor het bedrijf.  Er werd gedrukt op het feit dat wij de elite moesten worden in verkoop.  Dat geen minuut verloren mocht gaan, nooit.  You snooze, you lose.  Elke dag werd de lat hoger gelegd, wat logisch was.  De menigte beaamde. 

Het credo van het bedrijf was de nieuwe bijbel, dagelijks moest deze als een versje  afgedramd worden totdat hij niet meer vergeten kon worden.  Was je niet akkoord met maar een klein onderdeel van deze geboden dan kon je gaan.  Daar was de deur.
De overgang naar een filmpje waar 400 mensen in fanatiek enthousiasme deze vijf zinnen meebrulden was vlekkeloos.  Het ging over een massale teambuilding sessie waar ieder personeelslid de tijd van zijn leven had.  Het leek haast verplicht.  Mijn maag draaide zich om.  Had mijn contact deze middag niet gepraat over het behouden van eigenheid in een groot geheel?  Ik zag een heel filmpje lang honderden corporate robots die meedraaiden op een draaimolen die maar niet wou stoppen. 

Ordnung muss sein..

Een andere man naast mij werd gevraagd recht te staan omdat hij het toonbeeld was van hoe het bedrijf wenste dat je er uit zag.  Volledig kostuum…altijd…overal.  Een pluisje was hoogverraad.  Kon je dat niet….terug een verwijzing naar de deur.  Achter me zag ik enkele van mijn minder elegante medebroeders en zusters zichtbaar krimpen in hun stoelen.  Nu begon hun lijdensweg al, ze zouden nooit passen.  Het kneden door de perfect gemanicuurde dames ging door.  Dit was een job voor vechters, voor mensen die maar aan één ding denken…geld.  Alleen voor mensen die willen door gaan tot ver na de kantooruren.  Kon je dat niet….Wel…
Het was tijd voor een kleine pauze.  Er werd gevraagd om in die pauze eens goed na te denken.  Na de kleine onderbreking gingen ze door met de mensen die de sprong naar het commercieel nirvana wilden wagen.  Had je twijfels, kon je gewoon stilletjes vertrekken.
Ik was al met één voet de deur uit.  Ik kan en wil geen robot worden.  Ik zag mezelf niet met een gek oranje petje in de rij staan en als een volkomen idioot die vijf zinnetjes uitbrullen omdat je anders opvalt en tegen de stroom in zwemt.  Ik ben geen haai en zal het nooit zijn.
Voor ik doorging bejegende ik één van de dames die de presentatie gaf.  Ik legde haar uit dat ze mijn passie en performance  kreeg.  Enthousiasme en ervaring kreeg ze er gratis bij.  Ik vertelde haar dat ik twee kinderen had en die ook moest ophalen.  Enkele uren daarvoor in het vorig gesprek leek dat geen probleem te zijn.  Haar gezicht vertrok en ik snapte toen dat het hebben van kinderen mij iemand maakte die nooit tot de elite zou horen.  “Ja, dat is een moeilijke situatie” vertelde ze me nog, een uitweg zoekende.
“Nee hoor, het is heel simpel” repliceerde ik, en stapte de deur uit.  De enigste plaats daar waar ik hoorde.

Fire the negative one for his feet are smelly!


Een kleine voetnoot voor mogelijke werkgevers die dit artikel lezen.  Bent u iemand die een gedreven en ervaren mens zoekt als ambassadeur voor uw bedrijf, ik ben uw man.  Voor een robot kan ik u een ander bedrijf aanbevelen.  Zij hebben een patent weet ik uit goede bron.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
well done poepie :-)
Goed artikel Fred, je hebt een krachtige schrijfwijze en het is zeker prettig om te lezen. Ik deel je mening over de robotacties van sommige bedrijven ten harte, groetjes zinka, duimpie van mij.
Goede kritische beschouwing ober management Duim Taco
Geef me de vijf. Ik ben inmiddels een stuk ouder en pas nog steeds niet. Het went, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Goed artikel, herkenbaar en sterk geschreven. Je zou toch zeggen dat je hiermee aan de bak moet kunnen komen.
Misbruik ons maar, geen probleem. Ik ben ook uit zo'n situatie gestapt, werd er doodongelukkig van. Sterkte met het zoeken naar een passende baan!
pfoeeee......veeeeel foutjes...tip voor mezelf, schrijf niks als het half 5 is en je emotioneel bent :)
Sterk artikel in dit geval even graag misbruikt. Ik zou daar zeker niet overleven!