Kind mishandelt ouder. Waarom? Daarom!

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Soms lees ik iets in de krant waarvoor ik me vervangend schaam. Het is te onvoorstelbaar erg, wreed, bijna dierlijk, onbeschaafd. Amper te geloven.

We worden overspoeld door consumptiemiddelen

Daarnaast vliegt erg, erger, dodelijk, dood

door de woonkamer of het niets is

 

Sensationele TVbeelden interesseren me niet. Wat er achter de schermen is voorgevallen wil ik weten. Het is makkelijk dat ik weet hoe die berichten tot stand komen. Men filmt een veelheid aan materiaal en kiest de meest sprekende beelden. Vakmensen knippen en plakken het item in elkaar, vanwege het effect dat men wil oogsten opdat het product goed verkoopt.

Voor hongersnood heeft de cameraploeg niets aan dikke volksvertegenwoordigers. Het vermagerde schepsel kijkt apathisch in de lens. Goed begin. Het oogwit waarin die grote bruine karbonkels staan, blinkt schitterend theatraal. De ribben moeten bij zo’n kind wel door het vel steken (met strijklicht lijkt dat nog veel erger) en de plotselinge traan accentueert het vuil op de wangen. Drie dagen vluchten, ontberingen onderweg. Het is duidelijk herkenbaar. Precies voldoende drama, een perfecte voltreffer! Die waterlander komt exact op het juiste moment, denkt de cameraman wellicht zelfs opgetogen.

Dat is m.i. géén onbetamelijke reactie

Deze gedachte hoort bij zijn vak!

 

Zijn/haar beelden moeten ons een bende pegels uit de zak kloppen. Dat is nodig om dit kind en alle andere hongerende mensen te kunnen helpen. Deze journalisten en presentatoren hebben een integere doel en ze schakelen schrik en afschuw uit om dat te verwezenlijken. Zijzelf zullen er natuurlijk vanzelf een graantje van meepikken als harde werkers. Filmers, documentairemakers, die ons op de hoogte brengen.

Een camera vormt een buffer tussen taak en emotie. De oorlogsfotograaf waagt zich in het hol van de leeuw, kan dat werk enkel doen omdat het fototoestel net voldoende afstand schept tussen de vreselijke werkelijkheid en zijn/haar persoonlijke beleving. Zodra die bescherming wegvalt is zo iemand soms niet meer in staat verslag te doen van het bloederige geweld, de misselijk makende slechte verdeling van ons geluk, voedsel en geld. Kortom, wat ethisch nog wel kan en wat net niet, is op dit gebied een zeer persoonlijk dilemma. Afhankelijk van de reporter plus de cameraploeg, die ons van nieuws voorzien. Het nieuws dat we meteen de volgende minuut al voor de kiezen willen krijgen. De ene scoop is de andere niet en van sommig geweld was ik in mijn leven dolgraag verschoond gebleven, maar zo is het leven niet.

Waar gaat dit artikel eigenlijk over?

Die muur, het schild, de afweer van nabijheid en het 'wapen'

 

 

“Gezinsdrama! Man moordt heel gezin uit.”

Op zo’n moment vraag ik me af: Wat is hier in Godsnaam aan voorafgaan? Er moet een begin bij dit debacle zijn geweest. Een oorzaak. Misschien een uit de hand gelopen misverstand in samenhang met onzekerheden, dat een eigen leven is gaan leiden. Wellicht kreeg dat een sneeuwbaleffect waarvan de gevolgen uit de hand zijn gelopen. De grenzen worden overschreden. Genadeloos ontspoord, als een op hol geslagen trein, raakt iemand de weg kwijt en wordt een gillende blindganger, een woedend ongeleid projectiel. Het kan u ook overkomen dat uw schild afbrokkelt als men u maar doodangst aanjaagt. Of men wordt juist een stille denkende kille calculator. 

Ik persoonlijk spreek uit ervaring, kende er twee. Normaliter rustig en lankmoedig. Niet agressief of overheersend, tot zij totaal onverwacht ontaardden als dolle stieren, woedende beesten. Meestal riepen ze klakkeloos wat hen voor de mond kwam zonder op te letten wie er bij waren. Het meest smerige gemene uit hun keel krijsen leek voor hen van levensbelang. (hoer, slet, heks, vuile sloerie of dom wijf) Alsof ik dat werkelijk zou hebben verdiend. Dat kleuters, die daarvan getuigen zijn, zoiets verdringen lijkt mij begrijpelijk. Ik had er als volwassen vrouw al twee hele dagen voor nodig om er een beetje van te bekomen en het te kunnen plaatsen. Begrijpen deed ik het dan nog steeds niet. Gedane zaken nemen geen keer, maar hoe verwerkt zo'n hummel een dergelijke oorlog?

