Manon heeft spijt dat ze kinderen heeft gekregen

Door SeeTekst gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Manon heeft spijt dat ze kinderen heeft gekregen... Lees hier haar openhartige verhaal.

Als ik alles van te voren had geweten, was ik er nooit aan begonnen…

Kinderen krijgen was de volgende logische stap in het leven van Manon (34) en Marnix. Ze waren tien jaar samen, Manon was 28 en iedereen om haar heen had of kreeg kinderen. Ze stopte met de pil en twee maanden later was ze zwanger. Ze kreeg twee kinderen Max (4) en Macha (6). ‘Eigenlijk heb ik er nooit goed bij stilgestaan wat het betekent om de verantwoordelijkheid over een kind te hebben.’

Manon: ‘Ik heb er lang over nagedacht of ik mijn verhaal wel moest vertellen, maar ik vind dat ik het wel moet doen. Achteraf zeggen dat je eigenlijk liever geen kinderen had gewild, daar heerst echt een enorm taboe op, maar ik ben er van overtuigd dat ik niet de enige ben met dat gevoel. Om te zorgen dat mensen niet denken dat ik mijn kinderen verwaarloos of mishandel, wil ik echt benadrukken dat ik van mijn kinderen houd. Ik doe er alles aan om ze goed op te voeden en ik besef heel goed dat mijn kinderen er niets aan kunnen doen dat ik ze op de wereld heb gezet. Het is mijn gevoel dat ik spijt heb dat ik ze gekregen heb en daar moet ik mee leven, maar ik neem wel mijn verantwoordelijkheid, hoe zwaar dat soms ook is. De ene keer kan ik er beter mee omgaan dan de andere keer. Wat ik ook niet wil, is mensen kwetsen met mijn verhaal. Ik weet heel goed dat er mensen zijn die dolgraag kinderen willen, maar bij wie het niet wil lukken. Mijn twee kinderen zijn makkelijk en gezond ter wereld gekomen en daar ben ik heel dankbaar voor. Kinderen hebben is alleen veel zwaarder dan ik dacht en als ik alles van te voren had geweten zeg ik heel eerlijk dat ik er nooit aan begonnen was.’

‘Als ik er met andere moeders over probeer te praten, krijg ik eigenlijk altijd dezelfde reacties. ‘Maar kinderen zijn toch het mooiste wat er is?’ en deze is natuurlijk ook zo cliché ‘Je krijgt er zo veel voor terug!’. Wanneer ik probeer aan te geven dat het hebben van kinderen voor mij toch echt heel zwaar is en ik ze eigenlijk liever niet had gekregen, wordt er overheen gepraat en kijken moeders me verontwaardigd en soms ook geschrokken aan. Ze weten niet hoe ze moeten reageren en dus praten ze er maar gewoon overheen. Meestal krijg ik dan nog een laatste opmerking naar mijn hoofd ‘Je moet je niet zo druk maken’ of ‘Ik vind mijn kinderen ge-wel-dig hoor!’. Ik geloof die moeders ook wel. Een vriendin van mij heeft drie kinderen en ik zie aan haar dat ze het fantastisch vindt. Ze voedt ze goed op en haar leven is door haar kinderen compleet. Maar mijn leven is door mijn kinderen zo veranderd en het heeft mijn leven verre van compleet gemaakt. Toen ik Max vlak na zijn geboorte in mijn armen kreeg, voelde ik vrijwel direct de druk van de verantwoordelijkheid. Het benauwde me enorm en dat gevoel werd na een paar maanden alleen maar sterker. Ik ging me steeds meer realiseren wat het betekent om 24 uur per dag, 7 dagen per week, 365 dagen per jaar de verantwoordelijkheid voor een kind te hebben. En dat voor de rest van mijn leven….

