Waarom van een tweeling zijn ?

Door Dianefemke gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

waarom moest ik geboren worden als een deel van een tweeling?

hallo iedereen

1/ik ben dus geboren toen mijn mama 7 maanden zwanger was en  ze had zeer veel afgezien ;ik ben nu 53jaar dus je kan denken hoe het eraan toe ging .mijn zus werd geboren als 1 en mijn mama wist absoluut niet dat ze  zwanger was van een tweeling .toen de dokter zei dat ze moest blijven liggen omdat er nog een kindje afkwam schrok ze hevig .ze had zelf geen naam voor ikke .mijn zus had al een naam maar doordat wij zovroeg waren geboren wilden ze ons dopen .mijn mama moest dan vlug een naam zoeken voor mij die ze gevonden heeft op de betterfoodkoeken .wij werden gedoopt en hebben dan nog 3 weken in een verwarmde kamer gelegen .wij waren ook een indentieke tweeling .ons leven kon beginnen .

2/over de eerste jaren weet ik niet veel meer .maar ons mama zegt dat wij altijd tesamen speelden en tesamen ruzie maakten .alles wat de ene deed gebeurde een seconde later met de andere .

vb   ik moest overgeven  mijn zus ook

ik moest een bril dragen   ,een tijdje later mijn zus ook

toen wij naar de kleuterklas gingen moesten wij altijd een ander strikje aandoen omdat de zusters ook ons ook niet herkenden .en zo was dat een hele tijd zo tot  op een dag ..........

mijn zus vroeg altijd veel aandacht van mijn ouders en op een dag in school kreeg ze een ongeluk in de turnzaal .later werd ze opgenomen en toen begon de miserie van mijn ouders en van ik .

als er iets was kwam ze naar mij .

 

ik ga nu een tijdje verder .ik probeerde zoveel mogelijk haar te helpen maar soms was ik het echt beu .ja ik ben eerlijk en is misschien erg omdat te zeggen ..zij stond te wenen toen ik mijn trouwkleed ging gaan passen .is misschien wel normaal maar toch .6maanden later was ze ook gehuwd en toen was ik in verwachting en zij wilde ook een kind .ze heeft zelfs tegen haar man gelogen en haar pil gelaten .dus gevolg kort na ik werd ze ook moeder .

ik en mijn man waren zelfstandig en zij kwam bijna elke dag bij ons langs totdat mijn ouders en haar man zei  dat dit niet kon .

een tijdje later was ik weer in verwachting en het werd een dochter .ami wat was ze jaloers en toen heeft ze ook aan haar man gevraagd of ze ook nog een kindje mocht kopen ,maar hij wilde niet omdat ze enorm onstabiel was de laatste tijd .ze nam medicatie zonder dat haar man het wist en ze  liet haar opnemen als ze niets had .

haar man kwam het ook beu maar toch kwam er nog een 2 kindje en het was een jongen die ze als gevolg enorm heeft verwend en haar 1 jongetje telde niet meer voor haar .

ze voelde dat haar man niet meer wilde meewerken om hun huwelijk te redden en ze deed dan een zelfmoordpoging .

ze zag dat ons huwelijk goed was maar ze kon er geen weg mee en nog altijd niet .

toen  hun huwelijk kapot was hebben wij een tijdje voor haar jongste kindje gezorgd want hij was nog zo klein en ik wilde dat niet over mijn hart krijgen dat hij niet werd verzorgd en toen heeft zij ook een tijd bij ons gewoond totdat onze kinderen het beu werden en ook mijn man .ze was ziek en lag in een bed en hielpen haar zoveel mogelijk maar toen ze dacht dat wij het niet zagen liep  ze rond en dan hebben wij tesamen achter een huis gezocht weer niet ver van waar ik woonde .

wij hebben haar helpen verhuizen en ze leerde een man kennen .haar kds moesten niets van hem hebben en wij ook niet ..de 1 communie van haar jongste kindje werd bij ons gevierd dus moest ze zich niets doen .

haar jongste kindje is dan weer bij zijn vader gaan wonen doordat ze te onstabiel was en veel werd opgenomen.de relatie geraakte ook weer uit met die vriend en ze begon aan de volgende .