Zelf denk ik dat een buffer de universele reactie is tegen te sterke emoties. Een (per mens aangepast) automatisme van het onderbewustzijn. Indien de beleving (het be leven) te eng, angstig is, zetten we tijdelijk een schild tussen ons en wat gebeurt. Bij de meeste mensen voltrekt zich dat onbewust, doch ik ben me er meestal wel van bewust en daar komt nog iets bij wat u misschien niet kent. Ieder glashard confronterend beeld van oorlog en geweld (doch ook van mooi intens geluk) hoor, zie en voel ik als volwassen vrouw terwijl tegelijkertijd de moeder en dochter in mij meeleeft. Dat is wel eens verwarrend. Welk van die drie Dora’s krijgt wanneer voorrang, mijn onverdeelde aandacht? 

Dacht u (stiekempjes voor uzelf): Dora zit altijd achter dat ding op die knoppen te rammen. Heeft ze wel een leven? Misschien speelde u stilletjes ook wel eens voor spiegeloog? Zou ze Borderliner zijn? Narcist, Bipolair wellicht? Of Manisch Depressief?  Werd u van dat idee ook rustig, zoals mijn dochter? 

Ik moet haar en u teleurstellen. Niets van dat al. Heden, verleden en toekomst zijn een uitgebalanceerd geheel in mij. Gelukkig heb ik geen dwangmatigheid of onbedwingbare stemmingswisselingen. In deze fase doe ik dit om voor mij zeer duidelijke redenen en daar laat ik het in dit artikel bij.

Eenvoudig ik ben ik, zonder dubbele bodem, een open boek. 

Zestig jaar. What you see is what you get. Dat zeg ik zonder gene. In de herfst van mijn leven ben ik (of winter, dáár ga ik niet over) en dat was (is nog steeds) spannend, volledig en voldaan. Soms dolgelukkig en heel vaak aardig of geheel tevreden, al was het allemaal wel wat complex. Dat schijnt normaal te zijn bij intelligente 'drie-eenheden' wiens autobiografische geheugen zeer vroeg werkte. Het lot heeft er zeker aan bijgedragen en uiteraard is alles bij mij, net als bij u, mede karakterologisch en sociografisch bepaald. Ik was me er ongewoon jong van bewust waar het gevaar schuilde en leerde veel vroeger dan anderen de thuissituatie van een gepaste afstand te bekijken. Dat was nodig opdat ik in kon spelen op het zich herhalende oorlogspatroon binnen ons gezin. Een geluk bij een ongeluk. Je zou kunnen zeggen dat mijn autobiografische geheugen me redde, omdat ik lang voor mijn vierde bewust was. Ik moest veel te vroeg de gevaarlijke volwassenen doorzien. Dondersgoed wist ik wanneer en waarin mijn ouders te kort schoten. Feilloos kende ik de verhoudingen. Mede hierdoor denk ik te begrijpen hoe het komt dat mijn kind mij schuldig verklaart aan haar ellende.

 

 

Natuurlijk had ik als kind zelf óók door dat ik ‘anders’ was


Geen enkele van mijn leetijdsgenootjes was zo assertief en alert als ik. Binnen de kortste keren was ik door de schoolbieb heen, moest de openbare bibliotheek leesvoer verschaffen. Gelooft u mij, hemel en aarde bewoog ik om het ma af te dwingen. Het ging haar niets meer aan wat me bezig hield. Ze had me geestelijk en intiem al voor de basisschool aan mijn lot overgelaten. Ik was bijna leesverslaafd. Later sloeg ik er moeilijke boeken op na. Thuis vroegen ze zich af wat ik toch moest met die Freud. Wat hadden Jung of Rogers mij te melden? Filosofie, psychologie, alles waar ik maar iets in herkennen kon, las ik.

“Wat moet je toch met die troep? Waarom altijd dat lezen? Ben je nog niet wijsneus genoeg? Kun je nou nooit eens normaal een meisjesboek uit die onmisbare BIE-BLIE-O-TEEK van jou lenen?”
“Ma, meisjesboekjes had ik op de lagere school allemaal al uit.”
“Wat heb je aan hoogdravende gedoe? Jij hoort als bakvis te flierefluiten.”
Jaja, kon ik dat maar. Wat heb ik aan zoetelief fictiegeluk als ik hier alle zeilen bij moet zetten om te snappen wie, wat, hoe en met welke reden, dacht ik en hield vriendelijk doch vastberaden mijn mond.

