De geschoren benen van mijn man

Door JHeininga gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mijn man houdt niet van verwijfde acties. waarom niet, zal ik nooit begrijpen. het was destijds voor mij een hels karwei om hem een gezichtscreme aan te praten en nu was het dan zover dat zijn benen het moesten ontgelden. Hieronder ons verhaal.

' Nog vier dagen te gaan.'

zijn gezicht staat op onweer als hij ruw de stoel naar achteren schuift en erop neerploft. Ik kijk hem aan. Mijn man.. Zijn huid is grauw grijs van kleur, zijn haren ongewassen en zijn kin is ongeschoren. Zijn badjas hangt half open en aan de onderkant pronken twee prachtige gladgeschoren melkwitte benen. Om mijn mond verschijnt ongewild een glimlach die ik probeer te verhullen door weg te kijken, maar ik ben te laat. Een stortvloed van boze woorden en verwijten gooit hij over mij uit. Mijn glimlach wordt steeds breder en mijn man wordt steeds kwader tot ik het niet meer hou en in lachen uitbarst. Ik wil niet lachen. Natuurlijk wil ik niet lachen!

Met een woest gebaar gist hij de iPad van tafel, start een app, geeft me nog eenmaal een vernietigende blik en is vervolgens niet meer aanspreekbaar. Ik doe mijn best om niet weer in lachen uit te barsten wat wordt bemoeilijkt door de aanblik van mijn man die de ene melkfles over de ander slaat, waarbij de bovenste er door de ongekende gladheid ervan tot drie keer toe weer afglijdt. Er ontsnapt een proest die ik probeer te camoufleren door overdreven te gaan hoesten alsof ik me net heb verslikt. Even richt hij zijn blik op mij om zich dan weer vol overgave op de iPad te richten. Dit keer kom ik er genadig vanaf.

Even later komt hij naar beneden in zijn wielrennerspakje.

De gladgeschoren melkflessen geven licht in de donkere hal. Hij buigt zich iets voorover, kijkt erna en richt zich dan tot mij. 'Waag het niet...'
'Ik waag niets...' onderbreek ik hem terwijl ik achter mijn hand mijn glimlach probeer te verbergen en richting de woonkamer loop. Maar zo gemakkelijk kom ik niet van hem af. Met grote passen loopt hij me achterna naar de woonkamer. De melkflessen bewegen als lichtgevende staven om en om. Ik zie ze voorbij flitsen als hij me, net voor de deur naar de woonkamer, inhaalt. ' schat, ik hou t niet meer! Ga fietsen ofzo, maar blijf maar beter even uit mijn buurt of laat me even bulderen van het lachen,' laat ik hem weten.
Als een geslagen hond druipt hij af naar de voordeur en als met een knal de voordeur dichtslaat besef ik dat hij optie 1 gaat uitvoeren en dat hij een stukje gaat fietsen. Door het raam zie ik de melkflessen langzaam kleiner worden. Zal hij ze wel hebben ingesmeerd?

Twee uren later zie ik manlief de oprit opkomen fietsen. De melkflessen zijn rood verbrand... Al mopperend stormt hij het huis binnen en met een grauw en een snauw pakt hij de yoghurt uit de koelkast. Ik lach hem vriendelijk toe. Boos beent hij de keuken uit de hal in, waar hij de trap naar boven neemt.
'Ik ga douchen en kom wel terug als jij weg bent!' snauwt hij me verwijtend toe.
Ik gniffel. Mannen....

Het is half zeven als de wekker gaat.

Ik wek mijn man.' vandaag is de grote dag, schat. Kom je eruit?' Als we later aan de keukentafel ons ontbijt nuttigen pols ik voorzichtig zijn humeur. Gespannen, weet ik en daarom laat ik hem maar mopperen als blijkt dat in het boekje staat dat hij nog eenmaal zijn benen moet ontdoen van stoppeltjes. Mijn man heeft het niet zo op het scheren van zijn benen of andere delen van zich lichaam op zijn kin na. En dat terwijl ik een "kale" man juist zo sexy vind..

Een paar uur later is alles achter de rug. Aan dagenlang van ingehouden emoties is een eind gekomen. Ik lach niet meer, hij moppert niet meer. De operatie aan zijn spataderen is geslaagd en onze relatie heeft het overleefd. Ik werp nog eenmaal een blik op zijn benen.
'Vanavond warme melk,' merk ik op en knik naar de met steunkousen ingepakte benen van mijn man. Hij grijnst tevreden. 'Wat moet ik zonder jou? Trut.' Dit keer lachen we samen.

© 2012 By J.Heininga-Warners

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een dubbel verhaal in het begin en eind verpakt en goed geschreven, leuke foto,s.

Pork geeft de DUIM.
FAN is hij al.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Geweldig verhaal. Ik kan me er alles bij voorstellen, goed geschreven.
Geweldig goed geschreven, en heb flink kunnen lachen :-)
dikke duim verdiend :-)