 

ze  kon het echt niet aan om een mooi leven op te bouwen en alles wat ik deed moest ze ook hebben .vb ik spaarde beertjes hup zei ook .ze belde mij constant op en ik was nochtans zelfstandig dan en ik had ook nog mijn gezin erbij .

na een tijd had ze een sociale woning gevonden en hebben wij  weer geholpen om te verhuizen .al had ik ook geen perfekte gezondheid .

ze woonde daar enorm mooi maar ik kan  de dagen tellen op mijn handen hoelang ze er heeft geslapen .ze lag meer in het ziekenhuis of thuis zijn .

haar oudste kind zag ze bijna niet meer en hij wilde geen contact meer en nu alleszins niet meer want hij is volwassen en zij mogen dan doen wat ze willen .

op een dag toen ze weer in de kliniek lag heb ik 2 grote zakken met medicatie gevonden en dat heb ik direkt naar het ziekenhuis gebracht en achter de rug van de verpleegsters loog ze al af .

toen heeft het ziekenhuis maatregelen genomen dat ik niets meer moest doen voor haar vb rekeningen bekijken en alles inorde brengen van al haar papieren want ik deed dat ook .

sorry als ik hier even mijn gal uitspuw maar ik had gedacht dat tweelingen beter konden overeen komen  maar hier is dat niet zo .

 

ik heb alles gedaan voor haar maar kon plots ook niet meer .ik werkte en had ook mijn gezin /nu woont ze weer alleen na weeral een breuk met een vriend en waar ze woont zal z e niet lang blijven want ze woont tever van ikke .moet ik echt voor haar zorgen tot aan mijn dood ?zij is nu invalide verklaart en ze ziet haar kds bijna niet en de oudste niet meer .

toen ik een tijdje geleden wat woorden had gehad met onze dochter was ze blij voor mij .en ik ben echt blij dat ik kan praten met onze kinderen en alles is weer goed gekomen met onze dochter .mijn moeder heeft het er ook echt moeilijk mee dat haar leven nooit in een plooi zal liggen .onze papa is helaas overleden want op de dag dat hij aan het sterven was heeft ze geld van mijn rekening genomen zonder dat ik het wist .mijn dochter kwam achter mijn kaart om boodschappen te doen omdat ik niet wegwilde bij papa en vond mijn kaart niet meer .

een dag later zag ik dat er geld was afgenomen en toen was ze in begeleiding .ze heeft het dan toegegeven dat ze het heeft gedaan .ik zal dat nooit vergeten,op het sterfbed van haar papa doet ze zoiets en het rustoord waar papa was stond dan nog eens in rep en roer .al de personeelsleden werden ondervraagd en beschaamd dat ik was toen bleek dat het mijn zus was die zoiets had gedaan .

ik probeer ze nog te helpen maar haar levensweg is anders of de mijne en ik heb een goed huwelijk en zij  vindt niemand die haar gelukkig kan maken .maar ja ze wil hetzelfde of ik maar dat kan toch niet ?ieder mens  is anders ook al zijn we een tweeling .sorry voor mijn lang verhaal maar het moest er eens uit en misschien mocht dat hier niet en hopelijk krijg ik nog antwoord van andere tweelingen  .

 

dikke knuffel

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dank u wel voor de steun en dit zal zo door gaan tot een van de 2 zal dood gaan .raar om te zeggen he ?en nu woont ze weer alleen dus ?ik hoop agnes dat u mer plezier zal hebben aan uw tweeling ?en hoe oud zijn ze dan ?groetjes diane
Wat een nare toestand. Van een tweeling zou je misschien verwachten, dat ze prima met elkaar kunnen opschieten, maar ik heb ook wel anders gehoord. Zulke jaloezie kan helaas altijd: ik heb een vriendin met een jongere zus (schelen maar een paar jaar); die zus gedraagt zich precies eender als jouw tweelingzus. Duim.
Ik ben moeder van een tweeling. Duim voor je verhaal.
ben zelf enig kind. heb dus helemaal geen broers of zussen.
Soms gemakkelijk, soms ook niet

heel goed dat je je hart lucht.
zal je zeker goed doen.
duim voor jou