 

Het boekje dat de uitkomst bood: 'Ik ben oké, jij bent oké'. 

Daarna wist ik hoe het zat. Het bleek de gewoonste zaak dat ik zo’n drie-eenheid leek die met drie paar ogen keek, met zes oren hoorde. Er was niets mis met mij want volgens deze psychologen is het normaal dat ik drie totaal verschillende soorten liefde voelde.  "Psychologisch leeft in iedereen een kind, een ouder en volwassene. Die drie delen moeten tijdens het opgroeien in rust en regelmaat ontwikkelen."  Bingo! Dat was bij mij vanaf mijn geboorte, nee lang voordien, niet het geval. Reeds vanaf de conceptie ontkend kwam ik tegen de klippen op vechtend ter wereld. Bij een moeder zonder moedergevoel. Oempf, ga er maar aan staan. Daarom wist ik ook wat er met mijn eigen kind aan de hand was nadat paps plotseling in oorlog verdwenen was:

'Ik ben oké, jij bent oké': "Een getraumatiseerd kind geeft vaak de overgebleven ouder de schuld van de onbegrijpelijke chaotische eenzaamheid en leegte die het telkens overvalt. Onbewust, omdat het past in deze fase, wordt het slachtoffer (een beschadigde tiener) in de puberteit soms dader (om los te komen) en 

Ik kon inderdaad wel eens tegen EmjE roepen:

"Help, mijn kind mishandelt mij."… zo heftig was het.  

'Ik ben oké, jij bent oké': "Indien men geen hulp zoekt zal dit kind een emotioneel scheefgegroeide volwassene blijven. Pas als men sterk genoeg is kan er iets van zelfreflectie plaats vinden. KAN! Dat hoeft niet! Onvoorspelbaar. Zij noch één van de ouders heeft daar invloed op. Met goede hulp is er veel aan te doen, doch daar is soms heldenmoed voor nodig opdat men stukje bij beetje die aangeleerde afweer los kan laten. Iets wat er twintig jaar over deed om zich te ontwikkelen kan niet binnen een week worden weggewerkt."

Ze kent de oorzaak niet van de oorlog die zich ooit voltrok. Wat herinnert ze zich? Voor mij als moeder was de schade te overzien, maar ik kreeg van de één op de andere dag, een ander kind. Het 'ervoorkind' verdween spoorslags en bij het nieuwe leek gevoel van eigenwaarde volledig opgelost. Het vertrouwen in mij was uitgegumd en ze bleef zich verschuilen en verweren ook nadat het gevaar al lang geweken was. Dat wantrouwig botte weerbarstige is zij als ‘normaal’ en veilig gaan ervaren. Als ouder begrijp ik, denk ik…dat ze na dat trauma nooit meer wist wat echt van haar was want ze speelde meestal moeder over mij en hoe ik dat ook probeerde , de oude band werd nooit hersteld. Hoe intens verdrietig. Juist omdat ik zo jong al wist ik hoe ik later moederen wilde aan de hand van wat ik als kind heb gemist, maar dat alles heb ik niet meer kunnen doorgeven aan mijn eigen kind omdat het niet meer kon/mocht. Het was niet meer toegestaan dat ik over haar moederde en ze bleef achter die muur, buffer, dat schild weggedoken. Dertig jaar lang.

Voor mijn kind ben ik nog steeds ‘besmet’- ‘fout’  Af en toe laten weten dat ik van haar houd werkt (nog) niet. … Wachten. Geduld, inzicht en zelf niet in mijn beledigde kinderrol vervallen. Dat is al wat overblijft. Ik hoef het uiteraard niet leuk te vinden om te worden verwaarloosd, maar ik kan het met vrienden delen.

Leeft u met woede, haat jegens uw ouders en het verleden?

Jammer. Er gaat zoveel mooie energie aan verloren. Kent u hen die naar uw beleving uw jeugd verpest hebben? Kijkt u nog immer door kinderogen of ziet u vanuit uw volwassenheid hun sterke en zwakke kanten, de motieven? Indien u de feiten bekijkt (zonder het kind op de voorgrond te zetten) kan het zijn dat er ruimte vrijkomt waardoor het verleden in een ander licht komt te staan. Het hoeft niet, het kan. Het ligt ook aan uw vermogen open te staan. 