‘Nooit meer alleen. Nooit meer écht alleen. Bij alles wat ik deed na Max’s geboorte moest ik rekening met hem houden. Ik kon bij wijze van spreken niet eens meer naar het toilet zonder eerst te kijken of Max wel veilig in zijn wippertje zat of lag te slapen. Natuurlijk hebben mensen om me heen, mijn ouders, schoonouders en vriendinnen, wel tegen me gezegd dat mijn leven zou veranderen als ik kinderen zou krijgen, maar dat het zo’n impact op mijn leven zou hebben, daar had ik nooit bij stil gestaan. Kinderen krijgen was echt de logische volgende stap in mijn leven. Marnix en ik waren al tien jaar samen en iedereen krijgt op een gegeven moment toch kinderen? Wij waren er – als je puur naar het verloop van onze relatie kijkt – aan toe. Reizen en uitgaan hadden we wel gezien. Iedereen om ons heen had of kreeg kinderen, nu waren wij aan de beurt. We hebben de beslissing veel te vanzelfsprekend genomen, zonder eerst echt goed na te denken wat het krijgen van kinderen inhoudt. Mijn vrijheid ben ik kwijt. Naar de bioscoop, uit eten gaan, winkelen, alles moet je plannen. Als je geen zin hebt om te koken, kun je niet even een pizza in de oven gooien. Nee, dat is niet goed voor de kinderen. Een boek lezen, vergeet het maar! Niets kan meer ‘even’ en dat valt me zwaarder dan ik had gedacht. Toch werd ik binnen twee jaar opnieuw zwanger. Veel te snel natuurlijk en ik schaam me om te zeggen dat één van de voornaamste redenen dat we voor een tweede kind kozen was zodat Max dan iemand zou hebben om mee te spelen. Als ik het zo hardop zeg, klinkt het misschien raar, maar opnieuw lieten we ons meeslepen door de druk van de maatschappij. Want na de eerste, volgt toch een tweede? Ik betrap mezelf er ook op als ik mensen ontmoet die rond de dertig zijn en nog geen kinderen hebben. Dan vraag ik me toch af waarom? Ik dacht serieus dat het makkelijker zou worden als ik twee kinderen had. Dan hadden ze immers elkaar. Maar vanaf het moment dat Macha geboren werd, werd het alleen maar nog zwaarder. Ik zat ‘opgescheept’ met twee baby’s en er zijn momenten geweest dat ik het echt niet meer zag zitten. Eén keer heb ik ze een half uur alleen in de woonkamer gelaten en ben ik zelf naar boven gegaan om even alleen te zijn. Toen ik uiteindelijk weer beneden kwam, waren ze gelukkig samen lief aan het spelen. Wat voelde ik me een slechte moeder! Het is daarna nooit meer gebeurd, maar er zijn wel momenten geweest dat ik mezelf echt toe moest spreken om niet gewoon de deur achter me dicht te trekken en te vertrekken. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ze zijn er en dus is het mijn plicht om voor ze zorgen en dat doe ik naar eer en geweten.

Gelukkig heb ik een hele lieve vriend die er altijd voor me is en zich ook bezighoudt met de kinderen. Tegen de tijd dat hij uit zijn werk komt, neemt hij ze van me over. Dat is dan ook echt nodig, moet ik toegeven. Dan ben ik op en moet ik echt even tijd voor mezelf nemen om weer op te laden. Marnix begrijpt dat ik het zwaar heb en ook hij heeft zich wel eens hardop afgevraagd of we er wel goed aan hebben gedaan om aan kinderen te beginnen. Maar hij is een man en zoals zoveel mannen is Marnix niet zo’n prater. Het heeft natuurlijk ook geen enkele zin om het er continu over te hebben. Ik pieker er best vaak over, maar ik heb wel geaccepteerd dat de kinderen er zijn en ik probeer er het beste van te maken. Soms voel ik me zo ontzettend schuldig. Ik wil niet dat zij weten dat ik ze eigenlijk liever niet had gewild. Maar ik moet ook eerlijk zijn: ik denk dat ze het onbewust wel voelen. Het is echt wel eens lastig mijn gevoelens te onderdrukken, bijvoorbeeld als ik heel erg moe ben en mijn geduld gewoon niet zo groot is. Dan zeg ik gewoon tegen ze dat ik moe ben en dat ze mama even met rust moeten laten. Nu ze wat groter zijn, is dat makkelijker. Ze zijn wat zelfstandiger en ik hoef niet meer elke minuut op ze te letten. Iedereen zegt dat het makkelijker wordt als ze naar school gaan en dat merk ik nu ook wel. De oudste gaat al naar school en de jongste mag binnenkort.

