Afscheid van mijn oma...

Door Frederike gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

"Non, je ne regrette rien" van Edith Piaff schalt door de aula. Alle mooie herinneringen van oma komen voorbij en uit alle macht probeer ik alleen daaraan te denken...

Ik druk een kusje op de kist en fluister heel zachtjes:” Dag oma…” Nog een laatste blik naar de foto van oma, die op de kist staat. Het is een foto van een paar jaren geleden, toen zag ze er nog een stuk beter uit. Zo wil ik haar onthouden. Een klein omaatje, kranig, wijs, mobiel, een oma waar je de slappe lach mee kon hebben. Tijdens de afscheidsdienst zijn alle herinneringen voorbij gekomen.
Het is een mooie dag, warm, de zon schijnt onophoudelijk. Ik kijk naar het prachtige gekleurde bloemstuk, paars en oranje, eenvoudig, maar toch mooi. Er hangt een lint aan met de tekst:’ Het is goed zo…’. Met die woorden stierf opa. 
Ik kijk naar buiten en zie een vogel de boom invliegen. Oma hield zo van vogels. Ze kende ze allemaal bij naam. Elke ochtend strooide ze rijst en rozijnen buiten op het stoepje achter het huis en ’s avonds gingen de overgebleven aardappels in het vogelhuisje.  Sommige vogels zaten zelfs te wachten op de schutting. Ze hield sowieso van de natuur. Als we met opa en oma gingen wandelen in het bos, noemden ze allerlei namen op van planten, paddenstoelen, vlinders en noem maar op. Dat was mijn oma.
Hele dagen kaarten in de vakanties, van ’s ochtends vroeg tot we naar bed gingen. We hadden amper tijd om te eten.
Ik kijk weer naar buiten, de vogel zit er nog. De laatste woorden van Edith Piaf “Je ne regrette rien” galmen door de aula.“Het was een lieve, zorgzame moeder…” Ik kijk naar de spreker. Het is haar oudste zoon. Een man van bijna 66 jaar, onverzorgd, in het zwart gekleed allemaal net iets te wijd en te groot, grijs haar en oud.
Gedurende het ziekteproces van zijn eigen moeder had hij niet het fatsoen haar op te zoeken en afscheid te nemen.
Een man die ooit een hoge functie had bij de politieorganisatie, die iets te vertellen had. Een man die regelmatig in de krant stond en een druk sociaal leven had. Getrouwd, twee mooie kinderen, die beide goed terecht gekomen zijn. Iets om trots op te zijn. Ondertussen drie bloedjes van kleindochters waar hij een belangrijke rol in hun leventjes vervult, die van opa.
De woorden die hij uitspreekt klinken vreemd uit zijn mond. Zijn leven had zo mooi kunnen zijn maar het liep even anders. Verkeerde keuzes? Misschien…misschien wilde hij het zo.
Haar oudste zoon koos voor de alcohol en dronk zijn gezin kapot. Zijn vrouw kon niet anders dan bij hem weggaan. Zijn kinderen hadden ondertussen een eigen leven en na een paar jaar verruilde hij zijn huis in Nederland voor een klein, benauwd en bedompt appartementje in Frankrijk. Zijn beste vrienden werden de vaste stamgasten bij het plaatselijke café. ’s Ochtends een kopje koffie met een krant bij het café, ’s middags een biertje op het terras en de avonden achter het internet, muziek aan en wijn erbij. Tot diep in de nacht, in zijn eigen wereld. De enige communicatie die hij had was de email en onder invloed van alcohol kon hij zijn leven overdenken.  Hij had er alle tijd voor, de avonden en nachten zijn lang.
Eerst moest zijn broer eraan geloven. De verwijten vlogen hem om de oren tot zijn broer er genoeg van had en alle contact afhield.
Met zijn eigen zoon was het contact nooit goed geweest. Na de geboorte van zijn dochter vond hij het eigenlijk wel genoeg. Helaas voor hem bleek zijn vrouw al snel opnieuw zwanger en kregen ze een zoon.  Een hechte band tussen die twee is er nooit gekomen.
De volgende die eraan moest geloven was zijn eigen dochter. Ze liep kennelijk niet helemaal in zijn pas en aangezien de band tussen haar en zijn ex-vrouw nogal hecht is en hij nog wat met zijn ex te vereffenen had, was het voor hem logisch zijn bloedeigen dochter uit zijn leven te bannen.
Ik kijk naar de kist. Een mooie, blanke, eenvoudige kist. Bovenop het gekleurde bloemstuk, een fotolijstje met daarin de foto van oma en daarachter een rolletje papier. Dichtgeplakt met twee plakbandjes. Ik weet dat, omdat op het papier een tekening staat. Diezelfde ochtend getekend door mijn oudste dochter. Een tekening van een hondje en van een vogel, omdat haar overgroot oma daar zo van hield.
Tranen stromen over mijn wangen, want ik weet dat zij nooit op zo’n mooie manier afscheid zal kunnen nemen van haar opa.

De man die sprak over zijn lieve zorgzame moeder, de man die een leven in Frankrijk verkoos boven een leven bij zijn kinderen en kleinkinderen, is haar opa….

Ik kijk weer naar buiten, naar de boom, en zie de vogel wegvliegen….

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed gescheven, sterkte met het verlies.. ik ben afgelopen jaar mijn 2 oma's verloren.. ik deel je verdriet.
Uitstekend verhaal, met mooi verwoorde emoties. Duim en fan. Kai-M
veel sterkte toegewenst in deze moeilijke periode! zeer mooi hoe je dit hebt kunnen neerschrijven ! oprechte gevoelens
Mooie herinnering, jammer van opa...Goed geschreven!