Ik vond het heerlijk om als volwassene het verwaarloosde kind in mij te genezen…  en oogstte postuum het succes dat mijn ouders destijds weigerden te honoreren. Dansend, zingend en ik maakte muziek,speelde toneel als hobby.…Ik ben me ervan bewust hoeveel hun onvermogen mij sterker heeft gemaakt en ervoor gezorgd heeft om mijn eigen weg te zoeken. 

 

Mijn verleden hoefde ik niet te vergeten

Het blijft een wezenlijk onderdeel

van mij in heden

en toekomst.

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een waardevol artikel Weltevree en ik begrijp je nu nog beter.
Dank je wel. mooi om dat van jou te horen
Tja, weer een artikel dat niet hout snijdt, maar het hout doorheen klieft.
Inderdaad schuilt er een bewonderingswaardige openheid in. Mooi hoe je hier je verleden en heden deelt.
Ik zou bijna zeggen 'sterkte' met zo'n jeugd, maar dat hoeft niet. Sterkte heb je al van jezelf. Houden zo!
Mooi neergeschreven Weltevree. Wanneer we jouw teksten lezen vormen we automatisch een mening, een vorm van nieuwsgierigheid, maar denk dat je wel weet dat dit een goede mening is...

Het verleden genezen, patronen veranderen, ik zit midden in, het is niet altijd eenvoudig, maar stap voor stap lukt dat wel.

Groetjes
Ik heb het 3x geprobeerd met mijn ouders, 3x teveel, ze bleven macht uitoefenen, ze waren nog steeds de ouders, die ik als kind had, er was niets, maar dan ook niets veranderd. Ik heb mijn best gedaan, maar nu is het over, ik prijs me gelukkig, dat het contact nu definitief voorbij is met mijn ouders, nu voel ik me eenstuk rustiger.
De drie-eenheid verweven... In de mens het kind, de volwassene en de Oude en in de tijd het verleden, heden en de toekomst.
Mijn broer zag het'licht' toen hij 45 was. 10 jaar heb ik van zeer nabij mogen meemaken hoe mijn ouders mishandeld zijn door hun zoon, doordat hij zijn zijn ontkende en zelfs echt AL het mooie uit zijn jeugd vergeten was. Ouders , vrolijk en sociale ouders die ik heb zien veranderen in zure mensen, die tijdens hun reizen nimmer over hun zoon spraken. Pijn deed mijn vader ooit zelf zeggen: "ik heb geen zoon meer. hij is weg.." Ik heb de haat gevoeld bij mijn moeder gezien. Het onrecht wat zomaar out of the blue kan komen, waar die fucking vinger niet op kan leggen.. Die intense pijn... Ook al is het contact hersteld het is zo pijnlijk te zien en te horen dat mijn eigen bloed,mijn broer, zijn geweldige jeugd niet meer kan herinneren.. ik was erbij...
Bij hem gebeurde het 'andere kind wat terugkwam' pas op volwassen leeftijd, nadat hij bijna zijn geliefde aan kanker verloor. Samen vochten ze die strijd. Toen zij die strijd gewonnen had ging hij op retraite bij Baba en nooit heb ik mijn broer meer mogen zien. Hij verliet zelfs zijn geliefde, brak met mijn ouders en met mij.
Een vermeende doovan mijn moeder,naar aanelding van een telefoontje van een vreemde, 10 jaar later,herstelde het contact. somehow voel ik dat zijn kinderen aan deze beslissing hebben bijgedragen... Repeating history van Shirley wellicht...Hij was goddank op tijd en hebben mijn ouders nu nog 5 jaar van hun kleinkinderen mogen genieten en komt mijn nichtje zo logeren. Dat meiske zag mij voor het eerst toen ze 4 was.. Ik moest vechten tegen de tranen toen dat exacte kopietje van mijn persoon, maar dan een ingetogen uitvoering, zei toen zij mij de eerste keer zag: "ik vind jou heel erg lief!"
wellicht als je kind ooit kinderen krijgt dat ze het besef kan krijgen..

Frappant jouw bibliotheekgedrag, Syl... Zeer herkenbaar! Misschien dat ooit een boek van zo'n betreffende boekenplank jouw kind bereikt..en dat het lezen ervan haar ogen doen opengaan.
Heel mooi geschreven....niets meer aan toe te voegen.
Ik vind het ook knap van je dat je zo open durft te zijn.