Wat heb je in crisistijd aan nood - en drukverbanden?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Vijfendertig jaar geleden waren de wetten waarover Kirsti schreef, niet vastgelegd. Zonder die regels wist ik echter dondersgoed dat kinderen recht hadden (nog steeds hebben) op BEIDE ouders en dat je daarvoor over je eigen schaduw dient te springen.

Ons verhaal is bedoeld als aanvulling ter illustratie

 van het artikel dat Kirsti onder uw aandacht bracht. 

over kinderrechten bij een scheiding

 

Ik was onverwachts alleen verantwoordelijk, maar

 

moederen bleek een buitengewoon wonderbaarlijk genot

 

Nu nog teer ik op die fijne herinneringen. Ons lieverdje was zelfverzekerd, vlot, gezeglijk, vrolijk en ze aanvaarde liefde als vanzelfsprekend. Van knuffels en massage genoot ze volop en we hadden veel plezier. Na drie en half jaar één dag per maand met papa hadden ook zij een prima band.

Wie in het leven geen noemenswaardige tegenslag te verwerken krijgt zal net zo min als ik snappen waarom dat geluk vernietigd moet worden, maar jaloezie kan dodelijk zijn. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk en op de 'waarom-vraag' komt nooit antwoord.

Toen het noodlot toesloeg was er dan ook géén ruimte voor zelfmedelijden

ik diende schade te herstellen al is een papa per definitie onvervangbaar. De gevolgen zouden beperkt kunnen blijven indien ik de veiligheid van mijn kleintje kon herstellen. Haar aanvankelijke woede begreep ik wel. Dit had tijd nodig, maar met liefde en geduld… nog meer geduld en liefde zou ze er wel bovenop komen, het zelfvertrouwen en de levensvreugde terugkrijgen.

Vijf jaar (plus dramatherapie) later

 

Ik moest constateren dat het niet lukte. We woonden samen onder één dak maar meer dan verzorgster mocht ik niet meer zijn. Troost, aandacht, liefde of belangstelling, alles ervoer ze als kritiek. Zelfs terechte complimenten vertrouwde ze niet,. Vanbinnen was er veel kapot en ook al zorgde ik voor veiligheid, leefde ik haar voor dat leven leuk was, ze leek nergens meer blij mee te maken.

Tegen mij hing ze het liefst de dictatoriale moeder uit en ze verbloemde hoe min ze over mij dacht, maar zodra ze kwaad was kwam dat in volle glorie te voorschijn. Ik kreeg de raarste uitlatingen naar mijn hoofd..

Omdat ik wist dat dit zelfbescherming was liet ik haar begaan. Afstand had ze nodig en ze leek eraan verslaafd om ruzie te zoeken om ogenschijnlijk niets.

 

Mijn beste vriendin, EmjE, was als een tweede moeder voor haar.  Zij mocht haar gelukkig nog wel knuffelen en we deden daarom veel dingen met elkaar.  Wonderbaarlijk hoe mijn vermeende schuld (over 'ons' ongeluk) als geheimtaal dwars doorheen haar lichaamstaal droop. ‘Normaal’ (pedagogisch liefdevol) reageren werkte niet. Samen ontbijten voordat ze naar school ging? Herrie in de hut. Iets gezelligs doen? Iedere vorm van plezier bekeek ze minachtend, alsof ik trachtte haar over te halen aardig te worden en dat was kennelijk ondenkbaar. Haar vader plus zijn beide kinderen bleven helaas hardnekkig absent. Over wat haar echt dwars zat had ze zichzelf een spreekverbod opgelegd.

Zodra ons contact naar intimiteit riekte maakte ze zich uit de voeten. Letterlijk en figuurlijk. Terwijl ze thuis weerbarstig mokte functioneerde ze daarentegen in de buitenwereld prima en ze weigerde pertinent met een therapeut te spreken. Alsof ze aanvoelde dat daardoor haar afweer zou worden doorbroken. Uiteraard was het naar om als moeder uitgerangeerd te zijn, maar ikzelf was gelukkig met mijn werk en het sociale netwerk. Ik had vriendinnen. Zij niet, maar ik dacht dat goed voorbeeld goed deed volgen.

