De eerste keer, Dronken ......

Door NumoQuest gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

De eerste keer ........... Dronken .....

Mijn beste lezeres, lezer, er zijn soms dingen in het leven waar je niet al te trots op kunt zijn. Iedereen herinnert zich vast wel een moment van tomeloze schaamte, zo'n moment dat je heel graag diep door de grond zakt.  Maar soms, soms is dat nu net een lesje dat het leven je gewoon leert.

Ik ben niet echt zo'n drinker. Als halve Italiaan drink ik af en toe wel eens wat en daar blijft het bij. Drinken werd ons niet met de paplepel in gegoten. Maar toen ik een jaar of twaalf was mochten we op zondag, naast het glaasje water, een glaasje rode wijn, aangelengd met 7up drinken. Feest!  Een heerlijke maaltijd en een glas wijn. Toen ik veertien was, zo herinner ik me, mochten we bij bijzondere gelegenheden een glaasje wijn of een biertje. Meer niet.  Natuurlijk werd er wel een gesmokkeld, maar daar bleef het dan ook bij.

Mijn eerste echte baan was in Hotel Bel Air in Scheveningen. Ik was zestien en naar Den Haag verhuist en had daar een klein appartement op de Scheveningse weg weten te bemachtigen. Naast mijn studie ging ik met bijzonder veel plezier werken achter de receptiedesk van het hotel. Ik leerde daar het echte leven kennen. Hoffelijkheid naar gasten, gasten hadden altijd gelijk, extra voorkomendheid naar dames.  Het heeft een belangrijk deel van mij gevormd.

Het was de grote dag. Ik zou mijn allereerste vakantie geld krijgen. Mijn eerlijk echte zelfverdiende vakantie geld. Het was in een tijd dat je het contant in een formeel envelopje kreeg met de salarisstrook. Geweldig. Ik kreeg het fantastische bedrag van zevenhonderdvijftien gulden. Een paar weken later zou ik met de familie naar Italië gaan en nu ging ik voor het eerst helemaal zelf. Dat moet worden gevierd.

Met wat vrienden en collega's gingen we in scheveningen aan de wandel. Ik was de grote jongen, ik had geld, en geld moet nu eenmaal rollen, nietwaar? Kort en goed, wat mij nog het meest bij staat is dat als je geld hebt, je veel vrienden hebt, en als het op is ....... dan sta je midden in de nacht, op de oprit van een snelweg richting Rotterdam te liften. Natuurlijk.  Alsof het barst van het verkeer dat naar Rotterdam gaat midden in de nacht.  Kan het erger? Ja hoor. Een paar donders en bliksemflitsen en je weet al wat er komen gaat. Tegenslag komt zelden alleen.  De zomerse douchekranen werden open gezet en in no time...... geen droog vezeltje meer aan je lichaam.  Ik ben een laconiek mens. E la vita.

Twee lichten zoemden voorbij. Plots een geslip van banden..... felle rode achterlichten.  De duur uitziende wagen reed achteruit en stopte voor me. De portier werd door de dame achter het stuur opengeduwd. "Maar jongen toch. Wat sta je daar nu in die kletsnatte regen?" Ik moest lachen. 'Sinds wanneer is regen droog dan.....?' Ik weet nog goed, beste lezeres, lezer, dat ik aardig dubbel bralde. Ik weet nog hoe de oudere dame bijzonder vriendelijk bleef lachen. "Kom ga zitten domme jongen. Zo midden in de nacht hier alleen staan." Ik deed braaf wat me gezegd was. Ik gleed zeik nat op de stoel en de dame trok de portier weer dicht.

"Waar moet je in hemelsnaam naar toe?"  'Ik moet naar Rotterdam'  wist ik met moeite uit te brengen. De wagen begon te rijden. Ik weet nog dat ik niet oplette waar de dame naartoe reed en achteraf kon het me ook niet eens zoveel schelen. Ik had een dakje boven mijn hoofd. We reden een kort oprijlaantje van grind op uiteindelijk. In de lichten van de wagen verscheen er een groot huis met twee verdiepingen en aan weerszijden een vleugel. "Kom, uitstappen, kleren uit, zo kun je niet naar je ouders toe...." Ze was resoluut en ik was verbaast dat ze mijn ouders kende ......  Had ik wat gemist?

