De onzekerheid dat zwaarlijfigheid meebrengt.

Door Zottiewottie gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Wat voel je als je zwaar bent ? De blikken , de oordelen... Een verhaal achter de zwaarlijvigheid....

Waar het allemaal begon...

Dit is een verhaal dat gaat over zwaarlijvige mensen...
Een blik heel dichtbij... We noemen deze persoon Luna.
Luna was een jaar of 17 en kreeg verschrikkelijke buikpijn. Bij de verplegster van de school kreeg ze te horen dat ze dachten aan de apendix. Een bezoekje aan spoed was dus aan te raden.
Op spoed bleek inderdaad dat het om een opgezwollen apendix ging en niet alleen was hij zwaar ontstoken hij stond ook op springen. Maar op de platen bleek dat de apendix vastgegroeid was rond de lever. Een spoedopperatie was noodzakelijk.

Zogezegd zo gedaan , na deze operatie kwam Luna een 20 tal kilo's bij verspreid op enkele maanden. Niet om je zorgen over te maken , ze werd gewoon wat zwaarder en wat ronder.
Ze voelde zichzelf nog altijd oke , ze sporte regelmatig en leefde vrij gezond.
Ze probeerde de kilootjes die bijgekomen waren te houden voor wat ze waren. En zichzelf er niet al te druk in te maken tenslotte was het ook geen ramp , ze was wat zwaarder maar ergens had dat ook voordelen. Ze had een groot stel borsten , en een volle poep en ze merkte dat de mannen dat wel konden apprecieren. Ze had niet de klassieke mooie lijn maar ze was nog best tevreden van haarzelf.

Goed nieuws schat , ik ben zwanger!

Er zijn enkele jaren voorbij gegaan en het gewicht schommelde overentweer dan 10 kilo bijkomen dan 10 kilo vermagereren.
Luna was een redelijk kleine madam ze was amper 1m64 en met haar 75 tot 85 kilo werd ze al redelijk zwaar.
Nog steeds probeerde ze zo goed mogenlijk op haar lijn te letten , en sporten was minium twee maal per week aanwezig.
Maar ze werd dikker en dikker bovendien kende haar lichaam pieken tot en met.
Haar hormonen sloegen helemaal tilt , weken maanden gingen voorbij zonder maar iets te merken aan haar lichaam het enige dat stabiel was , waren haar maandstonden.
Maar opeens snapte Luna het niet meer ze kreeg haar maandstonden niet meer , een testje van de dokter bleek te zeggen dat ze zwanger was.
Al snel kwamen de kilo's aan , niet met een kilootje maar ineens met 5 kilo tegelijk.
Tegen het einde einde van de zwangerschap woog Luna 105 kilo.
De dokter heeft lang gedacht dat ze een verborgen tweeling had maar na enkele maanden was er nog steeds geen spoor van een tweede foetusje , het bleek een foute inschatting te zijn.
Er was geen verklaring waarom Luna zoveel bij kwam , het kindje was normaal van grote en werd geschat op een drietal kilo en een 45 cm groot.
Na de zwangerschap moest Luna maar onmiddelijk op dieet...

Sporten tot als we neervallen!

Hoeveel dieeten er de revue gepaseerd zijn daar had ze geen benul van , hoeveel dieetisten ze gedaan kon ze ook niet meer herinneren , ze weet wel dat ze altijd op dieeet was en dat ze altijd wel ergens moest op letten. Sporten tot je er bij neervalt was het nieuwe moto maar helaas ook daar werden geen resultaten mee behaald . En ganse reeks testen om te kijken of het dan toch niet medisch zou zijn.
Nergens was er iets te bespeuren. Ondertussen zaten we al aan 115 kilo.
Luna had het opgegeven. Ze liet het voor wat het was , geen sport meer geen dieet meer het was genoeg!
 

Al die jaren had ze alles moeten laten zoetigheden , genieten van het leven zonder er bij moeten nadenken. Niet constant callorien moeten tellen , nee gewoon eens weggaan en jou amuseren zonder te moeten nadenken...
Het ergste was de oordelen van de mensen.
Het was verschrikkelijk de blikken , het nagepraat , de roddels , het gelach , het nawijzen...
Niet kunnen buiten komen met warm weer omdat je de mensen dan chokeerd omdat je iets korter aan hebt. Een ijsje eten terwijl heel de wereld een ijsje eet want meerdermaals kreeg Luna dan te horen "zou je dat wel doen juffrouw volgens mij heb je dat al genoeg gedaan" Niemand wist hoe zwaar het Luna viel om te zijn wie ze was.
Gaan eten met vriendinnen was altijd stress , want de vriendinnen aten wat ze wensten maar Luna moest nog altijd letten op het geen ze deed om maar geen oordeel te krijgen.
Uitgaan was niet zo simpel want als iedereen zen beentjes strekt is Luna degene die word aangekeken precies of struize mensen zich zelf niet mogen amuseren.

Ik werd heel hatelijk tegen de mensen dat ik niet kende.