Op haar tiende kwam ik er per ongeluk via een film achter.  Ze was ervan overtuigd dat de mishandelende vader bescherming verdiende want  "Dan hadden die moeder en de kinderen het maar beter moeten doen!"  Ze wist het zo verdomd zeker, dat het kippenvel mij ervan over de rug kroop. In de puberteit waren de rapen echt goed gaar en ik voorbereid. Althans, dat dacht ik.

Ach gossie. Wat een misvatting mijnerzijds

 

Toonde ik interesse? Ga weg jij! Leefde ik met haar mee? Volgens haar was ik een achterlijke gek. Kwam ik voor haar op? Ze schreeuwde dat ik een onbetrouwbaar wijf was. Zodra ik naar haar mening te opgewekt mezelf was riep ze venijnig dat ik op moest houden met dat idiote positieve gedoe. Mijn recht op privacy bestond niet terwijl ze dat wel voor zichzelf opeiste. Overleggen? Wij? Zij met mij? Wie dacht ik wel dat ik was? Het ene déjà vu na het andere trok voorbij. Vaak schreeuwde ze letterlijk de smerige scheldwoorden die haar vader had geroepen bij zijn vertrek. Ik was immuun voor die veroordelingen en weigerde terug te gillen of te slaan, maar af en toe moest ik daar wel mijn hart voor in lood gieten en op mijn handen gaan zitten.

Via haar leerde ik ontelbare variaties kennen van hooghartigheid tot aan hoogmoedswaanzin toe (wat gemis aan basisveiligheid compenseert)

Op haar zestiende sloeg ontkenning nogmaals genadeloos toe. Pa, die ze al die tijd niet had gezien, schreef dat zijn kinderen niet van haar bestaan afwisten en het eerste jaar wilde hij van ons beslist geen last hebben. Ze hield zich groot, maar daarna werd ik rigoureus tot minderwaardig vloerkleed bevorderd. Het idee (de hoop) iets goeds voor haar te betekenen vervloog en ik liet haar los. Dat merkte ze niet eens, zo druk had ze het (als evenbeeld van haar vader) met mij de grond in te stampen. Haar oorspronkelijke vrije en zelfverzekerde karakter was volledig onzichtbaar geworden en in haar vriend vond ze een goedwillende bondgenoot.

Een jaar later vertrokken ze

 

Zou ze ver weg van mij als Kop van Jut  begrijpen wat er niet klopte? Helaas, die stille hoop bleek voor niets. Ook in hun eigen huisje vond ze de oorspronkelijke kern niet terug en na zeven jaar ontving ik die mail  (na haar vijfentwintigste verjaardag) : “Ik wil niets meer met je te maken hebben. Als ik klaar ben, hoor je het.”
Ik houd nog evenveel van het kind dat ik baarde en dat ik in die eerste vier jaar zo goed leerde kennen. Gelukkig maar. De geweldig lieve en bijzondere herinneringen aan de onbeschadigde kleuter houden me op de been en ik ben er trots op dat ik haar niet veroordeel. Of dat medelijden is of normale onvoorwaardelijke liefde durf ik niet te zeggen. 

Er is amper contact,  intimiteit tussen ons is nog steeds onmogelijk. Ik wacht af, want schaken met gevoelens kan ik niet . Een andere mening dan de hare kan ze van mij niet tolereren zonder terug te trappen. Ik neem niet aan dat ze in de buitenwereld ook zo hooghartig doet.  Er energie in steken boekt geen positief resultaat en over de oorzaak van haar gedachten over mij mogen we niet spreken.  Ze kan me eenvoudigweg niet geloven. Het is zinloos allemaal. Vermoeiend. Ik weet veel, maar heb in dit geval aan al die kennis niets.