Dat kinderen voor altijd aan je verbonden zijn, is iets wat mensen zich niet realiseren. Ik wil mensen die er aan denken om aan kinderen te beginnen niet bang maken, maar ik zeg wel: denk er goed over na! Als je relatie niet meer lekker loopt, dan ga je uit elkaar en zoek je een nieuwe partner. Maar van je kinderen kun je niet scheiden. Kinderen blijven altijd een deel van jou. Hoe het nu precies komt dat het hebben van kinderen voor mij zo zwaar is, weet ik niet. Misschien heeft het te maken met het feit dat ik zelf een nakomertje was en als het ware als enig kind ben opgegroeid in een heel rustige omgeving. Als ik naar mijn eigen gezin kijk, is het nooit rustig. Die drukte, daar kan ik gewoon niet goed tegen. Elke ouder heeft wel eens momenten dat de kinderen even te veel zijn, dat zie ik om me heen, dat is heel normaal. Maar bij mij gaat er geen dag voorbij zonder zulke momenten. Ik heb echt een enorm respect voor mensen met een gehandicapt kind, of mensen die een tweeling krijgen. Hoe doen zij dat? Binnenkort gaan mijn kinderen beide naar school. Hopelijk maakt dat het makkelijke en kan ik wat meer rust vinden en ook echt weer wat tijd voor mezelf nemen. Het klinkt nu allemaal heel heftig, denk ik, voor iemand die mijn verhaal leest. Mensen moeten goed begrijpen dat het niet mijn hele leven beheerst. Het maakt onderdeel uit van mijn leven, maar ik ben niet doodongelukkig. Het is zwaar, heel zwaar en ik had graag gewild dat het anders was, maar het is niet anders en dus zorg ik voor mijn kinderen, mijn hele leven lang.
 

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hallo allemaal, ik kan niet zien hoe oud dit verhaal is , maar ik herken me er heel erg in. Zijn er moeders die zich er ook in herkennen en erover zouden willen kletsen? Ik hoor graag van jullie!
Hi Manon, je hoeft je niet te schamen. Ontzettend herkenbaar allemaal! Er heerst volgens mij echt een taboe op ja. Lijkt me leuk met je in contact te komen als moeders onder elkaar. Ik hoor het wel als je interesse hebt. Groetjes!
Beste dames,

Het is misschien een beetje een brutale vraag, maar ik stel hem toch.

Voor mijn studie Journalistiek (Hogeschool Utrecht, 3e jaar) ben ik momenteel een mooi tijdschrift aan het maken. Daarvoor zou ik graag een mooi en integer artikel schrijven over spijt hebben van het moederschap. Hiervoor ben ik op zoek naar iemand in deze situatie die mij over dit onderwerp te woord wil staan. Het is alléén voor school, dus het zal niet worden gepubliceerd en slechts worden gelezen door wat klasgenoten en de docent.
Dan nu het addertje onder het gras: de docent heeft naam, toenaam en foto van deze persoon nodig. (Liefst een professionele foto of eentje met een betere camera). Dit is min of meer vaste regel, omdat het anders voor de student wel heel makkelijk is een verhaal en bron daarbij te verzinnen. Op deze manier heeft de docent bewijs dat ik écht iemand heb geïnterviewd en de foto is voor de vormgeving van het tijdschrift (dat dus niet gepubliceerd wordt!)

Ik snap heel goed dat ik veel vraag en dat u wellicht huiverig bent over het feit dat ik naam, toenaam en foto nodig heb. Nogmaals: ik gebruik het alleen om in te leveren bij mijn docent.

Wellicht is er iemand die mij verder kan helpen en voor meer informatie mag u mij altijd mailen (donna.vanderkolk@student.hu.nl)