Ik voelde een beetje gene opkomen me uit te moeten kleden tegenover een oudere dame. Ze begreep het en gooide me een kamerjas toe. Ik kleedde meuit en zij nam de natte kleding mee en kwam later weer terug. Waar we het over hadden weet ik niet meer maar ik weet wel dat het mannetje met die hamer langskwam. Plots werd het donker ..... een soort van. De volgende morgen werd ik wakker met de meest verschrikkelijke hoofdpijn die ik me nog heugen kan. Ik was zeker nog niet nuchter want toen ik om mij heen keek zag ik allemaal dure en mooie spullen die niet van mijn ouders waren of die ik toen in mijn appartementje had staan. Ik vroeg me af waar ik toch was beland.

Ik had een ernstige dorst en waggelend ging ik op zoek naar iets dat op een kraan leek. Ik liep door een halletje waar een spiegel hing. In het langslopen keek ik naar mezelf. Mijn hart sloeg over. Tjeusus. Wat was dat nou?  Daar stond ik, zware randen onder mijn ogen, in een knalroze kamerjas met een harige kraag eromheen.  Kort en goed, ik zag er gewoon niet uit.  Waar was ik toch? Uiteindelijk belandde ik in de keuken, vond een koffiezetapparaat, de koffie, water, en zette koffie. Hoe ik ook probeerde, ik had werkelijk geen idee waar ik was en hoe ik er was gekomen. Al drinkend avn de koffie, een beetje wakker wordend, besloot ik mij te kleden en zo snel mogelijk naar Rotterdam te komen.

Hoe ik ook zocht, geen kleren te vinden. Zelfs mijn sokken en schoenen, weg. Ik begreep er nu helemaal niets meer van. Ergens in de verte ging er een deur open. Er kwam iemand aan met flink gestommel. Ik stond even in dubio en keek om me heen naar een plek om me te verstoppen.  Ik zag er niet uit. Te laat. Daar kwam een bekend gezicht binnen. Langzaam begon het te dagen.... Oh nee, wat had ik gedaan?  "Goeiemorgen jongen. Weer een beetje bij de wereld?" Ze stond daar met haar handen vol tasjes en hield een langer pakket aan kleerhaken over haar rug gedrappeerd. "Ik vond het zo rot voor je dat je je vakantiegeld was verloren, dat ik je kleding en schoenen maar even heb meegenomen voor de maten. Kijk eens, ik heb zomaar wat meegenomen.

Tot mijn stomme verbazing begon ze alles uit te pakken en uit te stallen. Verschillende shirts, overhemden, twee kostuums, twee paar nieuwe schoenen, stropdassen, aan vrijwel alles had z egedacht, tot aan manchetknopen toe. "Kom, ga je snel even douchen dan gaan we samen brunchen, dan kun jij lekker even bijkomen. Op de weg naar de gewezen douche peinsde ik me rot. Wat was er allemaal gebeurd. Overduidelijk had k haar iets verteld ergens over anders klopte dit niet.  Ik douchte me zo rap ik kon en wilde zo snel mogelijk in Rotterdam zien te komen.

Wat later reden we Den Haag in en in het centrum perkeerde zij haar wagen in de parkeergarage vlakbij het Haagse overdekte Passage. We namen plaats op een terrasje van het restaurant tegenover de befaamde Maison de Bonnetterie. Meteen kwamen er twee serveersters die bijzonder voorkomend waren en al snel stond het bestelde op tafel. Ik weet nog dat ik langzaam maar zeker weer een beetje op de wereld kwam. Ik had intussen gehoord hoe de dame heette. Brigitte.  Ik had er werkelijk geen enkel idee van.  Lang verhaal kort, ik legde haar uit dat ik graag naar Rotterdam wilde waarop ze zei dat ze mij na wat korte zaken zou brengen.  "Maak je geen zorgen René, ik regel dat jij er komt." 