“Ik heb nooit geweten wat van mij is,” bekende ze vorig jaar telefonisch met nog steeds die verwijtende ondertoon. Voor mij viel alles daarmee op de plek want wie geen binding met zichzelf heeft weet net zo min wat van een ander is. Ze kan niet met mij alleen zijn en het is onduidelijk wat ze, wanneer en met welke reden zegt. Ook taaltechnisch geeft het problemen (communicatie) want ze vult de betekenis, die u en ik in woorden leggen, totaal anders in.


Spreekwoorden of gezegden voelt ze niet of anders aan.
Ik vroeg: Kunnen we de verschillen eens naast elkaar leggen?
Antwoord: Ik ben blij dat je de verschillen naast je neer wilt leggen.
Soms denk ik: Wij zijn het beste bewijs van Simon Speyer’s theorie: Leer een kind dat schreeuwen en slaan liefde is en het wordt verliefd op een mishandelende partner. Het enige positieve dat ik kan ontdekken aan al die nodeloos verknipte verbanden is dat we als voorbeeld niet misstaan in het eerstejaars leerboek psychologie voor leken.

Kun je het niet uitstaan

dat je man van zijn kinderen uit het eerste huwelijk houdt?

Ben je erg jaloers?

 

Onderstaande methode is bij uitstek geschikt om de hele familie uit zijn verleden te schaden. Met een beetje geluk zadelt hij hen voor jouw liefde op met de gevolgen van jouw doortrapte jaloerse gedrag.

 

  1. Geef hem mondjesmaat de kans om een goede band met de kinderen aan te gaan.
  2. Stook hem op en beflikker hulpverlenende instanties plus de kinderrechter.
  3. Zorg ervoor dat hij in het bijzijn van de kinderen plotsklaps en totaal onverwacht respectloos wordt en zijn ex zwart maakt, de smerigste scheldwoorden uitschreeuwt
  4. Eis dat hij hen in de steek laat op straffe van... om daarna niet meer terug te komen.
  5. Geheid dat zijn kinderen nooit meer van hem loskomen en hun moeder haten.
  6. Ze zullen  hem ooit opzoeken en niet ter verantwoording roepen. Hij mag van hen genieten zonder dat hij een poot naar hen uitstak. Via die omweg loont mishandeling kennelijk een leven lang! 

     

 

Niemand heeft echter het recht


om te verzwijgen wie en wat de aanstichter is


van hun complexen en de nodeloos verloren jeugd

 

Wil je de rechten van het kind, waarover Kirsti schreef,  nog eens lezen?  Klik hier. 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik hoop echt met heel mijn hart dat ze naar je toekomt... Nadat ze haar mooie kern heeft terug zien te vinden die jij haar in haar eerste levensjaren heel mooi hebt bijgebracht.

Je bent een top mamma. Nu virtueel, ik hoop ooit weer in het hier en nu.
Tjeemig! Ik koester grote bewondering hoe kalm en redelijk je eronder blijft.
Het zou mij niet lukken.
Dit is erg triest, maar onthou dat je jezelf niks hoeft te verwijten.
Therapie heb je er zelfs bijgesleurd.
Soms zijn er nu eenmaal dingen waar je in je eentje niks aan kan doen.
Ik hoop toch zo dat de bezinning ooit komt en het gesprek bij de thee zich zal voltrekken.
Een aanvulling waar je U tegen zegt. Dank je wel dat jij je persoonlijke verhaal laat lezen, een bewijs van beschadiging van kinderzielen door volwassenen. Die onmacht............. het zien en het niet kunnen verhelpen.............
zwaar. meer kan ik niet zeggen. En vooral geef niet op.
Deze persoonlijke ervaring beschreven door een doorwinterde ervaringsdeskundige met duidelijk de onmacht die overal doorheen druppelt, is een prachtige aanvulling op het artikel van Kirsti. Erg goed en duidelijk geschreven Weltevree.
Pffoe! Dat is nog eens kost om te verteren.
Ik herken deelaspecten hier van maar al te goed.....geef het een plek