Ik hoor het graag!
Wat een herkenning...en wat ben ik blij dat ik die de enige ben. De eerste kreeg ik toen ik 33 was en de tweede toen ik 37 was. Nu ben ik 38 en doodmoe en mijn levenslust is gedaald tot het nulpunt. Wat vind ik het moederschap zwaar!!!! Ik hou van mijn jongens maar als ik het allemaal geweten had van te voren was ik er nooit aan begonnen. Je kan deze gevoelens ook met geen enkele moeder delen want ze verklaren je voor gek of denken dat je een zware depressie hebt.
Het ergste is nog dat ik een pedagogische achtergrond heb en al mijn hele leven met kinderen werk en nooit er bij stilgestaan heb dat het ook een keerzijde heeft.
wat zou ik blij zijn met een moeder waarmee je je gevoelens kan delen.....
.Mijn eerste kreeg ik toen ik 19 was. een ongelukje.Mijn toenmalige vriend voelde zich niet verantwoordelijk en heeft zich nooit gedragen als een vader. De eerste 2 jaar heb ik haar alleen opgevoed. 24uur per dag was ik met mijn kindje bezig. er zat geen structuur in ons leven. het kwam vaak voor dat we rond 1500 in slaap vielen en rond 1800 wakker werden. we deden maar wat.ik vond het zwaar om de hele dag te zorgen voor mijn kindje. bovendien was ik altijd bang . bang dat ze stikte in eten,of speelgoed . of dat bv een knikker in haar neus zou doen. bang dat ze zou vallen . ik werd doodmoe van me zelf. naar de wc gaan of even naar boven om een was op te vouwen was een drama voor mij.ik hield haar toen mijn kindje 2 was leerde ik mijn huidige man kennen. een lieve en zorgzame vader. mijn kindje werd 4 en ging naar de basisschool. hoera. even weer tijd voor me zelf.
Misschien nog een andere invalshoek: mijn moeder vertelde wel eens, dat als ze alles over zou mogen doen, ze geen kinderen genomen had. Ook zou ze niet meer willen trouwen of samenwonen. Als ik hier de reacties lees, is dat heel raar, maar zo heb ik het als kind niet echt ervaren (ik ben nu 31). Het was voor mij meer een gegeven, iets waar ik niet zoveel mee kon. Na mij hebben mij ouders nog twee kinderen gekregen. Ze voegde er altijd wel aan toe dat ze ons nooit meer kwijt wilde...
Ik was er zelf altijd van overtuigd dat ik geen kinderen wilde, al zorgt dat voor de laatste 10 jaar wel voor een soort innerlijke strijd. Ik ben bang dat ik te weinig tijd voor mezelf overhou, en weinig geduld met mij kind(eren) zal hebben. Ik heb veel behoefte aan rust, zeker na een drukke werkdag. Ook weet ik niet goed hoe ik zo'n kind de hele dag bezig zou moeten houden. Dit zijn ook dingen die ik veel terug zie in de reacties op dit artikel. Maar aan de andere kant ben ik bang dat ik mezelf misschien iets ontzeg, dat ik de verkeerde keuze maak wanneer ik kies om geen kinderen te krijgen. Met baby's van anderen ben ik altijd best goed, ze zijn rustig bij mij. En zou de mening van mijn moeder daar invloed op hebben? Ik heb nu bijna geen contact meer, dus ik weet het niet goed. Wel ben ik getrouwd, die keuze heb ik dus wel kunnen maken ondanks de mening van mijn moeder.
Ik ben er dus nog niet helemaal uit (op zijn zachtst gezegd ;)). Wel denk ik, dat ik beter spijt kan hebben van het leven zonder kinderen, dan spijt van het leven met...
Misschien nog een andere invalshoek: mijn moeder vertelde wel eens, dat als ze alles over zou mogen doen, ze geen kinderen genomen had. Ook zou ze niet meer willen trouwen of samenwonen. Als ik hier de reacties lees, is dat heel raar, maar zo heb ik het als kind niet echt ervaren (ik ben nu 31). Het was voor mij meer een gegeven, iets waar ik niet zoveel mee kon. Na mij hebben mij ouders nog twee kinderen gekregen. Ze voegde er altijd wel aan toe dat ze ons nooit meer kwijt wilde...
Ik was er zelf altijd van overtuigd dat ik geen kinderen wilde, al zorgt dat voor de laatste 10 jaar wel voor een soort innerlijke strijd. Ik ben bang dat ik te weinig tijd voor mezelf overhou, en weinig geduld met mij kind(eren) zal hebben. Ik heb veel behoefte aan rust, zeker na een drukke werkdag. Ook weet ik niet goed hoe ik zo'n kind de hele dag bezig zou moeten houden. Dit zijn ook dingen die ik veel terug zie in de reacties op dit artikel. Maar aan de andere kant ben ik bang dat ik mezelf misschien iets ontzeg, dat ik de verkeerde keuze maak wanneer ik kies om geen kinderen te krijgen. Met baby's van anderen ben ik altijd best goed, ze zijn rustig bij mij. En zou de mening van mijn moeder daar invloed op hebben? Ik heb nu bijna geen contact meer, dus ik weet het niet goed. Wel ben ik getrouwd, die keuze heb ik dus wel kunnen maken ondanks de mening van mijn moeder.
Ik ben er dus nog niet helemaal uit (op zijn zachtst gezegd ;)). Wel denk ik, dat ik beter spijt kan hebben van het leven zonder kinderen, dan spijt van het leven met...