Luna merkte dat ze genoeg had van al die oordelen en ze werd harder voor de wereld.
Als mensen keken keek ze terug , gaven mensen commentaar gaf ze commentaar terug.
Als ze op de dansvloer stond en ze gaapte weer , ging ze gewoon er naar toe!


(Vanaf hier laat ik Luna aan het woord)


"Ik heb dikwijls ruzie gemaakt , ik heb ook veel gevochten maar ik moest het vooral hebben van men grote mond"
Na jaren lang in de grond geboord te worden was het mijn beurt.
Ik was kwaad op iedereen , ik was iedereen voor in hun commentaar geven.
Ik werd vooral heel hatelijk tegen mensen die ik niet kende.

Achteraf bekeken denk ik vooral dat ik mezelf beschermde , want de nachten dat ik heb wakker gelegen of huilend naar huis ben gegaan na een zoveelste confrontatie met mijn gewicht was gewoon teveel.
Ik was doodongelukkig in mijn eigen lichaam.
Ik had momenten dat ik in de spiegel keek en dat ik niet alleen figuurlijk maar echt letterlijk naar het toilet moest lopen om te gaan overgeven.
Ik was ziek van mezelf. De relatie's die ik gekend heb waren ook niet alles hoor.
Ik heb vaak gemerkt dat de mannen die ik had in mijn leven vooral waren om de leegte op te vangen.
Gelukkig was ik er niet mee , met die mannen , ze waren immers mijn stijl niet maar als zwaarlijvige heb je niet al te veel keuze he.
Dus wat doen de mensen dan , ze kiezen voor niet meer alleen te zijn maar ze kiezen dan ook om mannen of vrouwen naast zich te zetten die het eigenlijk totaal niet waard zijn.
Ik had vooral mannen die verslaafd waren aan sex , of bedriegers , of gewoon mannen die rotzakken waren , ik wist dit al wel op voorhand maar toch... Ze toonde intresse en ik was blij dat ik eindelijk eens opgemerkt werd. Geen goede keuze natuurlijk want dit loopt altijd verkeerd af en dan blijf je met een gebroken hart achter.

Eindelijk vooruitzichten.

Toen Luna 31 jaar werd woog ze 128 kilo , ze voelde zichzelf zo slecht dat het echt genoeg was geweest.
Ze had al drie jaar een relatie dus aan en af ging.
Het ergste was toen haar partner vertrok was het elke keer voor een andere vrouw en altijd voor een magere vrouw.
Luna haar onzekerheid en het slechte gevoel dat ze had overgehouden van al die jaren wogen heel erg zwaar door voor haar.
Toen haar partner voor de 5 de keer vertrok in drie jaar had ze er genoeg van!
Ze ging naar de dokter en ging ze voor het extreme in haar ogen.
Een gastric bypass , in de loop van de jaren had ze dit al enkele keren besproken met haar vriend maar die moest daar niets van weten zei hij altijd. Ze was goed zoals ze was.
Haar vraag was dan in haar hoofd als ik goed ben zoals ik ben waarom ga je dan altijd naar een mooiere en magere vrouw.
Haar gedacht stond vast , ze ging de operatie doen.
Allerlei onderzoeken zijn nodig voor deze operatie.
Wat bleek uit deze onderzoeken te komen ????
Luna had al van kleins af aan last met haar stoelgang.
Ze ging max 1 x per week naar het grote kamerke.
Soms ging ze enkele weken niet , dan had ze wel wat last van haar buik maar nooit niets extreem zodat ze er nooit had bij nagedacht hier  verder op in te gaan.
Nu bleek dat haar stoelgang zich zo slecht verteerde dat er allemaal kleine steentjes in haar darmen werden gevonden. Stoelgang die zo lang bleef zitten dat het verhard werd.
Met andere woorden ze verteerde haar eten elke keer opnieuw en opnieuw omdat de darmen het eten niet lieten veranderen naar stoelgang.

Een gastric bypass was de oplossing... Niet alleen omdat ze dan nog minder zou kunnen eten maar haar darmen zouden verkleind worden waardoor haar stoelgang die lange weg niet meer zou moeten doen.
Luna verloor op een jaar tijd 68 kilo , ze straalde van geluk maar in haar achterhoofd vond ze het heel raar...
Mensen bekeken haar niet meer met een scheve blik , er werden bijna geen oordelen meer gevormd.
Maar ze kreeg ook opnieuw aandacht van de mannen... Elke keer ze werd aangesproken dacht ze waarom kunnen de mensen nu wel vriendelijk zijn. Waarom heb ik nu wel aantrek.
Luna staat nog steeds heel erg stil bij de dingen , en mensen waarvan ze bij zichzelf denkt jij zou me vroeger nooit hebben aangesproken daar blijft ze zeer afstandelijk tegen.
Ze zal nooit vergeten wie ze was in dat zware lijf , en ze is zachter geworden , liever en zal niet zo snel meer uit haar sloefen schieten zegt ze zelf.
Maar ze zal altijd met een afstand naar de mensen kijken en denken zou je vroeger ook zo hebben gereageerd...


 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een plus. Het is zeker niet gemakkelijk om hiermee te leven.