Over een tijd van 15 jaar

Door Mascha1980 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een gedichtje/verhaaltje geschreven toen het alweer 15 jaar geleden was dat mijn mijn oma ons moest verlaten.

Onderstaand gedicht/verhaaltje heb ik geschreven toen het (voor mij) alweer 15 jaar was sinds het overlijden van mijn oma. Ik wil niet zeggen dat ik er altijd bij stil sta, maar 15 jaar was toch wel heel bijzonder. Misschien ook omdat, ik zelf net moeder was geworden. Op sommige momenten sta ik nog eens bij der stil en hoop dat ze over al haar dierbaren waakt.

Ondertussen is het al bijna 18 jaar geleden en op momenten zoals nu denk ik heel veel aan haar. Aan hoe ze had genoten van de achterkleinkinderen die er ondertussen zijn, hoe ze deze met veel liefde ook om zich heen had geroepen en hun een verhaaltje had voorgelezen. Bij het idee komt er een glimlach op mijn gezicht. Ze was zo lief en zo warm, haar kleinkinderen gingen voor, hoe vol het huis ook zat met visite. Voor mij is ze te vroeg weggegaan, mijn jongste nichtje heeft haar amper gekend.

Het gedichtje/verhaaltje is misschien niet lang en het zijn ook maar een paar van de vele herinneringen die ik aan haar heb...

Mijn gedicht/verhaaltje

 15 jaar….


Is het al 15 jaar, of zeggen we pas 15 jaar.

Het enige wat ik weet is dat ik u al 15 jaar moet missen.

Dat u 15 jaar bij ons weg bent, niet echt, want in mijn hart bent u er nog steeds.

Ik zie u nog zitten met al uw kleinkinderen om u heen, gewoon een verhaaltje voorlezen, niks bijzonders voor een ander misschien.

Of de kaartspelletjes die u mij leerde, de wandelingen die we samen maakten. Deze dingen blijven mij altijd herinneren aan de fijne dingen samen met u, sommige heel groot en sommige heel klein, maar voor mij heel speciaal.
Ik ben blij u in mijn leven gehad te hebben en eigenlijk nog steeds te hebben.

Lieve oma, ik mis u, nog net zoveel als toen.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.