Het waren enkele ritjes maar de laatste top eindigde bij een kleine luxe uitziende bistro op de boulevard va Scheveningen. Overal waar we langs gingen werd Brigitte met zorg behandeld. Brigitte wilde graag nog iets drinken ter afscheid en liet een fles champagne open maken. Ik had haar al een aar maal bedankt voor wat ze voor me had gedaan en voelde me schuldig. Na twee glazen begon het allemaal steeds gezelliger te worden. Ik weet in elk geval nog dat ik 'Rotterdam'redelijk snl was vergeten. Verder onderweg vertelde Brigitte hoe haar leven een beetje was verlopen. Ze was een succesvolle zakenvrouw, was getrouwd met een nog succesvoller zakenman, die enkele jaren geleden was overleden. Hierdoor was ze een nog grotere zakenvrouw geworden.

"Dus toen ik jou zag staan daar in de regen, dacht ik, jij wordt mijn 'projectje'...  "  Ik weet nog dat we er erg om moesten lachen. We bezochten nog een restaurant en hebben heerlijk gegeten. "Het is eigelijk al veel later dan we hadden gepland. Ik weet dat ik je nog naar Rotterdam zou brengen maar zou je het erg vinden om dat naar morgenochtend te verschuiven?"  Beste lezeres, lezer, ik kan u vertellen als je dit overkomt, als jongen van zetien, dat je dan gewoon meegaat zoals het gaat. Tenminste, dat was wat ik toen deed.

Bij haar thuis aangekomen, hebben we nog wat gedronken en ik had me werkelijk voorgenomen het heel rustig aan te doen. Zo'n hoofdpijn als die morgen, hoefde voor mij niet meer. Ik weet nog goed dat we heerlijk hebben gebabbeld over elkaar en van alles en niog wat. Waar ik op vakantie zou gaan. Ik had haar klaarblijkelijk verteld, toen ik nog werkelijk dronken was, dat ik mijn geld 'verloren' had. Zij vond dat zo aandoenlijk dat ze dit alles wilde doen. Toen ik begreep dat zij zo'n succesvolle zakenvrouw was, had ik plots niet zoveel schuldgevoel meer.

Het werd bedtjid en Brigitte verdween enkele ogenblikken. Ze kwam terug en stak haar had vooruit. "Alsjeblieft, voor jou."  Ze wier me een klip met biljetten er tussen. Ik weet nog dat ik erg verbaasd was en vroeg wat de bedoeling was. Ik had het eigenlijk al moeten kunnen vermoeden. Eenzame bemiddelde vrouw, iedereen die iets van je wil, en jij die niets wil .... "René, hier heb je je vakantiegeld. Ik zou het leuk vinden als je de nacht met mij door brengt." Ik weet nog dat ik rood achter mijn oren kleurde. Als je een knul van zestien bent, kun je echt niet op noemenswaardige ervaring bogen op seksueel gebied.  Ook al probeer je je vriendjes er nog zo van te overtuigen. Bovendien, Brigitte was een aller aardigste en charmante vrouw, midden dertig, maar in het geheel mijn type niet.  Een knul van zestien kijkt daar gewoon op een hele andere manier tegen aan als een volwassen man.

Maar de spanning van haar directheid en het idee dat ik dan toch mijn vakantiegeld had.....  ik stemde toe .... maar er bleef iets knagen.  Ik kon er mijn vinger niet op leggen.  We gingen zwijgend naar haar slaapkamer, Kleedden ons uit.Van enige romaniek was nou ook niet echt sprake.  Ik was bar nerveus. Ze had ludiek de klip met geld op het hoofdkussen aan mijn knt van het bed gelegd.  Eerlijk is eerlijk, Brigitte is werkelijk een mooie vrouw.  Ik weet nog dat ik het bed op kroop naar haar toe. Erg onbeholpen.

Toen ging mijn oog toch weer naar die klip op het kussen. Ergens bekroop mij het gevoel dat de afloop dan toch weer eens ander zou kunnen zijn en ik wilde het veilig stellen.  Ik pakte de klip en .........

Werd met een hele felle hoofdpijn wakker op de harde vloer naast mijn bed in mijn eigen slaapkamer.  De wekker maakte een hels kabaal.  Met een droge mond kroop ik weer op. Ik moest kreunen.

Drinken?????   Hoeft niet meer voor mij ......!!!!!

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lekker stuk zeg
dacht ik, jij wordt mijn 'projectje'...
Heb ik ook wel eens gedacht en ik kan je zeggen dat sommige projecten me erg slecht zijn bevallen, maar dat terzijde, hahaha
De eerste keer dat ik dronken was weet ik niets meer van omdat ik toen teveel had gedronken.